अनाहत भाग 8 (अंतिम भाग)

#कालगर्भ 

#अनाहत 

भाग 8 प्रद्युम्न सूर्यवंशी पुनर्जन्म की अजून काही? 

भाग 7 च्या शेवटी आपण बघितलं की वाईच्या त्या ऐतिहासिक, जुन्या वाड्यामध्ये बंदुकीच्या गोळीचा आवाज घुमला होता. 

राघवेंद्र सावंतच्या बंदुकीतून सुटलेली गोळी वैदर्भीच्या छातीचा वेध घेणार, इतक्यात एका पोलीस वर्दीतील तरुणाने स्वतः पुढे येत ती गोळी दंडावर झेलली होती. त्याच्या खांद्यावरील स्टार्स आणि नेमप्लेटवर स्पष्ट लिहिले होते— 'ए.सी.पी. प्रद्युम्न सूर्यवंशी'.

त्याच्या छातीतून रक्ताची धार वाहत होती, पण त्याच्या चेहऱ्यावर वेदनेऐवजी एक अलौकिक, शांत हसू होते. त्याचे डोळे हुबेहूब वाईच्या त्या विणकरासारखे, म्हणजेच विठ्ठलदाससारखेच अथांग आणि करारी होते.

"तू... तू कोण आहेस? मी तुला गोळी मारली, तरीही तू अजूनही उभा कसा आहेस?" राघवेंद्र सावंतचा आवाज भीतीने कापू लागला, त्याचे पाय मागे सरकले.

त्या पोलीस अधिकाऱ्याने, म्हणजेच प्रद्युम्न सूर्यवंशीने स्वतःच्या दंडावरील जखमेकडे पाहिले. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, तिथून वाहणारे रक्त लाल नव्हते, तर ते 'धूप-छाव' रंगाच्या एका चमकदार द्रवासारखे भासत होते. तो संथ पावलांनी राघवेंद्रच्या दिशेने पुढे सरकला. त्याचा आवाज वाड्याच्या जुन्या खांबांवर आदळून प्रतिध्वनित झाला— "राघवेंद्र... शंभर वर्षांपूर्वी जेव्हा तुझ्या पूर्वजांनी माझ्या छातीवर वार केला होता, तेव्हा विठ्ठलाच्या दारात मी एकच मागणं मागितलं होतं. या अधर्माचा नाश करण्यासाठी मला पुन्हा या भूमीवर पाठव. हा प्रद्युम्न सूर्यवंशी दुसरा कोणी नाही, तर त्या विठ्ठलदासच्या आत्म्याचा हा जिवंत अवतार आहे!"

वैदर्भीने डोळे विस्फारून त्याच्याकडे पाहिले. पंढरपूरच्या गाभाऱ्यात ज्या आत्म्याने स्वतःचा अस्त केला होता, तो खरोखरच नष्ट झाला नव्हता, तर तो या जिवंत शरीरात आधीपासूनच कार्यरत होता! 

प्रद्युम्न सूर्यवंशी हा पुण्यातील एक डॅशिंग ए.सी.पी. होता, जो गेल्या अनेक महिन्यांपासून राघवेंद्र सावंतच्या आंतरराष्ट्रीय फॅशन स्मगलिंग आणि बेकायदेशीर व्यवसायांवर पाळत ठेवून होता. 

विठ्ठलदासच्या आत्म्याने इतके दिवस जे केले होते ते त्याच्या पूर्वसंचिताचा एक भाग होता. ज्यामुळे त्याच्या आत्म्याचा अंश वैदर्भी ला मदत करत होता. 

दुसरीकडे प्रद्युम्न सूर्यवंशीच्या रूपात त्याने आधीच जन्म घेतला होता. कारण त्याला योग्य मार्गाने आपली लढाई पूर्ण करायची होती. 

"शट अप! हा सगळा मूर्खपणा आहे! भूत-बित असं काही नसतं. मी या वंशाचा आणि या साडीचा मालक आहे!" राघवेंद्रने ओरडत जमिनीवर पडलेली बंदूक पुन्हा उचलण्याचा प्रयत्न केला.

"राघवेंद्र सावंत, गेम ओव्हर!" प्रद्युम्न सूर्यवंशीने एका झटक्यात आपल्या कमरेची अधिकृत पिस्तूल काढली आणि राघवेंद्रच्या हातावर अचूक निशाणा साधला.

धाड!

गोळी राघवेंद्रच्या हाताला लागली आणि त्याची बंदूक लांब जाऊन पडली. तो वेदनेने ओरडत हात धरून जमिनीवर बसला. त्याच वेळी, वाड्याच्या बाहेर सायरेनचे आवाज तीव्र झाले. 

प्रद्युम्न सूर्यवंशीची संपूर्ण पोलीस फोर्स वाड्याच्या आत घुसली. त्यांनी राघवेंद्रच्या सुरक्षारक्षकांना सेकंदाच्या आत जमिनीवर लोळवले आणि त्यांच्या हातात बेड्या ठोकल्या.

दोन महिला पोलिसांनी पुढे होऊन वैदर्भीला सावरले, तर प्रद्युम्न सूर्यवंशीने स्वतः जाऊन त्या लाकडी खुर्चीवर बांधलेल्या आनंदला (विठ्ठलदासच्या वंशजाला) सोडवले. आनंद थरथर कापत होता, "सर... सर थँक्यु."

"घाबरू नकोस आनंद, तुझा हा भाऊ जिवंत असेपर्यंत या विणकराच्या वंशाला कोणीच हात लावू शकत नाही," प्रद्युम्न सूर्यवंशीने त्याच्या पाठीवर हात ठेवला. त्याच्या स्पर्शात तीच जुनी आश्वासकता होती.

राघवेंद्र सावंतला पोलिसांनी ताब्यात घेतले होते. त्याच्यावर अपहरण, बेकायदेशीर हत्यार बाळगणे आणि पुरातन वस्तूंची तस्करी करण्याचे गंभीर गुन्हे दाखल करण्यात आले होते. पोलिसांनी ती 'धूप-छाव' पैठणी साडी आणि विठ्ठलदासची ती जुनी रोजनिशी (वही) जप्त केली होती.

संध्याकाळची वेळ झाली होती. वाईच्या कृष्णा नदीच्या घाटावर सूर्य मावळतीला चालला होता. हवेत एक सुखद गारवा होता. 

वैदर्भी घाटाच्या पायऱ्यांवर बसून नदीच्या संथ प्रवाहाकडे पाहत होती. तिच्या खांद्यावर एक पांढरी शाल होती. तिच्या मनातील वादळ आता पूर्णपणे शांत झाले होते. मुंबईची ती फॅशन डिझायनर आज पूर्णपणे बदलली होती.

ए.सी.पी. प्रद्युम्न सूर्यवंशी तिच्या शेजारी येऊन उभा राहिला. त्याच्या दंडावर पांढरी पट्टी बांधलेली होती.

"वैदर्भी तू आता कशी आहेस?" त्याने विचारले. त्याच्या आवाजात तीच जुनी आपुलकी होती.

"मी ठीक आहे प्रद्युम्न... की मी तुम्हाला सर म्हणू?" वैदर्भीने हलके हसत विचारले.

प्रद्युम्नने नदीकडे पाहिले आणि म्हणाला, "या जन्मात मी प्रद्युम्न सूर्यवंशी आहे. कायदा आणि सुव्यवस्था राखणं हे माझं कर्तव्य आहे. पण हो, माझ्या आत विठ्ठलदासच्या आठवणी आणि त्याची स्पंदनं पूर्णपणे जिवंत आहेत. जेव्हा तुम्ही ती पैठणी ऑनलाईन ऑर्डर केलीत, तेव्हाच माझ्या पोलीस डिपार्टमेंटमधील गुप्त फाईल्समध्ये राघवेंद्र सावंतचं नाव पहिल्यांदा हायलाईट झालं होतं. आपल्या आत्म्यांचे ऋणानुबंधच असे आहेत की, आपण वेगवेगळ्या रूपांतून पुन्हा एकदा एकत्र आलोच."

"आता त्या पैठणी साडीचं काय होणार?" वैदर्भीने काळजीने विचारले.

"ती साडी आता गव्हर्नमेंटच्या 'अँटीक ट्रेझर' (पुरातन वस्तू संग्रहालय) मध्ये जमा होईल. राघवेंद्र सावंतला जन्मठेपेची शिक्षा होणार हे नक्की. त्यामुळे तो शाप आणि ती नकारात्मकता आता नेहमीसाठी संपली आहे. विठ्ठलदासचा वंशज आनंद आता सुरक्षित आहे. मी त्याची जबाबदारी घेतली आहे," प्रद्युम्नने सांगितले.

वैदर्भीने निश्वास टाकला. "माझा हा प्रवास संपला तर मग? मी उद्या मुंबईला परत जाईन म्हणते. माझ्या त्या कॉर्पोरेट जगतात... माझ्या डिझायनिंगच्या कामात."

प्रद्युम्न तिच्याकडे वळला. त्याचे डोळे आनंदाने चमकले. 

"प्रवास संपला नाहीये वैदर्भी, तो आता कुठे सुरू झाला आहे. विठ्ठलदास आणि रुक्मिणीचा प्रवास त्या जन्मी अपूर्ण राहिला होता... पण या जन्मी वैदर्भी आणि प्रद्युम्न एकत्र आले आहेत. जर तुमची परवानगी असेल, तर हा पोलीस अधिकारी तुमच्या आयुष्यात एक नवीन धागा विणायला तयार आहे."

वैदर्भीच्या चेहऱ्यावर एक सुंदर लाजेची लाट पसरली. तिने तिचे डोके प्रद्युम्नच्या खांद्यावर टेकवले. कृष्णा नदीच्या पात्रात विठ्ठलाच्या भजनाचे सूर दूरवरून ऐकू येत होते. 

शंभर वर्षांचा तो प्रवास, तो शाप, ती अपूर्ण पैठणी साडी... सर्व काही आज पूर्ण झाले होते.

**दोन महिन्यांनंतर...**

मुंबईत पुन्हा एकदा नेहमीसारखी धावपळ सुरू होती. प्रभादेवीच्या त्या आलिशान मॉलमध्ये एक मोठा फॅशन शो आयोजित करण्यात आला होता. 

'ब्रँड वैदर्भी' या लेबल अंतर्गत नवीन कलेक्शन सादर केले जाणार होते. मीडिया, सेलिब्रिटी आणि फॅशन डिझायनर्सची तोबा गर्दी झाली होती.

स्टेजवर लाइट्स चमकू लागले. म्युझिक सुरू झाले. आणि शोची मुख्य डिझायनर म्हणून वैदर्भी कुलकर्णी स्टेजवर आली. तिच्या अंगावर आज वेस्टर्न कपडे नव्हते, तर तिने स्वतःच्या हाताने डिझाईन केलेली एक अत्यंत सुंदर 'धूप-छाव' रंगाची पारंपरिक पैठणी साडी नेसली होती. तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच अलौकिक तेज होते. तिच्या गळ्यावरचा तो काळा वळ आता पूर्णपणे गायब झाला होता, आणि तिथे आता प्रद्युम्नने दिलेली एक साधी तुळशीची माळ चमकत होती. 

व्हीआयपी सीटवर बसलेला ए.सी.पी. प्रद्युम्न सूर्यवंशी तिच्याकडे पाहून अभिमानाने हसत टाळ्या वाजवत होता.

शो प्रचंड यशस्वी झाला. सर्व लोक वैदर्भीचे कौतुक करत होते.

रात्री फॅशन शो संपल्यानंतर, वैदर्भी तिच्या ग्रीन रूममध्ये आली. ती आरशासमोर बसून तिच्या साडीचा तो सुंदर पदर न्याहाळत होती. तिने या साडीच्या पदरावर हुबेहूब विठ्ठलदाससारखेच दोन मोर विणले होते, ज्यांचे डोळे हिरव्या पाचूच्या मण्यांनी चमकत होते. साडी खरोखरच पूर्ण आणि पवित्र वाटत होती.

त्याच वेळी….

"मॅडम, तुमच्यासाठी एक पार्सल आलं आहे," तिच्या असिस्टंट रियाने रूममध्ये येत एक छोटा बॉक्स तिच्या हातात दिला.

"पार्सल? आता कोणी पाठवलंय?" वैदर्भीने विचारले.

"माहित नाही मॅडम, कुरिअर बॉय देऊन गेला. त्यावर सेलरचं नाव नाहीये," रिया सांगून बाहेर गेली.

वैदर्भीने कौतुकाने तो बॉक्स उघडला. तिला वाटले की प्रद्युम्नने तिला काहीतरी सरप्राईज गिफ्ट पाठवले असेल. पण जसा तिने तो बॉक्स उघडला, तसा तिच्या बेडरूममध्ये, त्या एसी रूममध्ये अचानक... जळलेल्या सुताचा आणि रक्ताचा तोच जुना, उग्र वास पसरला!

वैदर्भीचे हात जागच्या जागी गोठले. बॉक्सच्या आत काळ्या मखमली कपड्यात गुंडाळलेली एक वस्तू होती. तिने थरथरत्या हाताने तो कपडा बाजूला केला.

आत हुबेहूब तशीच 'जुनी, काळी पडलेली अपूर्ण पैठणी साडी' ठेवली होती, जी पोलिसांनी जप्त केली होती! आणि त्या साडीच्या पदरावर, जिथे तिसरा मोर जळून खाक झाला होता, तिथे आता रक्तासारख्या लाल धाग्याने एक नवीन, चौथा मोर विणला गेला होता, ज्याचा डोळा रिकामा होता.

त्या साडीच्या खाली एक लहान चिठ्ठी ठेवली होती. जुन्या रक्ताने आणि मोडी लिपीत त्यावर लिहिले होते. वैदर्भीची नजर त्या अक्षरांवर पडताच तिचे हृदय छातीत जोरजोरात धडधडू लागले. त्या चिठ्ठीवर लिहिले होते:

"वैदर्भी... तुला काय वाटलं, विठ्ठलदासचा आत्मा पुनर्जन्म घेऊन येऊ शकतो, मग सावकाराचा आत्मा एवढ्या सहज नष्ट होईल? राघवेंद्र सावंत जेलमध्ये गेला आहे, पण त्याचा तांत्रिक गुरु अजूनही बाहेर आहे! साडीचा हा चौथा मोर तुझा नवा काळ आहे... आणि सर्वात महत्त्वाची गोष्ट, तुझ्या बाजूला उभा असलेला प्रद्युम्न सूर्यवंशी खरोखरच तुझा विठ्ठलदास आहे का? की तोही या चक्रव्यूहाचा एक भाग आहे? मागचा हिशोब अजून बाकी आहे, रुक्मिणी... लवकरच भेटू!"

त्याच क्षणी, ग्रीन रूमचा आरसा अचानक तडतडून फुटला. 

आणि संपूर्ण खोलीत एकाच वेळी हजारो डाकिणींच्या हसण्याचा आणि संमिश्र, भयानक आवाज घुमू लागला!

वैदर्भीने भीतीने जोरात किंकाळी फोडली. 

खेळ संपला नव्हता... तो तर एका अत्यंत भयानक आणि नवीन वळणावर येऊन थांबला होता!

कथा समाप्त. 

मंडळी 

तुम्हा सर्वांना कथा आवडत आहे हे मला समजले. पण पुढच्या भागांवरही तुमच्या प्रतिक्रियांची अपेक्षा आहे. 

ही कथा काल्पनिक आहे. 

14 जून 2026 

नमस्कार मंडळी फक्त 8 भागांची कथा होती. फॉलो करा सगळे भाग सलग मिळतील. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तू!!! शुभं भवतू!!! 

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल 

कालगर्भ ही कथामालिका आहे…

अनाहत ही कथा संपली असली तरी 

पुढची कथा शापित गर्भगृह लवकरच प्रकाशित होईल. 

कथेचे अपडेट्स मिळण्यासाठी फॉलो करा, लाइक करा, कमेंट करा.