Kaalgarbha कालगर्भ अष्टक

#कालगर्भ #नक्षत्ररेषा भाग ३.३ भाग ३: रुद्राक्ष फ्रीक्वेंसी त्या पडक्या, अंधाऱ्या पाषाणघरात टॉर्चचा प्रकाश आणि अंगठीतून निघालेला तो सुवर्णप्रकाश एकमेकांत मिसळले होते.  भिंतीवर टांगलेल्या त्या जुन्या, धुरकट चित्रासमोर शरण्या जणू गोठून उभी होती. चित्रातील त्या मुलीचे डोळे, तिचे ओठ, तिच्या चेहऱ्याची ठेवण... सगळे काही हुबेहूब शरण्यासारखेच होते. तिच्या बाजूला उभे असलेले तिचे आजोबा, अच्युतराव जोशी, तरुण आणि तेजःपुंज दिसत होते. "हे कसं शक्य आहे?" शरण्याचा मेंदू या सत्याचा स्वीकार करायला तयार नव्हता.  "आजोबा तीन महिन्यांपूर्वी वारले, तेव्हा त्यांचे वय ८५ वर्षे होते. मग शेकडो वर्षांपूर्वीच्या या चित्रात ते तरुण रूपात कसे असू शकतात? आणि ही मुलगी... ही मी कशी असू शकते? 'लॉ ऑफ कन्झर्व्हेशन ऑफ मास' नुसार अणू नष्ट होत नाहीत, पण चेतना आणि रूप असे काळाच्या पलीकडे प्रवास करू शकतात?" तिच्या मनातील विचारांची शृंखला अचानक तुटली.  खोलीच्या कोपऱ्यात फेकली गेलेली ती काळी आकृती—तो कालपुरुष—पुन्हा एकदा उभा राहण्याचा प्रयत्न करत होता. त्याच्या शरीरातून निघणारा काळा धूर आता अधिक दाट ...

#कालगर्भ  #नक्षत्ररेषा भाग ३.२ भाग २: नक्षत्रबिंदू मंदिर अष्टकोनी भुयारातील हवा अचानक जड झाली होती. हवेत तरंगणारा पाण्याचा थेंब तिथेच थिजला होता. भिंतीवर पडणारा टॉर्चचा प्रकाश एका जागी गोठला होता, जणू प्रकाशाच्या वेगालाच कोणीतरी साखळदंड घातले होते.  विज्ञानाची पदवी घेतलेल्या, प्रत्येक गोष्टीकडे तर्काच्या चष्म्यातून पाहणाऱ्या शरण्याच्या बुद्धीला हा निसर्गाच्या नियमांचा उघडउघड संकर पचवणे कठीण जात होते. तिचे घड्याळ थांबले होते, पण तिच्या हृदयाचे ठोके मात्र एखाद्या सुटलेल्या घोड्यासारखे धावत होते. आरशाच्या काचेचा अदृश्य पडदा भेदून बाहेर आलेला तो हात... तो सामान्य हात नव्हता. त्या हातावर जुन्या काळातील योद्ध्यांसारख्या खुणा होत्या, मनगटावर रुद्राक्षाचे कडे होते आणि त्वचा गोठवणाऱ्या थंडीसारखी पांढरी पडली होती.  आरशातील तो योगी पुरुष हळूहळू पुढे सरकत होता. त्याचा चेहरा धुंद धुक्यासारखा अस्पष्ट होता, पण त्याचे डोळे—हुबेहूब आजोबांसारखे असलेले ते तीक्ष्ण डोळे—शरण्यावर खिळले होते. "स्थिर व्हा, शरण्या... मन आणि श्वास दोन्ही स्थिर करा," गाभाऱ्यातून पुजाऱ्यांचा गंभीर आवाज भुयारात घुमला...