शापित गर्भगृह भाग 5

#कालगर्भ 

#शापित_गर्भगृह 

भाग ५: देवतेचा शाप

गुहेत पसरलेली ती तीव्र थंडी आणि समोर वीस वर्षांपूर्वीच्या स्थितीत हुबेहूब गोठलेले आपले वडील... 

अर्णवच्या डोक्यातील विज्ञानाचे सगळे आलेख एका क्षणार्धात विस्कटून गेले होते. 

एखाद्या जिवंत माणसाचे वय वीस वर्षे झाल्यानंतरही एका सेकंदानेही वाढत नाही. त्याचे केसही पांढरे झालेले नाहीत आणि त्याच्या शरीरातील पेशींचा क्षय अचानक पूर्णपणे थांबून जावा, हे वैद्यकीय शास्त्राला आव्हान देणारे होते. 

अर्णवने थरथरत्या हाताने पुढे होऊन वडिलांचा हात आपल्या हातात घेतला. वडिलांच्या हाताची नाडी तपासली. नाडी चालत होती, पण ती इतकी संथ होती की दोन ठोक्यांमध्ये जवळपास चाळीस ते पन्नास सेकंदांचे अंतर होते.

"बाबा... उठा ना," अर्णवचा हुंदका फुटला. त्याचा तो तार्किक, कठोर आणि भावनांना बाजूला ठेवणारा स्वभाव या दृश्यासमोर मोडून पडला होता.

"मी तुला म्हणालो होतो अर्णव, ते उठणार नाहीत," वेध गुहेच्या दारापाशी उभा राहून शांतपणे म्हणाला. "ते या काळाच्या चक्रात अडकले आहेत. त्यांचे शरीर इथे आहे, पण त्यांची आत्मिक चेतना या शहराला जिवंत ठेवण्यासाठी 'गर्भ-चक्रा'ला ऊर्जा पुरवत आहे. गेल्या वीस वर्षांपासून ते या शहराचे संरक्षक कवच बनले आहेत."

अर्णव उठला, त्याने डोळ्यांतील पाणी पुसले आणि वेधच्या समोर येऊन उभा राहिला. त्याच्या डोळ्यांत आता भीतीची जागा एका तीव्र संतापाने घेतली होती. "मला आता कोणतीही थाप नकोय, वेध! मला सरळ शब्दांत सांग, हे सगळं काय आहे? माझ्या वडिलांना इथे कोणी आणलं? राहुल कुठे आहे? आणि कोणत्या शापाबद्दल बोलत होतास तू?"

वेधने अर्णवकडे पाहिले आणि एक दीर्घ निःश्वास टाकला. "ते जाणून घेण्यासाठी तुला या शहराचा इतिहास आणि आमच्या विस्मृतीत गेलेल्या देवतेची कथा समजून घ्यावी लागेल. माझ्यासोबत ये."

वेध अर्णवला त्या गुहेतून बाहेर काढून शहराच्या पश्चिमेला असलेल्या एका महाकाय पाषाणाच्या भिंतीपाशी घेऊन गेला. ही भिंत संपूर्ण शहरापेक्षाही जुनी आणि काळ्याकुट्ट दगडाची होती. त्या भिंतीवर अतिशय अचूक आणि खोलवर काही चित्रे कोरलेली होती.

 वेधने आपल्या हातातली मशाल त्या भिंतीजवळ नेली. मशालीच्या पिवळ्या प्रकाशात तिथली शिल्पे जिवंत झाल्यासारखी वाटू लागली.

"कलियुग सुरू होण्यापूर्वी, म्हणजेच द्वापारयुगाच्या अंतिम चरणात, पृथ्वीवर मानवाचा लोभ, अहंकार आणि क्रूरता कमालीची वाढली होती," वेध सांगू लागला. "त्या काळात या भूतलावर एक देवता वास करत होती, ज्यांचे नाव होते — 'अनादिनाथ'. ते काळाचे आदिम रक्षक होते. भूत, भविष्य आणि वर्तमान या तिन्ही गोष्टी त्यांच्याच इच्छेने चालत असत. त्यांनीच निसर्गाचा समतोल राखण्यासाठी अष्टधातूचे हे गर्भ - चक्र मानवाला भेट दिले होते. हे चक्र पृथ्वीच्या गतीला आणि ऋतुचक्राला नियंत्रित ठेवायचे."

अर्णव भिंतीवरील चित्रांचे बारकाईने निरीक्षण करत होता. एका चित्रात एक भव्य, चतुर्भुज आणि अत्यंत उग्र रूप असलेली देवता दाखवली होती, ज्यांच्या एका हातात डमरू, दुसऱ्या हातात त्रिशूळ, तिसऱ्या हातात वेळ मोजणारे यंत्र आणि चौथा हात पृथ्वीला सांभाळत होता. त्यांच्या चेहऱ्यावर विलक्षण तेज होते.

"पण मानवाने काय केले?" वेधचा आवाज संतप्त झाला. "मानवाच्या मनात त्या गर्भ-चक्राच्या शक्तीचा गैरवापर करून अमर होण्याचा लोभ निर्माण झाला. त्या काळातील काही शक्तिशाली राजे आणि तांत्रिकांनी एकत्र येऊन अनादिनाथाच्या मंदिरावर हल्ला केला. त्यांनी त्या अष्टधातूच्या गर्भ-चक्राला उलट्या दिशेने फिरवून स्वतःसाठी 'अमरत्व' आणि 'अमर्याद काळ' मिळवण्याचा प्रयत्न केला. 

असे केल्यामुळे त्या यंत्राचा समतोल बिघडला. संपूर्ण पृथ्वीवर प्रलय येण्याची स्थिती निर्माण झाली. मानवाच्या या अक्षम्य धोक्यामुळे आणि पापांमुळे अनादिनाथ प्रचंड क्रोधित झाले."

भिंतीवरील पुढच्या चित्रात ती देवता रौद्ररूप धारण करून मानवाचा संहार करताना दिसत होती. पृथ्वी दुभंगलेली दाखवली होती.

"क्रोधित होऊन अनादिनाथांनी या मानवजातीला एक भयानक शाप दिला," वेध पुढे म्हणाला. "ते म्हणाले, 'ज्या काळाच्या गतीवर तुम्हाला ताबा हवा आहे, तोच काळ आता तुमच्या विनाशाचे कारण बनेल. मी माझे अस्तित्व या जगातून विस्मृतीत ढकलून देत आहे.' त्यांनी स्वतःला आणि त्यांच्या खऱ्या भक्तांना — म्हणजेच आम्हांला — या भूगर्भातील शहरात कोंडून घेतले. हे शहर बाहेरच्या जगापासून पूर्णपणे वेगळे झाले. अनादिनाथांच्या शापानुसार, जोपर्यंत वरच्या जगातील मानवजात स्वतःच्या पापांचे प्रायश्चित्त करत नाही, तोपर्यंत हे गर्भ -चक्र गोठलेल्या स्थितीत राहील. आमचे वय वाढणार नाही, पण आम्हांला मोक्षही मिळणार नाही. आम्ही एका जिवंत मृतदेहासारखे या अंधारात सडत राहू."

"पण मग ती सावली? ती वरच्या जगातून लोकांना का पळवून आणते?" अर्णवने मूळ मुद्द्यावर येत विचारले.

"कारण निसर्गाचा नियम आहे, कोणतीही गोष्ट पूर्णपणे थांबवता येत नाही," वेधने स्पष्ट केले. "जरी काळ इथे गोठलेला असला, तरी या यंत्राला स्वतःचे अस्तित्व टिकवण्यासाठी ऊर्जेची गरज असते. अनादिनाथांच्या शापाचा एक क्रूर नियम असा आहे की, जेव्हा जेव्हा वरच्या जगात ताऱ्यांची स्थिती बदलते, तेव्हा या गर्भ-चक्राला जिवंत ठेवण्यासाठी मानवी शरीरातील 'चेतना' किंवा 'लाईफ फोर्स' चे अर्घ्य द्यावे लागते. ती काळी सावली दुसरी कोणी नसून अनादिनाथांचा उग्र रक्षक आहे, ज्याला आम्ही 'काल-पुरुष' म्हणतो. तो वर जातो आणि ज्या व्यक्तीच्या नशिबात या शहराचा कैदी होणे लिहिले असते, त्याला ओढून आणतो."

"माझे वडीलही याच नियमाचे शिकार झाले?" अर्णवने विचारले.

"होय. प्राध्यापक यशवंत वीस वर्षांपूर्वी या मंदिराचे रहस्य शोधत खाली आले होते. दुर्दैवाने, त्याच रात्री गर्भ-चक्राची ऊर्जा संपत आली होती आणि सावलीने त्यांना पकडले. त्यांच्या शरीरातील ७० टक्के चेतना या यंत्राने शोषून घेतली, ज्यामुळे हे शहर गेली वीस वर्षे जिवंत राहिले. पण आता... आता मानवाचे पाप वरच्या जगात इतके वाढले आहे की या यंत्राला एका रात्रीत संपूर्ण ऊर्जा हवी आहे. आज राहुलला आणण्यात आले आहे, कारण त्याचे रक्त आणि त्याची बौद्धिक चेतना या यंत्राशी जुळणारी आहे."

"राहुल कुठे आहे? मला त्याच्याकडे घेऊन चल!" अर्णव ओरडला.

वेध अर्णवला घेऊन पुन्हा त्या मुख्य गर्भ-चक्र मंदिराच्या गर्भगृहात आला. तिथले दृश्य पाहून अर्णवच्या अंगावर काटा आला.

गर्भ -चक्र आता रक्तासारख्या लाल प्रकाशात वेगाने फिरत होते. त्या यंत्राच्या अगदी समोर, अष्टधातूच्या वेदीवर राहुलला साखळदंडांनी बांधून ठेवण्यात आले होते. तो बेशुद्ध होता, पण त्याच्या शरीरातून निळ्या रंगाचे प्रकाशाचे कण हळूहळू बाहेर पडून त्या गर्भ-चक्राच्या मध्यभागी असलेल्या धडधडणाऱ्या काळ्या पाषाणात शोषले जात होते. राहुलचा चेहरा हळूहळू फिकट पडत चालला होता.

"राहुल!" अर्णवने पुढे धाव घेण्याचा प्रयत्न केला, पण गर्भ -चक्रातून निघणाऱ्या अदृश्य चुंबकीय लहरींनी त्याला मागच्या मागे फेकून दिले. अर्णव जमिनीवर आदळला.

"अर्णव, आता खूप उशीर झाला आहे," वेध म्हणाला. 

"आजची रात्र संपायला अवघा एक तास उरला आहे. एकदा का राहुलची संपूर्ण चेतना या यंत्राने शोषून घेतली, की अनादिनाथांचा हा रक्षक कायमचा मुक्त होईल. आणि त्यानंतर तो फक्त एका माणसाला नाही, तर संपूर्ण भूर्जेश्वर गावाला आणि पर्यायाने वरच्या जगाला या गोठलेल्या अंधारात ओढून घेईल. संपूर्ण पृथ्वीवर काळ गोठून जाईल!"

अर्णव उठून उभा राहिला. त्याने वेदीवर बांधलेल्या राहुलकडे पाहिले, मग गुहेत झोपलेल्या आपल्या वडिलांचा विचार केला. 

त्याच्या मधील विज्ञानावर प्रगाढ विश्वास असणाऱ्या वृत्तीने सध्या तरी हात टेकले होते. पण त्याच्यातील कुठल्याही संकटाला ठामपणे सामोरे जाणारा अर्णव अजूनही जिवंत होता.

"यावर काहीतरी उपाय नक्कीच असेल, वेध. कुठलंही यंत्र जर मानवाने बनवलं असेल, तर ते नष्ट करण्याचा किंवा थांबवण्याचा मार्गही मानवाकडेच असतो. मला सांग, हे चक्र कसं थांबवायचं?" अर्णवने विचारले.

वेधने अर्णवकडे पाहिले, त्याचे डोळे पाणावले होते. 

"एक मार्ग आहे, अर्णव. पण तो मार्ग विज्ञानाचा नाही, तर एका महाभयानक त्यागाचा आहे. या गर्भ-चक्राच्या मध्यभागी जो पाषाण धडधडतो आहे, तो अनादिनाथांच्या हृदयातून निघालेला अंश आहे. त्याला थांबवण्यासाठी अशा व्यक्तीच्या रक्ताचे आणि आत्म्याचे अर्घ्य हवे, ज्याच्या रक्तामध्ये काळाच्या इतिहासातील सगळ्यात नजीकच्या काळातील व्यक्तीचे रक्त धावते आहे... म्हणजेच प्राध्यापक यशवंतांचा वंशज!"

अर्णव स्तब्ध झाला. याचा अर्थ, राहुलला आणि वरच्या जगाला वाचवण्यासाठी अर्णवला स्वतःचा जीव त्या यंत्रात समर्पित करावा लागणार होता.

तो विचार करत असतानाच, अचानक राहुलने हळूच डोळे उघडले. तो अत्यंत क्षीण आवाजात म्हणाला, "अर्णव... सर... मागे... तुमच्या मागे बघा..."

अर्णवने दचकून मागे पाहिले. तिथले दृश्य पाहून त्याच्या तोंडचे पाणीच पळाले. 

गुहेत वीस वर्षांपासून बेशुद्ध पडलेले त्याचे वडील, प्राध्यापक यशवंत देशमुख, आता गुहेतून बाहेर आले होते. ते सरळ चालत अर्णवच्या दिशेने येत होते. त्यांचे डोळे पूर्णपणे काळेकुट्ट झाले होते आणि त्यांच्या तोंडातून मानवी आवाज नव्हता, तर एकाच वेळी हजारो लोकांचा आवाज एकत्र आल्यासारखा एक भयानक नाद निघत होता:

"अर्णव... तू इथे यायला नको होतं. कारण या काळाच्या खेळात, बळी फक्त तुझा किंवा राहुलचा नाही... तर आम्हांला तुझ्याच हाताने या संपूर्ण जगाचा अंत करायचा आहे!"

यशवंतांच्या शरीराभोवती अचानक त्याच काळ्या भयानक सावलीने विळखा घातला.

 अर्णवच्या स्वतःच्या वडिलांच्या रूपाने आता काळाचा रक्षक त्याच्याच जीवावर उठला होता!

पुढील भागात भाग ६ मध्ये आपण पाहणार आहोत: अर्णव स्वतःच्या वडिलांशी कसं लढणार? यशवंत देशमुख खरोखरच अर्णवचे शत्रू बनले आहेत की त्यामागे आणखी काही गुपित आहे? अर्णव राहुलला वाचवू शकेल का?

क्रमशः...

22 जून 2026 

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली दुसरी कथा आहे “शापित गर्भगृह” … 

ही कथा फेसबुक पेज, ब्लॉग आणि प्रतिलिपी वर वाचण्यास उपलब्ध होईल. 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल