नक्षत्ररेषा भाग 2

#कालगर्भ 

#नक्षत्ररेषा भाग ३.२

भाग २: नक्षत्रबिंदू मंदिर

अष्टकोनी भुयारातील हवा अचानक जड झाली होती. हवेत तरंगणारा पाण्याचा थेंब तिथेच थिजला होता. भिंतीवर पडणारा टॉर्चचा प्रकाश एका जागी गोठला होता, जणू प्रकाशाच्या वेगालाच कोणीतरी साखळदंड घातले होते. 

विज्ञानाची पदवी घेतलेल्या, प्रत्येक गोष्टीकडे तर्काच्या चष्म्यातून पाहणाऱ्या शरण्याच्या बुद्धीला हा निसर्गाच्या नियमांचा उघडउघड संकर पचवणे कठीण जात होते. तिचे घड्याळ थांबले होते, पण तिच्या हृदयाचे ठोके मात्र एखाद्या सुटलेल्या घोड्यासारखे धावत होते.

आरशाच्या काचेचा अदृश्य पडदा भेदून बाहेर आलेला तो हात... तो सामान्य हात नव्हता. त्या हातावर जुन्या काळातील योद्ध्यांसारख्या खुणा होत्या, मनगटावर रुद्राक्षाचे कडे होते आणि त्वचा गोठवणाऱ्या थंडीसारखी पांढरी पडली होती. 

आरशातील तो योगी पुरुष हळूहळू पुढे सरकत होता. त्याचा चेहरा धुंद धुक्यासारखा अस्पष्ट होता, पण त्याचे डोळे—हुबेहूब आजोबांसारखे असलेले ते तीक्ष्ण डोळे—शरण्यावर खिळले होते.

"स्थिर व्हा, शरण्या... मन आणि श्वास दोन्ही स्थिर करा," गाभाऱ्यातून पुजाऱ्यांचा गंभीर आवाज भुयारात घुमला. तो आवाज कुठून आला, हे शरण्याला समजले नाही, कारण भुयारात ती पूर्णपणे एकटी होती. पण त्या आवाजाने तिच्यात एक अद्भूत ऊर्जा संचारली.

तिने हातातील रुद्राक्ष माळ अधिक घट्ट पकडली. पुजाऱ्यांनी वर सांगितले होते, 'जोपर्यंत तुझ्या शरीरातील सप्तचक्रं आणि मन शांत होत नाही, तोपर्यंत तू या काळाच्या प्रवासात टिकू शकणार नाहीस.'

शरण्याने आपले डोळे मिटून घेतले. तिने स्वतःला विज्ञानाच्या नियमांपासून मुक्त केले. तिने दीर्घ श्वास घेतला. मनातील भीती, आश्चर्य आणि शंकांचे वादळ शांत करण्याचा प्रयत्न केला. शरीरातील मूलाधार चक्रापासून ते आज्ञाचक्रापर्यंत तिने आपले लक्ष केंद्रित केले.

आश्चर्य म्हणजे, जसा तिचा श्वास संथ झाला, तशी तिच्या हातातील रुद्राक्ष माळ अधिक तीव्रतेने चमकू लागली. त्यातून निळ्या रंगाच्या प्रकाशलहरी (Vibrations) बाहेर पडल्या आणि त्यांनी शरण्याच्या सभोवताली एक संरक्षणात्मक कवच तयार केले. तिने डोळे उघडले. 

आरशातून बाहेर येणारा तो हात आता जागेवरच थांबला होता. वर्तमानकाळाचा गोठलेला प्रवाह पुन्हा हळूहळू प्रवाही होऊ लागला. हवेतील पाण्याचा थेंब खाली पडला आणि टप असा आवाज झाला.

पण आरशातील दृश्य बदलले होते.

तो योगी पुरुष आता मागे सरकला होता. त्याच्या मागे एक अथांग आणि भव्य यज्ञकुंड पेटले होते. त्या अग्नीच्या ज्वालांमधून काही प्राचीन अक्षरे हवेत तरंगताना दिसत होती. ती अक्षरे मोडी लिपीत नव्हती, तर ती 'ब्राह्मी' किंवा त्याहूनही प्राचीन लिपीतील असावीत, असा शरण्याने अंदाज लावला. 

खगोलशास्त्राची अभ्यासक असल्याने तिचे लक्ष त्या योगी पुरुषाच्या डोक्यावर असलेल्या आकाशाकडे गेले. तिथे नक्षत्रांची जी स्थिती दिसत होती, ती आजच्या रात्रीची नव्हती. ते आकाश शेकडो वर्षांपूर्वीचे होते. तिथे 'मृग नक्षत्र' आपल्या पूर्ण वैभवात चमकत होते, पण त्यात एक अतिरिक्त तारा दिसत होता, जो आधुनिक विज्ञानाला माहीत नव्हता.

"हा पूर्वजन्माचा फेरा आहे की काळाने टाकलेले जाळे?" शरण्या स्वतःशीच पुटपुटली.

अचानक, आरशाच्या पाषाणावर कोरलेली अष्टकोनी चिन्हे वेगाने फिरू लागली. त्या चिन्हांमधून एक धातूचा खडखडाट झाला आणि आरशाच्या अगदी खाली असलेल्या जमिनीचा एक भाग सरकला. 

तिथून एक लहान, काळ्या पाषाणाची पेटी वर आली. ती पेटी हुबेहूब मंदिरात पुजाऱ्यांकडे असलेल्या लाकडी पेटीसारखीच होती, पण ही दगडाची होती आणि त्यावर काळाचा थर साचला होता.

शरण्या सावधपणे पुढे झाली. 

तिने आरशाकडे पाहतच, खाली वाकून त्या पाषाणाच्या पेटीला हात लावला. ती पेटी कमालीची गरम होती, जणू ती आत्ताच अग्नीतून बाहेर काढली आहे. तिने पेटीचे झाकण उघडले. 

आत एक जुना, तांब्याचा पट आणि सोन्याची एक लहान अंगठी होती, ज्यावर एका बाजूला नक्षत्रांचे चक्र आणि दुसऱ्या बाजूला 'कालभैरवाचे' त्रिशूळ कोरले होते.तिने तो तांब्याचा पट बाहेर काढला. त्यावर जुन्या मोडी लिपीत घाईघाईने कोरलेले काही शब्द होते. आजोबांच्या शिकवणीमुळे तिला ते शब्द वाचता आले:

'नक्षत्ररेषेचा हा अष्टम फेरा आहे. सात वेळा आम्ही अपयशी ठरलो. काळाचा गर्भ प्रत्येक वेळी आमची आहुती घेतो. जर ही नऊ रात्रींची साधना पूर्ण झाली नाही, तर वर्तमान आणि भूतकाळ एकमेकांत मिसळून जातील आणि सृष्टीचा अंत होईल. जेजुरी आणि वाईच्या दरम्यान असलेल्या सुळक्यावर, जिथे सूर्याचे पहिले किरण भूमीला स्पर्श करतात, तिथे दुसरी कळी दडलेली आहे... शरण्या, तुला यावेच लागेल.'

शरण्याच्या अंगावर काटा आला. या पत्रावर तिचे स्वतःचे नाव लिहिले होते! हे पत्र आजोबांनी लिहिलेले नव्हते, कारण हा तांब्याचा पट कमीत कमी सातशे-आठशे वर्षे जुना होता. मग शतकानुशतके पूर्वी जगणाऱ्या एखाद्या व्यक्तीला तिचे नाव कसे माहीत होते? आणि 'सात वेळा अपयशी ठरलो' याचा अर्थ काय?

"याचा अर्थ... हा खेळ आज सुरू झालेला नाही," शरण्या उद्गारली. तिने ती अंगठी आपल्या बोटात घातली. ती अंगठी बोटात बसताच, तिला आपल्या डोक्यामध्ये एका अथांग पोकळीचा भास झाला. तिला शेकडो लोकांचे ओरडणे, युद्धाचा आवाज आणि मंत्रोच्चार ऐकू येऊ लागले.

तिला समजले की ती आता या चक्रातून मागे फिरू शकत नाही. तिला “नक्षत्रबिंदू" मंदिराचे रहस्य शोधून काढावेच लागेल. ती तो तांब्याचा पट आणि पेटी घेऊन भुयाराच्या पायऱ्यांवरून घाईघाईने वर आली. तिचे शरीर थकले होते, पण मनात प्रश्नांचे काहूर माजले होते.

ती जेव्हा मंदिराच्या मुख्य गाभाऱ्यात आली, तेव्हा तिथले दृश्य पाहून ती स्तब्ध झाली.

गाभारा पूर्णपणे रिकामा होता. तिथे बसलेले ते पांढऱ्या केसांचे वृद्ध पुजारी कुठेच नव्हते. ज्या जागेवर ते बसले होते, तिथे फक्त थोडीशी राख आणि तुळशीची काही पाने पडलेली होती.

"पुजारी बुवा! कुठे आहात तुम्ही?" शरण्याने संपूर्ण मंदिरात शोध घेतला, पण तिथे कोणीच नव्हते. मंदिराचे खांब आणि मूर्ती अंधारात तशाच शांत उभ्या होत्या.तिने मंदिराच्या बाहेर धाव घेतली.

 बाहेर सकाळचे कोवळे ऊन पडू लागले होते. सह्याद्रीचे कडे धुक्यात न्हाऊन निघाले होते. जंगलातील पाखरांचा किलबिलाट सुरू झाला होता. रात्रभर पडणारा पाऊस आता थांबला होता.

 शरण्या धावतच तिच्या गाडीपाशी आली. तिने गाडीत बसून तो तांब्याचा पट पुन्हा एकदा नीट पाहिला. त्यात 'जेजुरी आणि वाईच्या दरम्यान असलेल्या सुळक्याचा' उल्लेख होता.

तिने गाडी सुरू केली आणि वाईच्या दिशेने प्रवास सुरू केला. वाटेत तिने आपल्या लॅपटॉपवर आजोबांच्या काही जुन्या नोंदी शोधण्याचा प्रयत्न केला. आजोबांच्या एका गुप्त डायरीचा डिजिटल बॅकअप तिच्या फोनमध्ये होता. ती डायरी उघडताच तिला एक धक्कादायक पान सापडले. त्या पानावर आजोबांनी स्वतःच्या हाताने लिहिले होते:

'माझी नात, शरण्या, हिच्या कुंडलीत 'कालसर्प' आणि 'नक्षत्रवेध' एकत्र आले आहेत. ती सामान्य बालक नाही. ती एका प्राचीन वचनाचा भाग आहे. जेव्हा ती २४ वर्षांची होईल, तेव्हा काळाचे चक्र तिच्यासाठी फिरू लागेल. मला भीती आहे की, जे आमच्या पूर्वजांना जमले नाही, ते तिला करावे लागेल... किंवा तिलाही स्वतःचा बळी द्यावा लागेल.'

स्टिअरिंग व्हील धरलेले शरण्याचे हात थरथरू लागले. आजोबांना हे सगळं आधीच माहीत होतं? मग त्यांनी तिला जिवंत असताना काहीच का सांगितले नाही?

दुपारच्या सुमारास ती वाईच्या दुर्गम भागात पोहोचली. सह्याद्रीचा हा भाग अत्यंत खडकाळ आणि निर्जन होता. तिथे एक उंच, काळा सुळका आकाशाकडे झेपावलेला दिसत होता, ज्याला स्थानिक लोक 'काळा सुळका' किंवा 'राक्षस कडा' म्हणायचे. या कड्याच्या पायथ्याशी एक जुने, पडके पाषाणघर होते, जे आता झाडाझुडपांनी वेढलेले होते.

तिने गाडी लांबच उभी केली आणि पायी त्या सुळक्याच्या दिशेने जाऊ लागली. तिच्या बोटातील ती सोन्याची अंगठी आता हलकीशी कंपन पावत होती, जणू ती तिला योग्य रस्ता दाखवत होती. तिने सुळक्याच्या पायथ्याशी असलेल्या त्या पाषाणघरात प्रवेश केला. तिथे आत प्रचंड अंधार होता आणि वटवाघळांचा सुळसुळाट होता.

तिने टॉर्च लावली आणि आत शोध सुरू केला. तिथे भिंतीवर अनेक अद्भूत नकाशे आणि खगोलीय चक्र रेखाटलेली होती. हे स्थान नक्कीच खगोलशास्त्रीय अभ्यासाचे केंद्र असावे. खोलीच्या मध्यभागी एक दगडी टेबल होते, ज्यावर एक जुनी, लोखंडी कुपी ठेवली होती.

शरण्या त्या टेबलजवळ पोहोचली. ती कुपी उचलणार, इतक्यात तिला जाणवले की तिच्या मागे कोणीतरी उभे आहे. जंगलातील शांततेत तिला कोणाच्या तरी श्वासाचा आवाज आला.

तिने हळूच मागे वळून पाहिले.

तिच्या समोर कोणी माणूस नव्हता, तर काळ्या कपड्यांमधील एक अवाढव्य आकृती उभी होती. तिचे डोळे लाल रंगाचे चमकत होते आणि तिच्या हातात एक जुने, धारदार शस्त्र होते. ती आकृती मानवी नव्हती, तर ती काळाचे रक्षण करणारी एखादी अतार्किक शक्ती वाटत होती.

"तू काळाच्या मर्यादेचे उल्लंघन केले आहेस, शरण्या! तुझा प्रवास आताच आणि इथेच संपवतो," तो गूढ आवाज खोलीत घुमला आणि त्या आकृतीने शरण्यावर हल्ला करण्यासाठी आपले शस्त्र हवेत उगारले.

शरण्या मागे सरकली, तिचा पाय एका दगडाला लागला आणि ती जमिनीवर पडली. ते शस्त्र तिच्या गळ्याच्या दिशेने वेगाने खाली येत होते. मृत्यू अगदी तिच्या समोर होता. तिने घाबरून आपले डोळे मिटले आणि हात पुढे केले.

पण अचानक... तिच्या बोटातील त्या सोन्याच्या अंगठीतून आणि गळ्यातील रुद्राक्ष माळेतून एक प्रचंड, सोन्यासारखा तेजस्वी प्रकाश बाहेर पडला. त्या प्रकाशाचा धक्का बसून ती काळी आकृती मागे फेकली गेली आणि मोठ्याने किंचाळली.

शरण्याने डोळे उघडले. खोलीत तो प्रकाश पसरला होता, पण त्या प्रकाशाच्या झोतात तिला पाषाणघराच्या एका कोपऱ्यात एक जुना फोटो फ्रेम केलेला दिसला.

तो फोटो पाहून शरण्याच्या काळजाचा ठोका चुकला.

त्या काळ्याकुट्ट पाषाणघरात, शेकडो वर्षांपूर्वीच्या त्या जागेवर, एका जुन्या चित्रात तिच्या आजोबांचा, म्हणजेच वेदमूर्ती अच्युतराव जोशींचा तरुणपणीचा फोटो होता... आणि त्यांच्या बाजूला अगदी तशीच दिसणारी एक तरुण मुलगी उभी होती, जिचा चेहरा हुबेहूब “शरण्यासारखाच” होता!

क्रमशः… 1 जुलै 2026  

शरण्या ही त्या जुन्या काळातील मुलीचाच पुनर्जन्म आहे का? आजोबांचा या प्राचीन रहस्याशी नक्की काय संबंध आहे? जाणून घेण्यासाठी वाचा

भाग ३: रुद्राक्ष फ्रीक्वेंसी…

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली पुढची कथा आहे 

“नक्षत्ररेषा” … 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल