पोस्ट्स

नक्षत्ररेषा भाग 3

इमेज
#कालगर्भ #नक्षत्ररेषा भाग ३.३ भाग ३: रुद्राक्ष फ्रीक्वेंसी त्या पडक्या, अंधाऱ्या पाषाणघरात टॉर्चचा प्रकाश आणि अंगठीतून निघालेला तो सुवर्णप्रकाश एकमेकांत मिसळले होते.  भिंतीवर टांगलेल्या त्या जुन्या, धुरकट चित्रासमोर शरण्या जणू गोठून उभी होती. चित्रातील त्या मुलीचे डोळे, तिचे ओठ, तिच्या चेहऱ्याची ठेवण... सगळे काही हुबेहूब शरण्यासारखेच होते. तिच्या बाजूला उभे असलेले तिचे आजोबा, अच्युतराव जोशी, तरुण आणि तेजःपुंज दिसत होते. "हे कसं शक्य आहे?" शरण्याचा मेंदू या सत्याचा स्वीकार करायला तयार नव्हता.  "आजोबा तीन महिन्यांपूर्वी वारले, तेव्हा त्यांचे वय ८५ वर्षे होते. मग शेकडो वर्षांपूर्वीच्या या चित्रात ते तरुण रूपात कसे असू शकतात? आणि ही मुलगी... ही मी कशी असू शकते? 'लॉ ऑफ कन्झर्व्हेशन ऑफ मास' नुसार अणू नष्ट होत नाहीत, पण चेतना आणि रूप असे काळाच्या पलीकडे प्रवास करू शकतात?" तिच्या मनातील विचारांची शृंखला अचानक तुटली.  खोलीच्या कोपऱ्यात फेकली गेलेली ती काळी आकृती—तो कालपुरुष—पुन्हा एकदा उभा राहण्याचा प्रयत्न करत होता. त्याच्या शरीरातून निघणारा काळा धूर आता अधिक दाट ...

नक्षत्ररेषा भाग 2

इमेज
#कालगर्भ  #नक्षत्ररेषा भाग ३.२ भाग २: नक्षत्रबिंदू मंदिर अष्टकोनी भुयारातील हवा अचानक जड झाली होती. हवेत तरंगणारा पाण्याचा थेंब तिथेच थिजला होता. भिंतीवर पडणारा टॉर्चचा प्रकाश एका जागी गोठला होता, जणू प्रकाशाच्या वेगालाच कोणीतरी साखळदंड घातले होते.  विज्ञानाची पदवी घेतलेल्या, प्रत्येक गोष्टीकडे तर्काच्या चष्म्यातून पाहणाऱ्या शरण्याच्या बुद्धीला हा निसर्गाच्या नियमांचा उघडउघड संकर पचवणे कठीण जात होते. तिचे घड्याळ थांबले होते, पण तिच्या हृदयाचे ठोके मात्र एखाद्या सुटलेल्या घोड्यासारखे धावत होते. आरशाच्या काचेचा अदृश्य पडदा भेदून बाहेर आलेला तो हात... तो सामान्य हात नव्हता. त्या हातावर जुन्या काळातील योद्ध्यांसारख्या खुणा होत्या, मनगटावर रुद्राक्षाचे कडे होते आणि त्वचा गोठवणाऱ्या थंडीसारखी पांढरी पडली होती.  आरशातील तो योगी पुरुष हळूहळू पुढे सरकत होता. त्याचा चेहरा धुंद धुक्यासारखा अस्पष्ट होता, पण त्याचे डोळे—हुबेहूब आजोबांसारखे असलेले ते तीक्ष्ण डोळे—शरण्यावर खिळले होते. "स्थिर व्हा, शरण्या... मन आणि श्वास दोन्ही स्थिर करा," गाभाऱ्यातून पुजाऱ्यांचा गंभीर आवाज भुयारात घुमला...

नक्षत्ररेषा भाग 1

इमेज
#कालगर्भ #नक्षत्ररेषा भाग ३.१   भाग १: मोडी लिपीतील गुपित सह्याद्रीच्या डोंगररांगांवर पावसाने आपली दाट चादर पांघरलेली होती. घाटमाथ्यावरून वाहणारा वारा खिडकीच्या काचांवर असा आदळत होता, जणू आकाशात सुरू असलेल्या एखाद्या महाकाय खगोलीय युद्धाची तो पूर्वकल्पना देत होता. पुण्याच्या एका कोपऱ्यात असलेल्या जुन्या, ऐसपैस वाड्याच्या खोलीत शरण्या टेबलवर झुकून बसली होती. टेबल लॅम्पच्या पिवळसर प्रकाशाच्या वर्तुळात अनेक जुने नकाशे, खगोलशास्त्राची आधुनिक पुस्तके, क्वांटम फिजिक्सचे ग्राफ्स आणि काही प्राचीन हस्तलिखिते विखुरलेली होती. शरण्या ही दिसायला अत्यंत शांत, पण डोळ्यांत विश्वाचे रहस्य शोधणारी कमालीची चमक असलेली २४ वर्षांची तरुण खगोलशास्त्रज्ञ होती. लंडनच्या इंपिरियल कॉलेजमधून तिने तिचे उच्च शिक्षण पूर्ण केले होते.  तिचा पिंड वैज्ञानिक होता, पण तिचे मन नेहमीच एका वेगळ्या तर्काचा वेध घेत होते—तिचा ठाम विश्वास होता की, पाश्चात्त्य विज्ञानाने 'स्पेस-टाईम' आणि 'गुरुत्वाकर्षण लहरीं'चा शोध आता लावला असेल, पण आपल्या पूर्वजांनी हजारो वर्षांपूर्वीच या विश्वाचे गणित अचूक मांडून ठेवले आहे. तिचे...

शापित गर्भगृह भाग 8 अंतिम भाग

इमेज
#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह (अंतिम भाग) भाग ८ रहस्याचा स्वीकार गाडीच्या मागच्या सीटवर बसलेल्या अर्णवचा श्वास कोंडू लागला होता. हायवेच्या गुळगुळीत रस्त्यावरून धावणाऱ्या गाडीचा वेग ताशी ८० किलोमीटर होता, पण अर्णवच्या आतल्या जगात काळाचा वेग एखाद्या वादळासारखा सुसाट सुटला होता.  गाडीच्या काचेमध्ये स्वतःचे प्रतिबिंब पाहताना अर्णवचे हृदय छाती फोडून बाहेर येईल की काय, अशी स्थिती झाली होती. त्याच्या डोळ्यांतील पांढरा भाग आणि बाहुल्या संथपणे एका गडद, अथांग काळोखात बुडत चालल्या होत्या. ते डोळे हुबेहूब तसेच दिसत होते, जसे रात्री काल-पुरुषाच्या छायेत असलेल्या प्राध्यापक यशवंतांचे दिसत होते. "सर? काय झालं? तुम्ही ठीक आहात ना?" शेजारी बसलेल्या राहुलला अर्णवच्या शरीरातील कमालीचा थरकाप जाणवला. राहुलने काळजीने अर्णवच्या खांद्याला हात लावला. "मला... मला…. गाडी थांबवायला सांग राहुल! आत्ता!" अर्णवच्या घशातून निघालेला आवाज मानवी नव्हता. तो एकाच वेळी दोन वेगवेगळ्या स्तरांवर घुमल्यासारखा वाटला. एक त्याचा स्वतःचा क्षीण आवाज आणि दुसरा तो आदिम, पौराणिक काळ-पुरुषाचा उग्र नाद. राहुल घाबरला. त्या...

शापित गर्भगृह भाग 7

इमेज
#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह  भाग ७: काळाशी शर्यत "बाबा!!! नाही!!! थांबा …." अर्णवची आर्त किंकाळी त्या पाषाणाच्या अथांग महामंदिरात घुमली. पण त्याचा तो आक्रोश त्या महायंत्राच्या कानठळ्या बसवणाऱ्या आवाजात विरून गेला.  प्राध्यापक यशवंत देशमुख यांनी स्वतःच्या हातातील ते प्राचीन पाषाणयुक्त पॉकेट वॉच थेट त्या वेगाने फिरणाऱ्या, रक्तासारख्या लालभडक ‘गर्भ-चक्रा'च्या केंद्रस्थानी असलेल्या धडधडणाऱ्या काळ्या पाषाणावर आदळले होते. क्षणार्धात, विज्ञानाच्या कोणत्याही चौकटीत न बसणारा एक महाविस्फोट तिथे झाला. *कड्कड्कड्डाऽऽऽ घर्ऽऽऽ!* गर्भ-चक्राच्या गतीला त्या घड्याळातील विरुद्ध ऊर्जेने छेद दिला होता. एका महाकाय विद्युत शॉकप्रमाणे संपूर्ण यंत्रातून सुवर्ण आणि निळ्या रंगाच्या लहरी बाहेर पडू लागल्या.  अर्णवला वाटले की त्याचे डोळे त्या तीव्र प्रकाशाने कायमचे आंधळे होतील. त्या ऊर्जेचा दाब इतका प्रचंड होता की अर्णव आणि वेध दोघेही चक्रापासून कित्येक फूट लांब, जमिनीवर फेकले गेले.  जमिनीला मोठ्या भेगा पडू लागल्या आणि छतातून पाषाणाचे मोठे तुकडे खाली कोसळू लागले. जणू काही एखादा शक्तिशाली भूकंप ...

शापित गर्भगृह भाग 6

इमेज
#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह  भाग ६: बळी कुणाचा?  "बाबा! तुम्ही हे काय बोलताय? मी तुमचा मुलगा आहे... अर्णव!" अर्णवचा आवाज त्या विस्तीर्ण, लाल रंगात न्हाऊन निघालेल्या महामंदिरात घुमला. त्याचे पाय जमिनीला खिळल्यासारखे झाले होते. समोर उभे असलेले त्याचे वडील — प्राध्यापक यशवंत देशमुख — हुबेहूब वीस वर्षांपूर्वी सारखेच दिसत होते.   पण त्यांच्या शरीराभोवती रेंगाळणारी ती धुरासारखी काळी सावली आणि त्यांचे पूर्णपणे काळेकुट्ट झालेले डोळे पाहून अर्णवचे काळीज चर्र झाले. विज्ञानाच्या सिद्धांतानुसार चालणारा अर्णव आज एका अशा भावनिक चक्रव्यूहात अडकला होता, जिथे समोरचा शत्रू दुसरा कोणी नसून त्याचे स्वतःचे रक्त होते. यशवंत देशमुख यांच्या शरीरातून निघणारा तो गंभीर, सहस्र नादांचा आवाज पुन्हा घुमला, "या जगात नातं शिल्लक राहत नाही, जेव्हा काळाचा हिशोब पूर्ण करायचा असतो. अर्णव, तू या विस्मृतीत गेलेल्या देवतेच्या दारात पाऊल ठेवून स्वतःचा मृत्यू ओढवून घेतला आहेस." त्याच क्षणी, यशवंतांच्या हाताने हवेत एक विचित्र हालचाल केली. त्यांच्या अंगाभोवती वेढलेल्या त्या काळ्या सावलीचा एक प्रचंड हात तयार ...

शापित गर्भगृह भाग 5

इमेज
#कालगर्भ  #शापित_गर्भगृह  भाग ५: देवतेचा शाप गुहेत पसरलेली ती तीव्र थंडी आणि समोर वीस वर्षांपूर्वीच्या स्थितीत हुबेहूब गोठलेले आपले वडील...  अर्णवच्या डोक्यातील विज्ञानाचे सगळे आलेख एका क्षणार्धात विस्कटून गेले होते.  एखाद्या जिवंत माणसाचे वय वीस वर्षे झाल्यानंतरही एका सेकंदानेही वाढत नाही. त्याचे केसही पांढरे झालेले नाहीत आणि त्याच्या शरीरातील पेशींचा क्षय अचानक पूर्णपणे थांबून जावा, हे वैद्यकीय शास्त्राला आव्हान देणारे होते.  अर्णवने थरथरत्या हाताने पुढे होऊन वडिलांचा हात आपल्या हातात घेतला. वडिलांच्या हाताची नाडी तपासली. नाडी चालत होती, पण ती इतकी संथ होती की दोन ठोक्यांमध्ये जवळपास चाळीस ते पन्नास सेकंदांचे अंतर होते. "बाबा... उठा ना," अर्णवचा हुंदका फुटला. त्याचा तो तार्किक, कठोर आणि भावनांना बाजूला ठेवणारा स्वभाव या दृश्यासमोर मोडून पडला होता. "मी तुला म्हणालो होतो अर्णव, ते उठणार नाहीत," वेध गुहेच्या दारापाशी उभा राहून शांतपणे म्हणाला. "ते या काळाच्या चक्रात अडकले आहेत. त्यांचे शरीर इथे आहे, पण त्यांची आत्मिक चेतना या शहराला जिवंत ठेवण्यासाठी 'गर्...