शापित गर्भगृह भाग 8 अंतिम भाग

#कालगर्भ 

#शापित_गर्भगृह (अंतिम भाग)

भाग ८ रहस्याचा स्वीकार

गाडीच्या मागच्या सीटवर बसलेल्या अर्णवचा श्वास कोंडू लागला होता. हायवेच्या गुळगुळीत रस्त्यावरून धावणाऱ्या गाडीचा वेग ताशी ८० किलोमीटर होता, पण अर्णवच्या आतल्या जगात काळाचा वेग एखाद्या वादळासारखा सुसाट सुटला होता. 

गाडीच्या काचेमध्ये स्वतःचे प्रतिबिंब पाहताना अर्णवचे हृदय छाती फोडून बाहेर येईल की काय, अशी स्थिती झाली होती. त्याच्या डोळ्यांतील पांढरा भाग आणि बाहुल्या संथपणे एका गडद, अथांग काळोखात बुडत चालल्या होत्या. ते डोळे हुबेहूब तसेच दिसत होते, जसे रात्री काल-पुरुषाच्या छायेत असलेल्या प्राध्यापक यशवंतांचे दिसत होते.

"सर? काय झालं? तुम्ही ठीक आहात ना?" शेजारी बसलेल्या राहुलला अर्णवच्या शरीरातील कमालीचा थरकाप जाणवला. राहुलने काळजीने अर्णवच्या खांद्याला हात लावला.

"मला... मला…. गाडी थांबवायला सांग राहुल! आत्ता!" अर्णवच्या घशातून निघालेला आवाज मानवी नव्हता. तो एकाच वेळी दोन वेगवेगळ्या स्तरांवर घुमल्यासारखा वाटला. एक त्याचा स्वतःचा क्षीण आवाज आणि दुसरा तो आदिम, पौराणिक काळ-पुरुषाचा उग्र नाद.

राहुल घाबरला. त्याने ड्रायव्हरला ओरडून गाडी हायवेच्या कडेला एका निर्जन टेकडीपाशी थांबवायला लावली. 

गाडी थांबताच अर्णवने दरवाजा उघडला आणि तो बाहेर धुळीत कोसळला. दुपारचे कडक ऊन डोक्यावर होते, पण अर्णवचे शरीर बर्फासारखे हाडे गोठवणाऱ्या थंडीने थरथरत होते. त्याच्या खिशात असलेले ते अर्धवट वितळलेले पॉकेट वॉच आता त्याच्या छातीपाशी प्रचंड गरम झाले होते. त्यातून निघणाऱ्या निळ्या आणि तांबड्या प्रकाशाच्या शिरा अर्णवच्या हाताच्या नसांमधून सरळ त्याच्या मेंदूकडे धावत होत्या.

"हे वैज्ञानिकदृष्ट्या शक्य नाही... मी अर्णव आहे... मी एक शास्त्रज्ञ आहे..." तो जमिनीवर दोन्ही हातांचे पंजे रोवून स्वतःशीच ओरडत होता. त्याचा तार्किक मेंदू त्याच्या शरीरात होणाऱ्या या पौराणिक बदलाला नाकारण्यासाठी जीवाचे आकांत करत होता.

त्याच क्षणी, त्याच्या मनात एक अथांग आणि गडद पोकळी निर्माण झाली. त्याला वेधचे शब्द आठवले—‘अनादिनाथाच्या शापाचा बळी प्राध्यापक यशवंतांचा वंशजच होऊ शकतो, कारण त्यांच्या रक्तामध्ये काळाचा इतिहास धावतो आहे.’

अर्णवला आता संपूर्ण सत्याचा उलगडा झाला.

 रात्री जेव्हा त्याच्या वडिलांनी गर्भ-चक्राच्या मध्यभागी स्वतःचा बळी दिला, तेव्हा त्यांनी केवळ यंत्र थांबवले होते. पण कलियुगाच्या सुरुवातीला अनादिनाथांनी दिलेला तो मूळ शाप नष्ट झाला नव्हता. तो शाप ऊर्जेच्या स्वरूपात त्या पॉकेट वॉचमध्ये शोषला गेला होता, आणि जसा अर्णवने त्या घड्याळाला स्पर्श केला, तसा प्राध्यापक यशवंतांचा थेट वंशज असल्यामुळे तो शाप अर्णवच्या रक्ताशी एकरूप झाला होता. काल-पुरुष मरणार नव्हता; तो आता अर्णवच्या शरीराचा ताबा घेऊन पुन्हा जिवंत होणार होता.

"अर्णव... माझ्या मुला..." अचानक त्या निर्जन टेकडीवर सुटलेल्या सोसाट्याच्या वाऱ्यात अर्णवला एक अतिशय ओळखीचा, मऊ आणि प्रेमळ आवाज ऐकू आला.

अर्णवने कसाबसे डोळे उघडून समोर पाहिले. हवेत उडणाऱ्या धुळीच्या कणांमधून आणि कडक उन्हाच्या प्रकाशातून एक मानवी आकृती तयार होत होती. ते प्राध्यापक यशवंत देशमुख होते. हे त्यांचे काल-पुरुषाचे रूप नव्हते, तर ते अर्णवचे 'बाबा' होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर तीच जुनी, आश्वासक माया होती.

"बाबा? तुम्ही... तुम्ही तर तिथे राख झालात ना?" अर्णवच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले.

"माझं भौतिक शरीर संपलं अर्णव, पण एका पित्याची चेतना काळाच्या चौकटीलाही ओलांडू शकते," यशवंत देशमुख यांचे आत्मिक रूप अर्णवच्या जवळ आले. त्यांनी अर्णवच्या डोक्यावर हात ठेवण्याचा प्रयत्न केला. 

"मी तुला वाचवण्यासाठी माझा बळी दिला, पण मी विसरलो की निसर्गाचा नियम अपूर्ण राहू शकत नाही. अनादिनाथांचा शाप रक्ताचा शोध घेत तुझ्यापर्यंत पोहोचला आहे. जर तू या शापाला स्वतःवर हावी होऊ दिलेस, तर तू पुढचा काल-पुरुष बनशील आणि हे जग पुन्हा अंधारात जाईल."

"मग मी काय करू बाबा? विज्ञानाकडे याचं कोणतंही उत्तर नाही. मला हे सहन होत नाहीये," अर्णव वेदनेने जमिनीवर लोळत होता. त्याचे डोळे आता पूर्णपणे काळे झाले होते.

"उत्तर विज्ञानात नाही, अर्णव... उत्तर 'स्वीकारात' (Acceptance) आहे," यशवंत देशमुख गंभीरपणे म्हणाले.

“म्हणजे?", अर्णवने कसेबसे विचारले. 

 "अनादिनाथांनी मानवाला शाप दिला. कारण मानवाने काळाला जिंकण्याचा, त्याचा गैरवापर करण्याचा प्रयत्न केला. तू इतकी वर्षे विज्ञानाचा अहंकार बाळगून निसर्गाच्या अद्भुत लीलांना नाकारत आलास. आज तुला तो अहंकार सोडावा लागेल. तुला या शक्तीशी लढायचे नाहीये, तर ही शक्ती स्वतःमध्ये शोषून घेऊन, तिला शांत करायचे आहे. जेव्हा तू स्वतःला निसर्गाच्या काळा स्वाधीन करशील, तेव्हाच हा शाप मोक्षात बदलेल."

"पण तसं केल्यावर माझं काय होईल?" अर्णवने विचारले.

"तू काळाच्या पलीकडे जाशील, माझ्या मुला. जिथे मी तुझी वाट पाहत आहे," यशवंत मंद हसले.

अर्णव क्षणभर शांत झाला. त्याने मागे पाहिले, जिथे राहुल भीतीने थरथरत पोलिसांना फोन लावण्याचा प्रयत्न करत होता. त्याने वरच्या अथांग आभाळाकडे पाहिले. त्याला समजले की, त्याची तार्किक लढाई आता संपली आहे. 

निसर्गाचे आणि काळाचे चक्र मानवी बुद्धीपेक्षा कितीतरी पटीने अथांग आहे, याचा त्याने मनोमन स्वीकार केला.

अर्णवने जमिनीवर पद्मासन घातले. त्याने डोळे बंद केले. त्याच्या हातातील ते वितळलेले पॉकेट वॉच त्याने दोन्ही हातांच्या तळव्यामध्ये घट्ट धरले. त्याने स्वतःच्या मनातील विज्ञानाचा, तर्काचा आणि अहंकाराचा प्रत्येक पापुद्रा बाजूला सारला. त्याने अनादिनाथाच्या त्या आदिम ऊर्जेला, त्या शापाला आपल्या शरीरात आणि आत्म्यात पूर्ण आदराने सामावून घेण्यास सुरुवात केली.

"ओम अनादिनाथाय... महाकालाय नमः..." अर्णवच्या मुखातून नकळत हे शब्द बाहेर पडले.

जसा त्याने या शापाचा आणि काळाचा स्वीकार केला, तसा एक अद्भूत चमत्कार घडला. अर्णवच्या शरीरातून निघणारा तो भयानक काळा धूर (काल-पुरुष) अचानक सुवर्ण रंगाच्या दैवी प्रकाशात बदलला. 

त्याच्या डोळ्यांतील तो काळाकुट्ट रंग विरून गेला आणि त्याचे डोळे एका तेजस्वी, शांत प्रकाशाने चमकू लागले. त्या टेकडीवरील संपूर्ण थंडी गायब झाली आणि तिथे एक चंदनी सुवास दरवळू लागला.

राहुल आणि ड्रायव्हर दुरून हे दृश्य अवाक होऊन पाहत होते. त्यांच्यासाठी हा विज्ञानाचा अंत आणि एका आध्यात्मिक सत्याचा उदय होता.

अर्णवच्या हातातील ते पॉकेट वॉच आता संपूर्णपणे सुवर्ण प्रकाशात विरघळले आणि अर्णवच्या शरीराभोवती एक प्रचंड प्रकाशाचे वलय निर्माण झाले. 

अर्णवला आता अजिबात वेदना जाणवत नव्हती. त्याला संपूर्ण विश्वाचे ऋतुचक्र, भूतकाळ, भविष्यकाळ एकाच क्षणात स्पष्ट दिसत होते. त्याला दिसले की भूर्जेश्वर मंदिराच्या पोटात दफन झालेले ते १२०० वर्षे जुने शहर आता शांतपणे मोक्षाच्या निद्रेत झोपले आहे.

"राहुल..." अर्णवने डोळे उघडून राहुलकडे पाहिले. त्याचा आवाज आता पूर्णपणे शांत आणि अलौकिक होता. "विज्ञानाची मर्यादा जिथे संपते, तिथून या विश्वाचं खरं संगीत सुरू होतं. हे जगाला सांगू नकोस, कारण जग याचा स्वीकार करू शकणार नाही."

त्याच क्षणी, एका तीव्र सुवर्ण प्रकाशाच्या झोतात अर्णवचे शरीर हवेत तरंगले. 

प्राध्यापक यशवंत देशमुख यांच्या आत्म्याने अर्णवचा हात हातात घेतला. पिता आणि पुत्राची ही जोडी काळाच्या बंधनातून मुक्त होऊन, त्या विस्मृतीत गेलेल्या अनादिनाथ देवतेच्या मूळ चेतनेमध्ये विलीन झाली.

टेकडीवर एक प्रचंड वारा सुटला आणि दुसऱ्याच सेकंदाला तिथे पूर्ण शांतता पसरली.

प्रकाशाचे वलय गायब झाले होते. अर्णव तिथे नव्हता. जमिनीवर फक्त अर्णवचा तो पुरातत्त्व विभागाचा खाकी सफारी सूट, त्याचा चष्मा आणि दोन दिवसांपूर्वी त्याने मंदिराच्या डायरीत लिहिलेली संशोधनाची फाईल पडलेली होती. 

शाप कायमचा संपला होता, आणि एका आधुनिक नायकाने स्वतःच्या त्यागाने गूढ रहस्याचा भावनिक क्लायमॅक्स पूर्ण केला होता.

राहुल धावत त्या जागी आला. त्याने अर्णवची फाईल हातात घेतली. त्याचे डोळे पाणावले होते. त्याने फाईलचे पहिले पान उघडले, जिथे अर्णवने पहिल्या दिवशी आपल्या हाताने मोहिमेचे ध्येय लिहिले होते.

पण... राहुलच्या हाताला अचानक कंप सुटला.

त्या फाईलच्या पांढऱ्या पानावर, अर्णवच्या हस्ताक्षरात लिहिलेली ती इंग्रजी अक्षरे हळूहळू पुसली जात होती... आणि तिथे भूर्जेश्वर मंदिराच्या गर्भगृहाखाली सापडलेल्या त्या १२०० वर्षे जुन्या, न समजणाऱ्या भौमितिक लिपीत नवीन ओळी कोरल्या जात होत्या! 

आणि त्या लिपीच्या अगदी शेवटी, अगदी स्पष्ट शब्दांत एका नव्या रक्ताचे नाव कोरले गेले होते — 'राहुल'!

निसर्गाने काळाचे नवीन चक्र सुरू केले होते, आणि या रहस्याचा पुढील रक्षक म्हणून आता राहुलची निवड झाली होती!

पण आता ते रहस्य उलगडण्याचा प्रयत्न कोणीच करणार नव्हते. 

(समाप्त)

नमस्कार मंडळी कालगर्भ या सिरीज मधली शापित गर्भगृह ही दुसरी कथा आज संपली आहे. 

पहिल्या कथेच्या तुलनेत दुसऱ्या कथेला खूप कमी प्रतिसाद मिळाला.

पुढच्या ही कथा प्रकाशित होतील. ज्यांना वाचण्यामध्ये रस असेल त्यांना व्हाट्सअप चॅनेल ची लिंक आणि प्रतिलिपी लिंक मिळेल तिथे तुम्ही जाऊन वाचू शकता. ह्या साठी मला संपर्क करा. 

धन्यवाद!!! 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल