Kaalgarbha कालगर्भ अष्टक

#कालगर्भ #नक्षत्ररेषा भाग ३.१   भाग १: मोडी लिपीतील गुपित सह्याद्रीच्या डोंगररांगांवर पावसाने आपली दाट चादर पांघरलेली होती. घाटमाथ्यावरून वाहणारा वारा खिडकीच्या काचांवर असा आदळत होता, जणू आकाशात सुरू असलेल्या एखाद्या महाकाय खगोलीय युद्धाची तो पूर्वकल्पना देत होता. पुण्याच्या एका कोपऱ्यात असलेल्या जुन्या, ऐसपैस वाड्याच्या खोलीत शरण्या टेबलवर झुकून बसली होती. टेबल लॅम्पच्या पिवळसर प्रकाशाच्या वर्तुळात अनेक जुने नकाशे, खगोलशास्त्राची आधुनिक पुस्तके, क्वांटम फिजिक्सचे ग्राफ्स आणि काही प्राचीन हस्तलिखिते विखुरलेली होती. शरण्या ही दिसायला अत्यंत शांत, पण डोळ्यांत विश्वाचे रहस्य शोधणारी कमालीची चमक असलेली २४ वर्षांची तरुण खगोलशास्त्रज्ञ होती. लंडनच्या इंपिरियल कॉलेजमधून तिने तिचे उच्च शिक्षण पूर्ण केले होते.  तिचा पिंड वैज्ञानिक होता, पण तिचे मन नेहमीच एका वेगळ्या तर्काचा वेध घेत होते—तिचा ठाम विश्वास होता की, पाश्चात्त्य विज्ञानाने 'स्पेस-टाईम' आणि 'गुरुत्वाकर्षण लहरीं'चा शोध आता लावला असेल, पण आपल्या पूर्वजांनी हजारो वर्षांपूर्वीच या विश्वाचे गणित अचूक मांडून ठेवले आहे. तिचे...

#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह (अंतिम भाग) भाग ८ रहस्याचा स्वीकार गाडीच्या मागच्या सीटवर बसलेल्या अर्णवचा श्वास कोंडू लागला होता. हायवेच्या गुळगुळीत रस्त्यावरून धावणाऱ्या गाडीचा वेग ताशी ८० किलोमीटर होता, पण अर्णवच्या आतल्या जगात काळाचा वेग एखाद्या वादळासारखा सुसाट सुटला होता.  गाडीच्या काचेमध्ये स्वतःचे प्रतिबिंब पाहताना अर्णवचे हृदय छाती फोडून बाहेर येईल की काय, अशी स्थिती झाली होती. त्याच्या डोळ्यांतील पांढरा भाग आणि बाहुल्या संथपणे एका गडद, अथांग काळोखात बुडत चालल्या होत्या. ते डोळे हुबेहूब तसेच दिसत होते, जसे रात्री काल-पुरुषाच्या छायेत असलेल्या प्राध्यापक यशवंतांचे दिसत होते. "सर? काय झालं? तुम्ही ठीक आहात ना?" शेजारी बसलेल्या राहुलला अर्णवच्या शरीरातील कमालीचा थरकाप जाणवला. राहुलने काळजीने अर्णवच्या खांद्याला हात लावला. "मला... मला…. गाडी थांबवायला सांग राहुल! आत्ता!" अर्णवच्या घशातून निघालेला आवाज मानवी नव्हता. तो एकाच वेळी दोन वेगवेगळ्या स्तरांवर घुमल्यासारखा वाटला. एक त्याचा स्वतःचा क्षीण आवाज आणि दुसरा तो आदिम, पौराणिक काळ-पुरुषाचा उग्र नाद. राहुल घाबरला. त्या...

#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह  भाग ७: काळाशी शर्यत "बाबा!!! नाही!!! थांबा …." अर्णवची आर्त किंकाळी त्या पाषाणाच्या अथांग महामंदिरात घुमली. पण त्याचा तो आक्रोश त्या महायंत्राच्या कानठळ्या बसवणाऱ्या आवाजात विरून गेला.  प्राध्यापक यशवंत देशमुख यांनी स्वतःच्या हातातील ते प्राचीन पाषाणयुक्त पॉकेट वॉच थेट त्या वेगाने फिरणाऱ्या, रक्तासारख्या लालभडक ‘गर्भ-चक्रा'च्या केंद्रस्थानी असलेल्या धडधडणाऱ्या काळ्या पाषाणावर आदळले होते. क्षणार्धात, विज्ञानाच्या कोणत्याही चौकटीत न बसणारा एक महाविस्फोट तिथे झाला. *कड्कड्कड्डाऽऽऽ घर्ऽऽऽ!* गर्भ-चक्राच्या गतीला त्या घड्याळातील विरुद्ध ऊर्जेने छेद दिला होता. एका महाकाय विद्युत शॉकप्रमाणे संपूर्ण यंत्रातून सुवर्ण आणि निळ्या रंगाच्या लहरी बाहेर पडू लागल्या.  अर्णवला वाटले की त्याचे डोळे त्या तीव्र प्रकाशाने कायमचे आंधळे होतील. त्या ऊर्जेचा दाब इतका प्रचंड होता की अर्णव आणि वेध दोघेही चक्रापासून कित्येक फूट लांब, जमिनीवर फेकले गेले.  जमिनीला मोठ्या भेगा पडू लागल्या आणि छतातून पाषाणाचे मोठे तुकडे खाली कोसळू लागले. जणू काही एखादा शक्तिशाली भूकंप ...

#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह  भाग ६: बळी कुणाचा?  "बाबा! तुम्ही हे काय बोलताय? मी तुमचा मुलगा आहे... अर्णव!" अर्णवचा आवाज त्या विस्तीर्ण, लाल रंगात न्हाऊन निघालेल्या महामंदिरात घुमला. त्याचे पाय जमिनीला खिळल्यासारखे झाले होते. समोर उभे असलेले त्याचे वडील — प्राध्यापक यशवंत देशमुख — हुबेहूब वीस वर्षांपूर्वी सारखेच दिसत होते.   पण त्यांच्या शरीराभोवती रेंगाळणारी ती धुरासारखी काळी सावली आणि त्यांचे पूर्णपणे काळेकुट्ट झालेले डोळे पाहून अर्णवचे काळीज चर्र झाले. विज्ञानाच्या सिद्धांतानुसार चालणारा अर्णव आज एका अशा भावनिक चक्रव्यूहात अडकला होता, जिथे समोरचा शत्रू दुसरा कोणी नसून त्याचे स्वतःचे रक्त होते. यशवंत देशमुख यांच्या शरीरातून निघणारा तो गंभीर, सहस्र नादांचा आवाज पुन्हा घुमला, "या जगात नातं शिल्लक राहत नाही, जेव्हा काळाचा हिशोब पूर्ण करायचा असतो. अर्णव, तू या विस्मृतीत गेलेल्या देवतेच्या दारात पाऊल ठेवून स्वतःचा मृत्यू ओढवून घेतला आहेस." त्याच क्षणी, यशवंतांच्या हाताने हवेत एक विचित्र हालचाल केली. त्यांच्या अंगाभोवती वेढलेल्या त्या काळ्या सावलीचा एक प्रचंड हात तयार ...

#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह  भाग ५: देवतेचा शाप गुहेत पसरलेली ती तीव्र थंडी आणि समोर वीस वर्षांपूर्वीच्या स्थितीत हुबेहूब गोठलेले आपले वडील...  अर्णवच्या डोक्यातील विज्ञानाचे सगळे आलेख एका क्षणार्धात विस्कटून गेले होते.  एखाद्या जिवंत माणसाचे वय वीस वर्षे झाल्यानंतरही एका सेकंदानेही वाढत नाही. त्याचे केसही पांढरे झालेले नाहीत आणि त्याच्या शरीरातील पेशींचा क्षय अचानक पूर्णपणे थांबून जावा, हे वैद्यकीय शास्त्राला आव्हान देणारे होते.  अर्णवने थरथरत्या हाताने पुढे होऊन वडिलांचा हात आपल्या हातात घेतला. वडिलांच्या हाताची नाडी तपासली. नाडी चालत होती, पण ती इतकी संथ होती की दोन ठोक्यांमध्ये जवळपास चाळीस ते पन्नास सेकंदांचे अंतर होते. "बाबा... उठा ना," अर्णवचा हुंदका फुटला. त्याचा तो तार्किक, कठोर आणि भावनांना बाजूला ठेवणारा स्वभाव या दृश्यासमोर मोडून पडला होता. "मी तुला म्हणालो होतो अर्णव, ते उठणार नाहीत," वेध गुहेच्या दारापाशी उभा राहून शांतपणे म्हणाला. "ते या काळाच्या चक्रात अडकले आहेत. त्यांचे शरीर इथे आहे, पण त्यांची आत्मिक चेतना या शहराला जिवंत ठेवण्यासाठी 'गर्...

#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह  भाग ४: अर्णवचे रहस्य राहुलची भयानक किंकाळी अर्णवच्या कानावर पडली तेव्हा त्याच्या काळजाचा भीतीने थरकाप उडाला.  पुढचा मागचा कुठलाही विचार न करता अर्णवने तो ज्या दिशेने आला होता त्या दिशेने धाव घेतली. जोरात धावत आल्याने त्याचा श्वास फुलला होता. छाती धडधडत होती आणि कपाळावरून घामाच्या धारा वाहत होत्या. पण अर्णवला सध्या स्वतःपेक्षा जास्त राहुलची काळजी वाटत होती. तो वेगाने जिन्यावरून चढू लागला.  ज्या माणसाला विज्ञानाशिवाय इतर कुठल्याही गोष्टीवर विश्वास न होता तो आज नकळतच एका अमानवीय, आणि भयंकर अशा शक्तीला नकळतच भिडायला निघाला होता.  “राहुल जिथे आहेस तिथेच थांब मी वरती येतोय.", आपला आवाज राहुल ला ऐकू जाईल की नाही याची पर्वा न करता अर्णव जीवाच्या आकांताने ओरडत होता.  मघाशी अर्णव खाली आल्यानंतर आपोआपच वरचा दरवाजा बंद झाला होता. आत्ता मात्र तोच दरवाजा उघडा होता. हे बघून अर्णवला आश्चर्याचा धक्का बसला.  त्या उघड्या दरवाजातून वरच्या गर्भगृहातील थंड वारा आणि बॅटरीवर सुरू असणाऱ्या लाईटचा मंद प्रकाश खाली येत होता. अर्णवने स्वतःचे शरीर कसेबस...

#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह  भाग ३: गर्भ- चक्र त्या व्यक्तीने त्याचे नाव “वेध” असे आहे असे सांगितले. तो आता अर्णवला शहराच्या मुख्य रस्त्यावरून पुढे नेऊ लागला होता. आजूबाजूला मोठ्या पाषाणापासून बनवलेली भव्य अशी घरे, वाडे दिसत होते. त्या घरांच्या खिडक्या सताड उघड्या होत्या. काही घरांच्या दाराबाहेर भांडी तशीच ठेवलेली होती. जणू काही आत्ताच कोणीतरी तिथे काम करत होते.  रस्त्यावरून जाताना अर्णवच्या लक्षात आले की काही ठिकाणी आता माणसही दिसत आहेत. पण ती माणसं ज्या परिस्थितीत उभी होती तशीच स्तब्ध झाली होती. काही लोक दुकानाच्या बाहेर थांबून होते, काही एकमेकांशी बोलताना हातवारे करत असताना जशी असतील तसेच होते. लहान मुले हवेत फेकलेल्या चेंडूकडे बघत उभी होती. तर तो चेंडू गुरुत्वाकर्षणाचे सगळे नियम मोडून कुणास ठाऊक किती काळ हवेतच होता.  नकळतच आपला हात पुढे करून अर्णवने तो चेंडू पकडण्याचा प्रयत्न केला. पण त्याचा हात त्या चेंडूला स्पर्श करू शकला नाही.  तो चेंडू म्हणजे फक्त प्रकाशामुळे तयार झालेले चित्र बनला होता.  “ इथे कुठल्याही गोष्टीला स्पर्श करण्याचा प्रयत्न करू नकोस. खरंतर...

#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह  भाग २: पॉज झालेलं शहर दगडी दरवाजा बंद होताना आलेला तो आवाज बराच वेळ अर्णवच्या कानात घुमत राहिला. त्याने मागे वळून धावत जात त्या पाषाणावर हात मारून दरवाजा उघडण्याचे प्रयत्न केले. पण तो दरवाजा वरच्या बाजूला असलेल्या शिवलिंगामुळे पूर्णपणे लॉक झालेला होता. वर्तमान काळाशी त्याला जोडणारा त्याचा आयफोन आणि इतर सॅटेलाईट गॅजेट्स आता फक्त नावापुरते होते. कारण तिथे त्यांना सिग्नलच नव्हता.  आता त्याच्या मदतीला काही धावून येणार होते तर तो होता मेकॅनिकली चार्ज होणारा टॉर्च आणि त्याचा स्वतःवर असणारा विश्वास.  “ इट्स ओके अर्णव… आपण यातून बाहेर पडू. घाबरू नकोस स्वतःवर विश्वास ठेव…”, डाव्या बाजूला छातीवर हात ठेवत तो स्वतःशीच बोलत होता.  “ हा दरवाजा प्राचीन काळातील वास्तूकलेचे उत्तम उदाहरण आहे. तसे तर कुठलाही दरवाजा बंद होतोच. पण जेव्हा एखादा दरवाजा बंद होतो तेव्हा त्याला उघडण्याचा मार्ग सुद्धा तिथेच कुठेतरी आजूबाजूला असतो. मला आता इथे तो मार्ग शोधावा लागेल जेणेकरून बाहेर पडता येईल.”, पुन्हा एकदा स्वतःला धीर देत तो म्हणाला.  अर्णवने खाली उतरत जाणाऱ्या...

#कालगर्भ #शापित_गर्भगृह   भाग १: गुप्त उंबरठा सह्याद्रीच्या उत्तुंग कुशीत विसावलेले ‘भूर्जेश्वर’ हे गाव एरवी अतिशय संथ, शांत आणि अलिप्त. पण तिथले अंगावर येणारे घट्ट, पांढरे धुके आणि आभाळाला गवसणी घालणारे काळेभोर डोंगर पाहिले, की गावाने स्वतःभोवती एका आदिम गूढतेचे पांघरुण ओढल्यासारखे वाटायचे.  गावाच्या अगदी शेवटी, जिथे मानवी वस्तीची सीमा संपायची आणि घनदाट अरण्य सुरू व्हायचे, तिथूनच भूर्जेश्वराचा विस्तीर्ण आणि मन विषण्ण करणारा मंदिर परिसर सुरू व्हायचा.  साधारण १२०० वर्षे जुने हे मंदिर काळ्या पाषाणात कोरलेले होते. मंदिराच्या अवाढव्य, भव्य भिंतींवर काळाच्या थपडांमुळे शेवाळ साचले होते, आणि कित्येक ठिकाणी तो वज्रपाषाणही आतून गोठल्यासारखा, थिजल्यासारखा भासायचा. स्थानिक गावकरी दिवसाही या मंदिराच्या छायेतून जाताना आपला वेग वाढवायचे. पण आज, याच मंदिराच्या आवारात आधुनिक विज्ञानाची उपकरणे आणि विज्ञानाचा अहंकार घेऊन वावरणारी माणसे दिसत होती. भारतीय पुरातत्त्व विभागाचा (ASI) एक विशेष गट गेल्या तीन महिन्यांपासून या मंदिराच्या जीर्णोद्धाराचे काम करत होता. या अत्यंत महत्त्वाच्या आणि...

#कालगर्भ  #अनाहत  भाग 8 प्रद्युम्न सूर्यवंशी पुनर्जन्म की अजून काही?  भाग 7 च्या शेवटी आपण बघितलं की वाईच्या त्या ऐतिहासिक, जुन्या वाड्यामध्ये बंदुकीच्या गोळीचा आवाज घुमला होता.  राघवेंद्र सावंतच्या बंदुकीतून सुटलेली गोळी वैदर्भीच्या छातीचा वेध घेणार, इतक्यात एका पोलीस वर्दीतील तरुणाने स्वतः पुढे येत ती गोळी दंडावर झेलली होती. त्याच्या खांद्यावरील स्टार्स आणि नेमप्लेटवर स्पष्ट लिहिले होते— 'ए.सी.पी. प्रद्युम्न सूर्यवंशी'. त्याच्या छातीतून रक्ताची धार वाहत होती, पण त्याच्या चेहऱ्यावर वेदनेऐवजी एक अलौकिक, शांत हसू होते. त्याचे डोळे हुबेहूब वाईच्या त्या विणकरासारखे, म्हणजेच विठ्ठलदाससारखेच अथांग आणि करारी होते. "तू... तू कोण आहेस? मी तुला गोळी मारली, तरीही तू अजूनही उभा कसा आहेस?" राघवेंद्र सावंतचा आवाज भीतीने कापू लागला, त्याचे पाय मागे सरकले. त्या पोलीस अधिकाऱ्याने, म्हणजेच प्रद्युम्न सूर्यवंशीने स्वतःच्या दंडावरील जखमेकडे पाहिले. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, तिथून वाहणारे रक्त लाल नव्हते, तर ते 'धूप-छाव' रंगाच्या एका चमकदार द्रवासारखे भासत होते. तो संथ पावलांनी रा...