शापित गर्भगृह भाग 6

#कालगर्भ 

#शापित_गर्भगृह 

भाग ६: बळी कुणाचा? 

"बाबा! तुम्ही हे काय बोलताय? मी तुमचा मुलगा आहे... अर्णव!"

अर्णवचा आवाज त्या विस्तीर्ण, लाल रंगात न्हाऊन निघालेल्या महामंदिरात घुमला. त्याचे पाय जमिनीला खिळल्यासारखे झाले होते. समोर उभे असलेले त्याचे वडील — प्राध्यापक यशवंत देशमुख — हुबेहूब वीस वर्षांपूर्वी सारखेच दिसत होते. 

 पण त्यांच्या शरीराभोवती रेंगाळणारी ती धुरासारखी काळी सावली आणि त्यांचे पूर्णपणे काळेकुट्ट झालेले डोळे पाहून अर्णवचे काळीज चर्र झाले. विज्ञानाच्या सिद्धांतानुसार चालणारा अर्णव आज एका अशा भावनिक चक्रव्यूहात अडकला होता, जिथे समोरचा शत्रू दुसरा कोणी नसून त्याचे स्वतःचे रक्त होते.

यशवंत देशमुख यांच्या शरीरातून निघणारा तो गंभीर, सहस्र नादांचा आवाज पुन्हा घुमला, "या जगात नातं शिल्लक राहत नाही, जेव्हा काळाचा हिशोब पूर्ण करायचा असतो. अर्णव, तू या विस्मृतीत गेलेल्या देवतेच्या दारात पाऊल ठेवून स्वतःचा मृत्यू ओढवून घेतला आहेस."

त्याच क्षणी, यशवंतांच्या हाताने हवेत एक विचित्र हालचाल केली. त्यांच्या अंगाभोवती वेढलेल्या त्या काळ्या सावलीचा एक प्रचंड हात तयार झाला आणि त्याने अर्णवला छातीवर जोराचा धक्का दिला. अर्णव हवेत उडाला आणि एका पाषाणाच्या खांबावर जाऊन आदळला. त्याच्या पाठीत कळ आली, आणि तोंडाच्या कोपऱ्यातून रक्ताची एक बारीक धार वाहू लागली.

"वेध! हे काय चाललंय? माझे बाबा असे का वागतायत?" अर्णवने जमिनीवरून उठण्याचा प्रयत्न करत वेदनेने विचारले.

वेध एका कोपऱ्यात उभा राहून हतबलतेने हे दृश्य पाहत होता. त्याचा चेहरा भीती आणि चिंतेने ग्रासला होता. तरीही तो धावत अर्णवच्या जवळ आला आणि त्याला उठवायला मदत करत म्हणाला, "अर्णव, मी तुला आधीच सांगितले होते. तुझे वडील वीस वर्षांपासून जिवंत आहेत, कारण त्यांच्या शरीरात अनादिनाथाच्या रक्षकाची म्हणजेच 'काल-पुरुषाची' चेतना सामावलेली आहे. जेव्हा गर्भ-चक्र संपूर्णपणे लाल होते आणि त्याची ऊर्जा संपते, तेव्हा काल-पुरुष स्वतः या शहराच्या रक्षणासाठी पूर्ण ताकदीने जागृत होतो. सध्या तुझ्या वडिलांच्या शरीरावर त्यांचा ताबा नाही. त्यांच्या शरीराचा वापर केवळ एक माध्यम  म्हणून केला जातोय!"

"म्हणजे माझे बाबा आतून जिवंत आहेत?" अर्णवच्या डोळ्यात आशेचा एक किरण चमकला.

"ते जिवंत आहेत, पण त्यांची स्वतःची इच्छाशक्ती या सावलीने दाबून ठेवली आहे. जोपर्यंत हे गर्भ-चक्र फिरत राहील, तोपर्यंत काल-पुरुष तुझ्या वडिलांच्या शरीरातून मुक्त होणार नाही. आणि आता, त्याचा हेतू राहुलच्या शरीरातील उरलेली चेतना पूर्णपणे शोषून घेणे हा आहे," वेधने वेदीकडे बोट दाखवत म्हटले.

अर्णवने वेदीकडे पाहिले. राहुलचे शरीर आता जणू पांढरे पडू लागले होते. त्याच्या मनगटातून आणि कपाळावरून निघणारे निळे प्रकाशाचे कण अधिक वेगाने त्या अष्टधातूच्या चक्राकडे खेचले जात होते. राहुलचे डोळे फिरले होते आणि तो मरणाच्या दारात उभा होता.

"मला राहुलला वाचवावं लागेल," अर्णव कसाबसा उठून उभा राहिला. त्याने आजूबाजूला पाहिले. त्याचे आधुनिक कॅमेरे आणि उपकरणांचे तुकडे जमिनीवर विखुरलेले होते. विज्ञानाची हत्यारे आधीच निकामी झाली होती. पण त्याला आठवले की, त्याच्या खिशात अजूनही एक वस्तू सुरक्षित आहे — त्याच्या वडिलांनी वीस वर्षांपूर्वी त्याला वाढदिवसाला दिलेले ते जुने, मेकॅनिकल पॉकेट वॉच (खिळ्याचे घड्याळ). अर्णवने ते घड्याळ बाहेर काढले.

विचित्र गोष्ट म्हणजे, भूगर्भातील इतर सर्व घड्याळे आणि उपकरणांचे काटे थांबले असताना, अर्णवच्या हातातील हे जुने मेकॅनिकल घड्याळ अजूनही टिक-टिक करत चालत होते. पण त्याचे काटे सरळ फिरण्याऐवजी अत्यंत संथ गतीने उलट्या दिशेने  फिरत होते.

"वेध! हे घड्याळ बघ. हे का चालतंय?" अर्णवने विचारले.

वेधने त्या घड्याळाकडे पाहिले आणि त्याचे डोळे विस्फारले. "अर्णव... हे सामान्य घड्याळ नाही! हे प्राध्यापक यशवंतांनी वरच्या जगात असताना बनवले होते. त्यांनी या घड्याळाच्या स्प्रिंगमध्ये आणि काट्यांमध्ये त्या भूर्जेश्वर मंदिराच्या गर्भगृहातील पाषाणाचा एक छोटा तुकडा वापरला होता. हे घड्याळ या गर्भ-चक्राच्या गतीला आव्हान देऊ शकतं! हे काळाच्या उलट्या प्रवासाचं एक लहान मॉडेल आहे."

त्याच क्षणी, काल-पुरुषाच्या छायेतील यशवंत देशमुख पुन्हा अर्णवच्या दिशेने धावले. त्यांच्या हातातील नखे अचानक हिंस्त्र प्राण्यासारखी वाढली होती. ते अर्णवच्या गळ्यावर वार करणार इतक्यात अर्णवने ते पॉकेट वॉच त्यांच्या समोर धरले.

*धाड!*

घड्याळातून एक तीव्र, सुवर्ण रंगाचा प्रकाश बाहेर पडला. तो प्रकाश लागताच यशवंत देशमुख यांच्या शरीराभोवती असलेली ती काळी सावली वेदनेने किंचाळली. ती सावली त्यांच्या शरीरापासून काही इंचांनी बाजूला सरकली. यशवंतांच्या डोळ्यांतील तो काळाकुट्ट रंग क्षणाभरासाठी गायब झाला आणि त्यांचे जुने, ओळखीचे डोळे अर्णवला दिसले.

"अ... अर्णव?" यशवंतांचा मूळ, थकलेला मानवी आवाज बाहेर आला. "बेटा... तू? तू इथे का आलास?"

"बाबा! मी तुम्हाला वाचवायला आलोय. चला माझ्यासोबत, वरचं जग तुमची वाट पाहतंय," अर्णव रडत पुढे सरकला.

"नाही अर्णव... मागे हो!" यशवंत ओरडले. त्यांचा स्वतःच्या शरीरावरील ताबा पुन्हा सुटू लागला होता. ती काळी सावली पुन्हा त्यांच्या चेहऱ्यावर पसरत होती. "मी वीस वर्षांपूर्वी एक मोठी चूक केली, अर्णव. मी या गर्भ-चक्राचे रहस्य शोधण्याच्या नादात अनादिनाथाच्या शापाला जागृत केले. हे यंत्र थांबवता येत नाही बेटा, याला फक्त पुनर्स्थापित (Reset) करता येतं. आणि त्यासाठी..."

यशवंतांचे बोलणे पूर्ण होण्याआधीच ती काळी सावली त्यांच्यावर पूर्णपणे हावी झाली. त्यांनी स्वतःच्याच हाताने स्वतःचा गळा दाबण्याचा प्रयत्न केला, जणू काही ती सावली यशवंतांच्या आतील मानवी चेतनेला कायमची संपवू पाहत होती.

"बाबा!" अर्णव ओरडला.

पण त्याच वेळी एक मोठा भूकंप झाल्यासारखे संपूर्ण भूमिगत शहर हादरले. गर्भ-चक्र आता त्याच्या सर्वोच्च गतीने फिरू लागले होते. त्यातून निघालेला तो रक्तरंजित लाल प्रकाश संपूर्ण छताला भेदून वरच्या मंदिराच्या दिशेने गेला.

वेधने अर्णवचा हात ओढला. "अर्णव, अनर्थ झाला! गर्भ-चक्राने राहुलच्या शरीरातील ७० टक्के ऊर्जा शोषून घेतली आहे आणि उर्वरित ३० टक्के ऊर्जेसाठी ते आता सज्ज झाले आहे. पण त्याहून भयानक गोष्ट म्हणजे, वरच्या भूर्जेश्वर गावातील लोकांसाठी संकट सुरू झाले आहे. 

या यंत्राच्या ऊर्जेमुळे वरच्या गावातील वेळ आता थांबली आहे. तिथली माणसं, प्राणी, अगदी हवेत उडणारे पक्षीही एका जागी गोठून गेले आहेत. जर पुढच्या काही मिनिटांत हे चक्र थांबले नाही, तर वरच्या जगातील लोकांचे आयुष्य कायमचे संपेल आणि तेही याच शहरासारखे जिवंत मृतदेह बनतील!"

अर्णवने डोके धरले. एका बाजूला त्याचे जिवंत झालेले वडील, दुसऱ्या बाजूला मरणाच्या दारात असलेला मित्र राहुल, आणि तिसऱ्या बाजूला संपूर्ण भूर्जेश्वर गाव! विज्ञानाने त्याला आजपर्यंत शिकवले होते की प्रत्येक समस्येला एक लॉजिकल उत्तर असते. पण इथे, प्रत्येक उत्तर एका मृत्यूकडे जात होते.

"वेध, माझ्या बाबांनी सांगितलं की या यंत्राला रिसेट करता येतं. कसं करायचं ते?" अर्णवने विचारले.

"रिसेट करण्यासाठी, त्या गर्भ-चक्राच्या मध्यभागी असलेल्या धडधडणाऱ्या पाषाणावर या पॉकेट वॉचचा प्रहार करावा लागेल. पण जसा तू तो प्रहार करशील, तसा तिथून निघणारा ऊर्जेचा महाविस्फोट (Energy Blast) इतका तीव्र असेल की, तिथे उभी असलेली कोणतीही जिवंत व्यक्ती क्षणात राख होईल. तुला स्वतःचा बळी द्यावा लागेल, अर्णव!" वेधने रडत सांगितले.

अर्णवने त्याच्या हातातील पॉकेट वॉचकड़े पाहिले, मग वेदीवर शेवटच्या श्वासासाठी धडपडणाऱ्या राहुलकडे पाहिले. 

त्याने एक दीर्घ श्वास घेतला. "माझ्या विज्ञानाने मला एक गोष्ट शिकवली आहे, वेध... जर संपूर्ण सिस्टीम वाचवायची असेल, तर एका खराब झालेल्या भागाचा त्याग करावाच लागतो. जर माझ्या मृत्यूने माझे बाबा, राहुल आणि ते गाव वाचणार असेल, तर मला हा बळी मान्य आहे."

अर्णवने पॉकेट वॉच घट्ट पकडले आणि तो वेगाने त्या फिरणाऱ्या, धडधडणाऱ्या गर्भ-चक्राच्या दिशेने धावला.

पण... जसा तो चक्राच्या अगदी जवळ पोहोचला आणि त्याने घड्याळ पाषाणावर मारण्यासाठी हात वर केला, तसा मागून एका हाताने त्याचा तो हात हवेतच पकडला!

अर्णवने चमकून मागे पाहिले. तो हात काल-पुरुषाचा नव्हता... ती काळी सावली आता पूर्णपणे गायब झाली होती. 

अर्णवचा हात ज्याने पकडला होता, ते स्वतः प्राध्यापक यशवंत देशमुख होते. पण त्यांच्या चेहऱ्यावर आता कोणताही राक्षसी भाव नव्हता, तर एक अथांग, शांत आणि तृप्त असे पित्याचे प्रेम होते.

यशवंतांनी अर्णवच्या हातातून ते पॉकेट वॉच हळूच काढून घेतले आणि ते अर्णवकडे पाहून मंद हसले.

"बाबा? तुम्ही काय करताय?" अर्णवच्या मनात एक भीतीची तीव्र लाट उसळली.

यशवंत देशमुख यांनी अर्णवला मागे ढकलले आणि म्हणाले, "मुलाचे पाप वडील फेडू शकतात अर्णव, पण वडिलांच्या पापाचा बळी मुलाने द्यावा, हा काळाचा नियम नाही. वीस वर्षांपूर्वी मी या जगात आलो, आज माझा हा प्रवास संपवण्याची वेळ आली आहे."

त्याच क्षणी, यशवंतांनी अर्णवचा विरोध डावलून, हातातील ते पॉकेट वॉच घेऊन थेट त्या वेगाने फिरणाऱ्या गर्भ-चक्राच्या मध्यभागी स्वतःचे शरीर झोकून दिले!

पुढील भागात (भाग ७ मध्ये) आपण पाहणार आहोत: प्राध्यापक यशवंतांच्या या त्यागाने काल-चक्र थांबले की नाही? त्या ऊर्जेच्या महाविस्फोटाने संपूर्ण शहराचा अंत खरोखर झाला का ? आणि अर्णव आपल्या वडिलांना शेवटचे वाचवू शकेल का?

क्रमशः...

24 जून 2026 

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली दुसरी कथा आहे “शापित गर्भगृह” … 

ही कथा फेसबुक पेज, ब्लॉग आणि प्रतिलिपी वर वाचण्यास उपलब्ध होईल. 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल