शापित गर्भगृह भाग 7

#कालगर्भ 

#शापित_गर्भगृह 

भाग ७: काळाशी शर्यत

"बाबा!!! नाही!!! थांबा …."

अर्णवची आर्त किंकाळी त्या पाषाणाच्या अथांग महामंदिरात घुमली. पण त्याचा तो आक्रोश त्या महायंत्राच्या कानठळ्या बसवणाऱ्या आवाजात विरून गेला. 

प्राध्यापक यशवंत देशमुख यांनी स्वतःच्या हातातील ते प्राचीन पाषाणयुक्त पॉकेट वॉच थेट त्या वेगाने फिरणाऱ्या, रक्तासारख्या लालभडक ‘गर्भ-चक्रा'च्या केंद्रस्थानी असलेल्या धडधडणाऱ्या काळ्या पाषाणावर आदळले होते.

क्षणार्धात, विज्ञानाच्या कोणत्याही चौकटीत न बसणारा एक महाविस्फोट तिथे झाला.

*कड्कड्कड्डाऽऽऽ घर्ऽऽऽ!*

गर्भ-चक्राच्या गतीला त्या घड्याळातील विरुद्ध ऊर्जेने छेद दिला होता. एका महाकाय विद्युत शॉकप्रमाणे संपूर्ण यंत्रातून सुवर्ण आणि निळ्या रंगाच्या लहरी बाहेर पडू लागल्या. 

अर्णवला वाटले की त्याचे डोळे त्या तीव्र प्रकाशाने कायमचे आंधळे होतील. त्या ऊर्जेचा दाब इतका प्रचंड होता की अर्णव आणि वेध दोघेही चक्रापासून कित्येक फूट लांब, जमिनीवर फेकले गेले. 

जमिनीला मोठ्या भेगा पडू लागल्या आणि छतातून पाषाणाचे मोठे तुकडे खाली कोसळू लागले. जणू काही एखादा शक्तिशाली भूकंप त्या १२०० वर्षे जुन्या भूमिगत शहराचा पायाच उपटून टाकत होता.

अर्णवने कसाबसा डोक्यावर हात ठेवून स्वतःचा बचाव केला. धुराचे लोट आणि प्रकाशाचे लोळ थोडे शांत झाल्यावर त्याने समोर पाहिले. गर्भ-चक्र आता थांबले होते. त्याच्या चकत्या एकमेकांमध्ये अडकून लॉक झाल्या होत्या. पण त्या यंत्राच्या मध्यभागी... 

अर्णवच्या काळजाचा ठोका चुकला.

तिथे त्याचे वडील, प्राध्यापक यशवंत देशमुख उभे नव्हते. त्यांच्या शरीरातील संपूर्ण ऊर्जा त्या यंत्राने एका सेकंदात शोषून घेतली होती.

 वेदीजवळ फक्त पांढऱ्या राखेचा एक ढीग पडला होता, आणि त्यावर ते अर्धवट वितळलेले पॉकेट वॉच पडले होते. प्राध्यापक यशवंतांनी आपल्या मुलाला आणि जगाला वाचवण्यासाठी स्वतःच्या अस्तित्वाची आहुती दिली होती. 

वीस वर्षांचा त्यांचा हा गोठलेला प्रवास एका क्षणात राखेमध्ये परावर्तित झाला होता.

"बाबा sssss..." अर्णव रांगत रांगत त्या राखेच्या ढिगापाशी गेला. त्याने ती राख हातात घेतली. आज त्याचे विज्ञान, त्याचे लॉजिक, त्याचे आधुनिक विचार त्याला पूर्णपणे सोडून गेले होते. ज्या वडिलांचा शोध त्याने आयुष्यभर घेतला, ते त्याला मिळाले खरे, पण फक्त काही मिनिटांसाठी... आणि तेही कायमचे सोडून जाण्यासाठी.

"अर्णव! रडत बसायला वेळ नाही! राहुलला बघ आधी!" वेधने ओरडून अर्णवला भानावर आणले.

अर्णवने तातडीने वेदीकडे धाव घेतली. 

राहुल साखळदंडांमध्ये तसाच लटकलेला होता. त्याचे शरीर बर्फासारखे थंड पडले होते, पण सुदैवाने त्याची नाडी अजूनही अत्यंत क्षीण गतीने चालत होती. 

गर्भ-चक्र थांबल्यामुळे त्याच्या शरीरातील ऊर्जेचे शोषण थांबले होते. अर्णवने त्याच्या कमरेला अडकवलेला पुरातत्त्व विभागाचा चाकू काढला आणि साखळदंडांना अडकवलेले दोर कापून राहुलला खाली उतरवले.

"राहुल... राहुल, डोळे उघड," अर्णवने त्याच्या गालावर थापट मारली. राहुलने एक दीर्घ, वेदनादायी श्वास घेतला आणि कसाबसे डोळे उघडले.

"सर... आपण कुठे आहोत? ते... ती सावली..." राहुल चाचरत बोलला.

"काही नाही राहुल, सगळं संपलंय. आपण वर चाललोय," अर्णव म्हणाला आणि त्याने राहुलला स्वतःच्या खांद्यावर उचलून घेतले.

पण संकट अजून संपले नव्हते. गर्भ-चक्र थांबल्यामुळे या शहराला जिवंत ठेवणारी अंतर्गत इलेक्ट्रोमॅग्नेटिक आणि गुरुत्वाकर्षण शक्ती पूर्णपणे नष्ट झाली होती. 

संपूर्ण भूमिगत शहराचे छत पत्त्यांच्या बंगल्यासारखे कोसळू लागले होते. भव्य वाडे, पाण्याचे पाट, आणि कित्येक शतकांपासून गोठलेले ते लोक आता हळूहळू मातीत मिसळत होते.

"वेध! चल, बाहेर निघूया! हा रस्ता बंद होतोय!" अर्णवने वेधला आवाज दिला.

पण वेध जागचा हलला नाही. त्याच्या चेहऱ्यावर आता भीती नव्हती, तर एक विलक्षण शांतता आणि मोक्षाचा आनंद होता. त्याचे ते तेजःपुंज शरीर आता हळूहळू पांढऱ्या प्रकाशात विरघळू लागले होते. 

"नाही अर्णव... आमचा काळ संपला. हे गर्भ-चक्र आमचे रक्षक होते आणि आमचे तुरुंगही. हे थांबले, याचा अर्थ अनादिनाथांनी आम्हांला अखेर क्षमा केली आहे. आम्हांला आमचा मोक्ष मिळाला आहे. तू आणि तुझा मित्र इथून त्वरित पळत सुटा... वरच्या जगाला तुमची गरज आहे."

बोलता बोलता वेधचे शरीर हवेत विरून गेले, जणू तो कधी तिथे होताच नाही. 

त्याच्यासोबतच संपूर्ण शहरात गोठलेली ती लहान मुले, स्त्रिया आणि पुरुष एका सुखाच्या समाधीत हवेत विरघळून गेले.

"सर! तो बोगदा कोसळतोय!" राहुल वर बोट दाखवत किंचाळला.

अर्णवने राहुलला घट्ट पकडले आणि तो ज्या भुयारी विहिरीच्या रस्त्याने खाली आला होता, त्या दिशेने जिवाच्या आकांताने धावू लागला. त्याच्या पाठीवर पाषाणाचे लहान-लहान तुकडे पडत होते. 

आजूबाजूच्या भिंतींवरील देव, दैत्य, यक्ष आणि नागांची ती १२०० वर्षे जुनी जिवंत चित्रे आता कायमची पुसली जात होती. अर्णव धावत विहिरीच्या तळाशी पोहोचला. विहिरीला बांधलेली दोरी अजूनही वर लटकत होती.

त्याने राहुलला आधी दोरीला घट्ट बांधले आणि वर ढकलले. "राहुल, स्वतःला वर ओढून घे, संपूर्ण ताकद लाव!" राहुलने कसाबसा वरच्या दिशेने प्रवास सुरू केला.

 अर्णव खाली उभा राहून स्वतः वर जाण्याची वाट पाहत होता. वरून मंदिराच्या गर्भगृहाचा प्रकाश विहिरीत पडत होता, ज्याचा अर्थ वरच्या जगातील वेळ आता पूर्ववत सुरू झाली होती.

राहुल कसाबसा विहिरीच्या वर पोहोचला आणि त्याने अर्णवला दोरी वर फेकली. अर्णवने दोरी पकडली आणि तो वेगाने वर चढू लागला. जसा तो विहिरीच्या काठावर पोहोचला, तसा राहुलने त्याचा हात धरून त्याला वर ओढले. दोन्ही तरुण अधिकारी गर्भगृहाच्या जमिनीवर धापा टाकत कोसळले.

त्याच क्षणी, मंदिराच्या जमिनीच्या पोटात एक प्रचंड 'धाड' असा आवाज झाला. ती प्राचीन विहीर आणि तिच्या आत असलेला तो १२०० वर्षे जुन्या भूमिगत शहराचा मार्ग कायमचा शेकडो टन माती आणि दगडांखाली जिवंत गाडला गेला.

सकाळचे कोवळे ऊन मंदिराच्या गर्भगृहात पडले होते. बाहेर पक्षांचा किलबिलाट ऐकू येत होता. 

गावातून लोकांचे ओरडण्याचे, बोलण्याचे आवाज येत होते, ज्याचा अर्थ गावातील गोठलेला काळ आता पुन्हा जिवंत झाला होता.

 गायब झालेले लोक कदाचित परत आले नव्हते, पण जे जिवंत होते ते सुरक्षित होते.

अर्णव आणि राहुल कसाबसे मंदिराबाहेर आले. 

गावकरी, सरपंच आणि पोलीस त्यांच्या दिशेने धावत आले. 

"अर्णव साहेब! राहुल साहेब! तुम्ही ठीक आहात ना? रात्री अचानक गावात काहीतरी विचित्र झालं होतं... सगळे जण एका जागी स्तब्ध झाले होते. पण आता सगळं ठीक आहे," सरपंच म्हणाले.

अर्णवने काहीच उत्तर दिले नाही. त्याच्या उजव्या हातात अजूनही त्याच्या वडिलांची ती राख आणि ते अर्धवट वितळलेले पॉकेट वॉच होते. त्याने राहुलकडे पाहिले. दोघांच्याही डोळ्यांत त्या रात्रीच्या भयानक रहस्याची साक्ष होती, जी ते जगाला कधीच सांगू शकणार नव्हते, कारण विज्ञानाकडे या प्रश्नांची उत्तरे नव्हती.

"सर, आपण हे रिपोर्टमध्ये काय लिहिणार?" राहुलने थरथरत्या आवाजात विचारले.

अर्णवने मंदिराच्या त्या भव्य काळ्या पाषाणाकडे पाहिले, ज्याच्या गर्भात आता त्याचे वडील कायमचे विसावले होते. तो म्हणाला, "आपण लिहिणार की, या मंदिराचा पाया खचल्यामुळे तळघर पूर्णपणे नष्ट झाले आहे. तिथे तपास करण्यासारखे आता काहीही उरलेले नाही." 

मोहीम संपली होती. 

दोन दिवसांनंतर, पुरातत्त्व विभागाची गाडी अर्णव आणि राहुलला घेऊन शहराकडे जाण्यासाठी निघाली. अर्णव गाडीच्या खिडकीतून मागे सुटणाऱ्या भूर्जेश्वर मंदिराकडे पाहत होता. त्याच्या मनावर वडिलांना गमावल्याचे प्रचंड मोठे ओझे होते, पण एका गोष्टीचे समाधान होते की त्याने जगाला एका महाविनाशापासून वाचवले होते. शाप संपला होता, रहस्य दफन झाले होते.

गाडी हायवेला लागली. दुपारचे दोन वाजले होते. अर्णवने शांतपणे त्याच्या खिशात हात टाकला आणि ते वडिलांचे अर्धवट वितळलेले पॉकेट वॉच बाहेर काढले. ते घड्याळ आता पूर्णपणे निकामी झाले असावे, असा त्याचा समज होता.

पण... जसे त्याने घड्याळाच्या काचेवर बोट फिरवले, तसे अर्णवच्या अंगातील रक्त गोठले.

घड्याळाचे काटे थांबलेले नव्हते. उलट, ते आता अत्यंत वेगाने, चक्रावून टाकणाऱ्या गतीने सरळ किंवा उलट्या दिशेने नाही, तर तिन्ही काटे (तास, मिनिट आणि सेकंद) एकमेकांच्या विरुद्ध दिशेने एकाच वेळी फिरत होते…

आणि त्या घड्याळाच्या स्क्रीनवर वितळलेल्या धातूच्या मागे एका नव्या लिपीत काहीतरी कोरले जात होते.

त्याच क्षणी, अर्णवच्या मोबाईलवर एक अननोन इंटरनॅशनल नंबरवरून फोन आला. 

अर्णवने थरथरत्या हाताने फोन कानला लावला. फोनच्या पलीकडून एक परिचित, अत्यंत खोल आणि क्रूर आवाज आला: "खेळ संपलेला नाही, अर्णव. तुझ्या वडिलांनी फक्त 'गर्भ-चक्र' थांबवले आहे... पण त्यांनी अनादिनाथाच्या त्या मूळ शापाला वरच्या जगात संचार करण्यासाठी मुक्त केले आहे, जो आता तुझ्याच शरीरात प्रवेश करून बाहेर पडला आहे!"

अर्णवने दचकून गाडीच्या काचेमध्ये स्वतःचा चेहरा पाहिला. त्याचे स्वतःचे डोळे... आता हळूहळू पूर्णपणे काळेकुट्ट होऊ लागले होते!

[

पुढील भागात भाग ८ — अंतिम भाग —  आपण पाहणार आहोत:

 अर्णव स्वतःच्या शरीरात सुरू झालेल्या या पौराणिक शापाशी कसा लढणार? त्याच्या वडिलांनी दिलेला त्याग व्यर्थ जाणार का? आणि या विस्मृतीत गेलेल्या देवतेच्या रहस्याचा अंतिम शेवट काय असेल?

क्रमशः...

24 जून 2026 

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली दुसरी कथा आहे “शापित गर्भगृह” … 

ही कथा फेसबुक पेज, ब्लॉग आणि प्रतिलिपी वर वाचण्यास उपलब्ध होईल. 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल