नक्षत्ररेषा भाग 3

#कालगर्भ

#नक्षत्ररेषा भाग ३.३

भाग ३: रुद्राक्ष फ्रीक्वेंसी

त्या पडक्या, अंधाऱ्या पाषाणघरात टॉर्चचा प्रकाश आणि अंगठीतून निघालेला तो सुवर्णप्रकाश एकमेकांत मिसळले होते. 

भिंतीवर टांगलेल्या त्या जुन्या, धुरकट चित्रासमोर शरण्या जणू गोठून उभी होती. चित्रातील त्या मुलीचे डोळे, तिचे ओठ, तिच्या चेहऱ्याची ठेवण... सगळे काही हुबेहूब शरण्यासारखेच होते. तिच्या बाजूला उभे असलेले तिचे आजोबा, अच्युतराव जोशी, तरुण आणि तेजःपुंज दिसत होते.

"हे कसं शक्य आहे?" शरण्याचा मेंदू या सत्याचा स्वीकार करायला तयार नव्हता.

 "आजोबा तीन महिन्यांपूर्वी वारले, तेव्हा त्यांचे वय ८५ वर्षे होते. मग शेकडो वर्षांपूर्वीच्या या चित्रात ते तरुण रूपात कसे असू शकतात? आणि ही मुलगी... ही मी कशी असू शकते? 'लॉ ऑफ कन्झर्व्हेशन ऑफ मास' नुसार अणू नष्ट होत नाहीत, पण चेतना आणि रूप असे काळाच्या पलीकडे प्रवास करू शकतात?"

तिच्या मनातील विचारांची शृंखला अचानक तुटली. 

खोलीच्या कोपऱ्यात फेकली गेलेली ती काळी आकृती—तो कालपुरुष—पुन्हा एकदा उभा राहण्याचा प्रयत्न करत होता. त्याच्या शरीरातून निघणारा काळा धूर आता अधिक दाट झाला होता, आणि त्याचे लाल डोळे शरण्याला जिवंत मारण्याच्या उद्देशाने चमकत होते.

शरण्याने वेळ न गमावता टेबलवर ठेवलेली ती लोखंडी कुपी आणि ते जुने चित्र आपल्या बॅगेत कोंबले. तिने पाषाणघराच्या बाहेर धाव घेतली. 

बाहेर येताच सह्याद्रीचा तो थंड वारा तिच्या चेहऱ्यावर आदळला, ज्यामुळे तिला थोडी शुद्ध आली. ती पळतच आपल्या कारपाशी पोहोचली. तिने गाडीत बसून दरवाजा आतून लॉक केला आणि एक्सिलेटरवर पाय दिला. कार वाईच्या त्या दुर्गम, खडकाळ रस्त्यावरून पुण्याच्या दिशेने वेगाने धावू लागली.

गाडी चालवत असताना तिचे लक्ष तिच्या गळ्यातील रुद्राक्ष माळेकडे गेले. ती माळ अजूनही हलकीशी गरम होती आणि तिची कंपनं शरण्याला तिच्या छातीवर स्पष्ट जाणवत होती. तिने कार एका सुरक्षित बाजूला थांबवली आणि बॅगेतून ती लोखंडी कुपी बाहेर काढली.

कुपी अत्यंत जड आणि विशिष्ट धातूची बनलेली होती. तिच्या झाकणावर अष्टकोनी नक्षत्ररेषेचेच चिन्ह कोरलेले होते. शरण्याने सावधगिरीने ते झाकण उघडले. आत एक लहान, पारदर्शक काचेची नळी होती, ज्याच्या आत गडद निळ्या रंगाचे एक द्रव पदार्थ होते. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, त्या द्रवामधून स्वतःहूनच एक मंद प्रकाश बाहेर पडत होता, जणू काही त्यात लाखो लहान तारे साठवून ठेवले होते.

तिने लॅपटॉप उघडला आणि तिच्या फोनमधील आजोबांच्या डायरीचा तो डिजिटल बॅकअप पुन्हा तपासू लागली. तिने 'रुद्राक्ष' आणि 'फ्रीक्वेंसी' या शब्दांचा शोध घेतला. एका पानावर आजोबांनी क्वांटम फिजिक्सच्या 'स्ट्रिंग थिअरी' सारखा एक आलेख काढला होता. त्याखाली मोडी लिपीत लिहिले होते:

"...नक्षत्रबिंदू मंदिरात जे अष्टकोनी चक्र आहे, ते केवळ एक आरसा नाही, तर ते एका 'वॉर्महोल' चे द्वार आहे. या द्वाराला उघडण्यासाठी एका विशिष्ट ध्वनीलहरीची गरज असते. ही फ्रीक्वेंसी केवळ मानवी आवाजाने निर्माण होऊ शकत नाही. त्यासाठी वनस्पतींच्या रसापासून बनवलेले हे 'नक्षत्रद्रव' आणि मंत्रसिद्ध रुद्राक्ष एकत्र यावे लागतात. जेव्हा रुद्राक्षाची कंपनं आणि या द्रवाची उर्जा एका पातळीवर येतात, तेव्हा काळाचे नियम शिथिल होतात. पण सावध राहा, जर ही फ्रीक्वेंसी नियंत्रित केली नाही, तर ती मानवी शरीराच्या अणूंचे विघटन करू शकते..."

"अणूंचे विघटन?" शरण्या शॉक झाली. याचा अर्थ आजोबा विज्ञानाचा वापर करून काळाचा प्रवास (Time Travel) करण्याचा प्रयत्न करत होते? आणि त्या चित्रातील मुलगी दुसरी कोणी नसून शरण्या स्वतःच होती, जी कदाचित भूतकाळात गेली होती किंवा भूतकाळातूनच इथे आली होती!

तिने घड्याळाकडे पाहिले. दुपारचे तीन वाजले होते. त्रिनक्षत्ररेषेची खगोलीय स्थिती आता हळूहळू बदलत होती, पण तिचा प्रभाव अजूनही संपला नव्हता. पोथीतील वचनानुसार, 'दुसरी कळी' जेजुरी आणि वाईच्या दरम्यान असलेल्या सुळक्यावर होती. ती कळी म्हणजेच ही लोखंडी कुपी होती. आता तिला पुढचा मार्ग शोधण्यासाठी आजोबांच्या पुण्याच्या वाड्यावर जाणे गरजेचे होते, कारण तिथेच आजोबांची खरी प्रयोगशाळा होती.

संध्याकाळच्या सुमारास शरण्या पुण्याच्या वाड्यात पोहोचली. वाड्यात पसरलेली शांतता आता तिला अधिकच भयावह वाटू लागली. ती थेट आजोबांच्या त्या जुन्या ग्रंथालयात गेली. तिने जमिनीवरील चटई बाजूला सारली. तिथे लाकडी फरशीवर एक गुप्त दरवाजा होता, जो तिला आजपर्यंत कधीच दिसला नव्हता. 

कदाचित तिच्या बोटातील अंगठीच्या कंपनांमुळेच तिचे लक्ष त्या कोपऱ्याकडे गेले होते.

तिने तो दरवाजा उघडला आणि टॉर्च घेऊन खाली उतरली. खाली एक तळघर होते. पण ते साधे तळघर नव्हते, तर ती एक आधुनिक आणि प्राचीन गोष्टींचा मिलाफ असलेली एक गुप्त प्रयोगशाळा होती! एका बाजूला जुन्या तांब्याची भांडी, यज्ञकुंडाची रचना आणि हस्तलिखिते होती, तर दुसऱ्या बाजूला काही इलेक्ट्रॉनिक उपकरणे, फ्रीक्वेंसी जनरेटर आणि ऑसिलोस्कोप ठेवलेले होते.

तळघराच्या मध्यभागी एका मोठ्या टेबलवर एक अष्टकोनी आकृती कोरलेली होती. शरण्याने बॅगेतून ती लोखंडी कुपी काढली आणि टेबलच्या मध्यभागी ठेवली. तिने तिच्या गळ्यातील रुद्राक्ष माळ काढली आणि ती कुपीच्या सभोवताली ठेवली.

त्याच क्षणी, प्रयोगशाळेतील ऑसिलोस्कोपचा स्क्रीन स्वतःहून चालू झाला. त्यावर एक वेव्हफॉर्म दिसू लागला. त्या लहरींची फ्रीक्वेंसी खूप जास्त होती—जवळपास ७.८३ हर्ट्झ (Hz), ज्याला विज्ञानात 'शुमन रेझोनन्स' म्हणजेच पृथ्वीची स्वतःची फ्रीक्वेंसी म्हणतात.

तिने ती कुपी हळूच हलवली. कुपीतील ते निळे नक्षत्रद्रव रुद्राक्ष माळेच्या संपर्कात येताच, संपूर्ण तळघरात एक तीव्र “हुंकारा” सारखा ध्वनी घुमला. 

ऑसिलोस्कोपवरील लहरी वेगाने वर-खाली होऊ लागल्या. खोलीतील तापमान एका क्षणात उणे डिग्रीपर्यंत खाली घसरले. 

शरण्याच्या तोंडातून वाफ निघू लागली.

तिने पाहिले की, त्या अष्टकोनी टेबलावरून आता सोन्यासारखा प्रकाश हवेत तरंगू लागला होता. त्या प्रकाशात तिला काही आकृत्या दिसू लागल्या. ते आजोबांच्या भूतकाळातील प्रयोगांचे रेकॉर्डिंग्ज किंवा 'क्रोनो-व्हिज्युअल' प्रतिध्वनी होते.

त्या प्रकाशात तिचे आजोबा तरुण रूपात उभे होते आणि त्यांच्यासमोर तीच शरण्यासारखी दिसणारी मुलगी, वेदिका, उभी होती.

"वेदिका, हा शेवटचा प्रयत्न आहे," आजोबांचा आवाज त्या प्रकाशातून ऐकू आला. 

"जर या वेळी नक्षत्ररेषेचा वेध चुकला, तर सिद्ध कालनाथ तुला या काळाच्या चक्रात कायमचे कैद करतील. तुला वर्तमानकाळात जावेच लागेल. तिथे जन्म घेऊन तुला हा फेरा पूर्ण करावा लागेल."

"पण आजोबा, सिद्ध कालनाथ तर आपले गुरु आहेत ना? मग ते असे का करत आहेत?" वेदिकेने विचारले.

"ते आता गुरु राहिले नाहीत, वेदिका! अमरत्वाच्या लोभाने त्यांना अंध केले आहे. त्यांनीच सात जन्मांत तुझा बळी दिला आहे. या आठव्या जन्मात..."

तितक्यात त्या प्रकाशातील आकृती अचानक विस्कळीत झाली. एका मोठ्या स्फोटाचा आवाज झाला आणि ते दृश्य गायब झाले.

शरण्या थरथर कापायला लागली. "सिद्ध कालनाथ? माझे आजोबा गुरुदेव होते की सिद्ध कालनाथ? आणि हे माझे आठवे अस्तित्व आहे?" तिच्या डोक्यात प्रश्नांचा स्फोट होत होता.

अचानक, तळघराचा मुख्य दरवाजा प्रचंड आवाजात उघडला गेला. शरण्याने भीतीने मागे पाहिले. तळघराच्या पायऱ्यांवरून कोणीतरी खाली उतरत होते. टॉर्चच्या प्रकाशात तिला त्या व्यक्तीचा चेहरा दिसला. तो चेहरा पाहून शरण्याच्या अंगावरील रक्ताचे पाणी झाले.

पायऱ्यांवरून खाली उतरणारी व्यक्ती दुसरी कोणी नसून... स्वतः अच्युतराव जोशी होते! होय, तिचे मृत आजोबा, ज्यांची चिता शरण्याने स्वतः तीन महिन्यांपूर्वी जाळली होती! ते पांढरे केस, तोच चष्मा, तीच काठी घेऊन जिवंत उभे होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर नेहमीसारखे प्रेमळ भाव नव्हते, तर एक अत्यंत थंड आणि रहस्यमय हसू होते.

"आजोबा... तुम्ही? तुम्ही तर..." शरण्याचा आवाज दबला गेला.

ते वृद्ध अच्युतराव जोशी हळूहळू तिच्या जवळ आले. त्यांनी टेबलावर ठेवलेल्या त्या प्रकाशणाऱ्या कुपीकडे पाहिले आणि म्हणाले, "शरण्या, मी तुला सांगितले होते ना, की विज्ञानाचा तर्क तिथे संपेल, जिथून अनंताची सुरुवात होते. तू तुझा दुसरा वेध यशस्वीपणे पूर्ण केला आहेस. आता वेळ आली आहे... शेवटच्या वेधाची!"

त्यांनी आपला उजवा हात पुढे केला. त्यांच्या हाताच्या मनगटावर काळ्या रंगाचे तेच अष्टकोनी नक्षत्ररेषेचे चिन्ह स्पष्टपणे उमटलेले होते—जे त्या कालपुरुषाच्या शरीरावर होते!

क्रमशः 

 आजोबा खरोखरच जिवंत आहेत की हे काळाचे एखादे नवीन, भयानक रूप आहे? आजोबाच सिद्ध कालनाथ असतील का ? जाणून घेण्यासाठी वाचा: भाग ४: समांतर विश्वाचा पडदा…

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली तिसरी कथा आहे 

“नक्षत्ररेषा” … 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल