शापित गर्भगृह भाग 3

#कालगर्भ 

#शापित_गर्भगृह 

भाग ३: गर्भ- चक्र

त्या व्यक्तीने त्याचे नाव “वेध” असे आहे असे सांगितले. तो आता अर्णवला शहराच्या मुख्य रस्त्यावरून पुढे नेऊ लागला होता. आजूबाजूला मोठ्या पाषाणापासून बनवलेली भव्य अशी घरे, वाडे दिसत होते. त्या घरांच्या खिडक्या सताड उघड्या होत्या. काही घरांच्या दाराबाहेर भांडी तशीच ठेवलेली होती. जणू काही आत्ताच कोणीतरी तिथे काम करत होते. 

रस्त्यावरून जाताना अर्णवच्या लक्षात आले की काही ठिकाणी आता माणसही दिसत आहेत. पण ती माणसं ज्या परिस्थितीत उभी होती तशीच स्तब्ध झाली होती. काही लोक दुकानाच्या बाहेर थांबून होते, काही एकमेकांशी बोलताना हातवारे करत असताना जशी असतील तसेच होते. लहान मुले हवेत फेकलेल्या चेंडूकडे बघत उभी होती. तर तो चेंडू गुरुत्वाकर्षणाचे सगळे नियम मोडून कुणास ठाऊक किती काळ हवेतच होता. 

नकळतच आपला हात पुढे करून अर्णवने तो चेंडू पकडण्याचा प्रयत्न केला. पण त्याचा हात त्या चेंडूला स्पर्श करू शकला नाही. 

तो चेंडू म्हणजे फक्त प्रकाशामुळे तयार झालेले चित्र बनला होता. 

“ इथे कुठल्याही गोष्टीला स्पर्श करण्याचा प्रयत्न करू नकोस. खरंतर तुला तसं करताच येणार नाही. पण तरीही…”, वेधने गंभीर आवाजात सांगितले. 

अर्णवने त्याच्याकडे प्रश्नार्थक चेहऱ्याने बघितले. 

“ हे सर्वजण कधीच काळाच्या चौकटी बाहेर पोहोचले आहेत. ते दिसायला फक्त जिवंत आहेत. पण मुळात मात्र त्यांच्या शरीरातील चेतना एका महायंत्रासोबत जोडलेली आहे." तो म्हणाला

" महायंत्र? म्हणजे नेमकं काय?”, अर्णवने विचारले. त्याचा मेंदू आता पुन्हा एकदा तर्कशुद्ध पद्धतीने समोर दिसणाऱ्या धक्कादायक दृश्यांचे विश्लेषण करण्यासाठी धडपडत होता. 

अर्णव चालत चालत वेध सोबत शरीराच्या मध्यभागी असलेल्या एका भव्य दिव्य वर्तुळाकार आकाराच्या वास्तू जवळ आला. ती वस्तू बाहेरून एखाद्या मंदिरासारखी दिसत होती. पण प्रत्यक्षात मात्र तिथे कोणत्याही देवतेची मूर्ती नव्हती. त्या ऐवजी त्या वास्तूच्या छताच्या ठिकाणी एक मोठी पोकळी होती. 

तिथून वरती आकाशासारखे काहीतरी दिसत होते. पण ते नेमके काय आहे याचा अजून अर्णवला अंदाज आला नव्हता. कदाचित तिथूनच वरच्या जगातील भूगर्भीय ऊर्जा किंवा ताऱ्यांचा प्रकाश खाली खेचला जात असावा असा अंदाज अर्णवने लावला. 

त्या वास्तूच्या मध्यवर्ती भागात उंच अशा ठिकाणी काहीतरी फिरत होते. 

कदाचित हेच ते महायंत्र होते ज्याचा वेधने उल्लेख केला होता. 

अर्णव त्या यंत्राच्या जवळ गेला आणि त्याचे डोळे विस्फारले. ते यंत्र संपूर्णपणे अष्टधातूचे (आठ विशिष्ट धातूंचे मिश्रण) बनलेले होते. त्याचा व्यास साधारण दहा फूट होता. त्या चक्रावर तीन वेगवेगळ्या वर्तुळाकार चकत्या होत्या, ज्या एकमेकांच्या विरुद्ध दिशेने अतिशय संथ, पण अचूक गतीने फिरत होत्या. त्या चकत्यांवर न समजणाऱ्या खगोलीय आकृत्या, राशींची चिन्हे आणि काही क्लिष्ट गणिती समीकरणे कोरलेली होती. 

सर्वात आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, या यंत्राला चालवण्यासाठी कोणतीही वीज, इंधन किंवा उघड यंत्रणा नव्हती. ते हवेत जमिनीपासून दोन फूट वर तरंगत स्वतःभोवती फिरत होते. त्यातून एक अतिशय मंद, 'हम्म्म...' असा कंपनाचा आवाज येत होता, ज्यामुळे अर्णवच्या छातीत धडधड वाढू लागली.

"हे... हे अद्भुत आहे," अर्णव मंत्रमुग्ध होऊन पुटपुटला. त्याने आपल्या खिशातील लेझर डिस्टन्स मीटर आणि कार्बन-रेडिएशन डिटेक्टर काढण्याचा प्रयत्न केला. सुदैवाने, या यंत्राच्या जवळ येताच त्याचा तो निकामी झालेला डिजिटल कॅमेरा क्षणभरासाठी चालू झाला. कॅमेऱ्याच्या स्क्रीनवर 'एरर' (Error) चे मेसेज फ्लॅश होत होते, पण लेझर सेन्सरने त्या यंत्राभोवतीचे चुंबकीय क्षेत्र (Magnetic Field) मोजण्यास सुरुवात केली.

स्क्रीनवर दिसणारे आकडे पाहून अर्णवचे हात थरथरू लागले. "या यंत्राभोवतीचे इलेक्ट्रोमॅग्नेटिक क्षेत्र पृथ्वीच्या सामान्य चुंबकीय क्षेत्रापेक्षा १०,००० पटीने जास्त आहे! हे यंत्र केवळ फिरत नाहीये, तर हे स्पेस आणि टाइम (अवकाश आणि काळ) या दोन्ही गोष्टींना एकाच ठिकाणी वाकवतंय (Warping). आयनस्टाईनची थिअरी ऑफ रिलेटिव्हिटी इथे प्रत्यक्षात कार्य करतेय!"

"तू ज्याला विज्ञान म्हणतोस, ती आमच्यासाठी 'यंत्र-विद्या' आहे," वेध म्हणाला. "हे गर्भ-चक्र आमच्या पूर्वजांनी एका विशिष्ट ताऱ्यांच्या स्थितीत, म्हणजेच 'महाक्रौंच नक्षत्राच्या' काळात स्थापित केले होते. हे चक्र जोपर्यंत फिरते आहे, तोपर्यंत या शहराचे अस्तित्व टिकून आहे. हे यंत्र या भूगर्भातील हवेचे तापमान, प्रकाशाचे कण आणि आमच्या शरीरातील पेशींचा क्षय (Aging) पूर्णपणे रोखून धरते."

अर्णवने त्याच्या कॅमेऱ्याचा लेन्स काल-चक्रच्या अगदी मध्यभागावर फोकस केला. तिथे अष्टधातूच्या चकतीमध्ये एक लहान, मानवी हृदयाच्या आकाराचा जिवंत काळा पाषाण बसवला होता. तो पाषाण एखाद्या हृदयासारखा धडधडत होता आणि त्यातून निळ्या रंगाच्या प्रकाशाच्या शिरा संपूर्ण यंत्रात पसरत होत्या. 

अर्णवने कॅमेऱ्याचे बटण दाबून फोटो क्लिक करण्याचा प्रयत्न केला.

आणि त्याच क्षणी एक प्रचंड विजेचा प्रवाह गर्भ-चक्रातून निघाला. 

अर्णवच्या हातात असलेला महागडा डिजिटल कॅमेरा क्षणार्धात वितळला आणि त्याचे प्लास्टिक अर्णवच्या हातावर पडले. अर्णव वेदनेने ओरडला. त्याच्या हाताला किरकोळ जखम झाली होती. आधुनिक तंत्रज्ञान त्या प्राचीन यंत्राच्या ऊर्जेसमोर क्षणात भस्मसात झाले होते.

"मी तुला आधीच सांगितले होते, परक्या माणसा. हे यंत्र विज्ञानाचा स्वीकार करत नाही. हे केवळ एकाच गोष्टीवर चालते... आणि ती गोष्ट म्हणजे निसर्गाचा समतोल," वेधने अर्णवच्या जखमेवर आजूबाजूला उगवलेली एक निळी वनस्पती घासली, ज्यामुळे त्याची वेदना क्षणार्धात गायब झाली.

अर्णवने त्याचा पोळलेला हात पाहत विचारले, "जर हे यंत्र इतके शक्तिशाली आहे आणि तुम्हाला अमरत्व दिले आहे, तर तुम्ही सुखी असायला हवे ना? मग मघाशी तुझ्या डोळ्यात ती भीती का होती?"

वेधने गर्भ-चक्रच्या खालच्या भागाकडे बोट दाखवले. तिथे अष्टधातूच्या वेदीवर वाळलेल्या रक्ताचे काळे डाग पडलेले होते. ते डाग जुने नव्हते, तर अगदी ताजे, काल-परवाचे असावेत असे वाटत होते.

वेधचा आवाज अतिशय गंभीर झाला. "कारण हे यंत्र आता स्वतःची ऊर्जा गमावत चालले आहे. मानवाने वरच्या जगात जे पाप, लोभ आणि निसर्गाचा विनाश सुरू केला आहे, त्यामुळे या यंत्राचा समतोल बिघडला आहे.

 जेव्हा जेव्हा वरच्या जगात ताऱ्यांची स्थिती बदलते, तेव्हा या यंत्राला स्वतःला जिवंत ठेवण्यासाठी एका बाहेरील उर्जेची गरज भासते..."

"बाहेरील ऊर्जा? म्हणजे?" अर्णवच्या मनात धास्ती भरली.

"मानवी आयुष्य... मानवी चेतना," वेध म्हणाला. "दर रात्री जेव्हा वरच्या जगात मध्यरात्रीचे बारा वाजतात, तेव्हा हे गर्भ-चक्र उलट्या दिशेने फिरू लागते. आणि त्या क्षणी..."वेधचे बोलणे अर्धवटच राहिले. 

 कारण अचानक संपूर्ण शहरात एक भयानक, गदगदणारा आवाज झाला. ज्या गर्भ-चक्रातून मघाशी मंद, शांत आवाज येत होता, ते अचानक प्रचंड वेगाने फिरू लागले. त्यातून निघणारा निळा प्रकाश आता रक्तरंजित लाल रंगात बदलला होता. संपूर्ण 

भूगर्भातील तापमान अचानक कमालीचे घसरले.

अर्णवने त्याच्या हातातील मेकॅनिकल घड्याळाकडे पाहिले. घड्याळाचे काटे थांबले होते, पण त्याच्या तार्किक अंदाजानुसार वरच्या जगात आता बरोबर मध्यरात्रीचे १२ वाजले होते.

त्याच क्षणी, गर्भ-चक्राच्या त्या धडधडणाऱ्या काळ्या पाषाणातून एक प्रचंड, गदगदणारी काळी सावली बाहेर पडू लागली. ती सावली कोणत्याही मानवी आकाराची नव्हती, तर ती एका महाकाय, धुरासारख्या अक्राळविक्राळ रूपाची होती. तिच्या डोळ्यांच्या ठिकाणी दोन लाल अंगारे चमकत होते.

अर्णव भीतीने दोन पावले मागे सरकला. 

ती सावली वेगाने छताच्या त्या भगदाडाच्या दिशेने, म्हणजेच वरच्या मंदिराच्या गर्भगृहाकडे झेपावली.

"ती वर चालली आहे! गावाकडे!" अर्णव ओरडला.

वेधने अर्णवचा हात घट्ट पकडला. "आता ती थांबणार नाही. ती वरच्या जगात जाईल आणि एका जिवंत माणसाला ओढून घेऊन येईल. पण आज..." वेधने अर्णवकडे एका विचित्र नजरेने पाहिले.

"आज काय?" अर्णवने विचारले.

"आज ती सावली ज्या माणसाला आणायला गेली आहे... तो माणूस दुसरा कोणी नसून, तुझाच ज्युनियर राहुल आहे, जो वर गर्भगृहाच्या दाराबाहेर तुझी वाट पाहत थांबला आहे!"

अर्णवचे काळीज शहारले. राहुल वर एकटाच होता. अर्णवने काहीही विचार न करता, मागे वळून त्या अंधाऱ्या जिन्याच्या दिशेने धाव घेतली. त्याला राहुलला वाचवायचे होते. पण जसा तो जिन्यापाशी पोहोचला, तसा वरून एक भीषण किंकाळी ऐकू आली... ती राहुलचीच होती!

पुढील भागात (भाग ४) 

अर्णव राहुलला वाचवू शकेल का? ती सावली नेमकी कशाची असेल? 

क्रमशः...

20 जून 2026 (शनिवार) 

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली पुढची कथा आहे “शापित गर्भगृह” … 

ही कथा फेसबुक पेज, ब्लॉग आणि प्रतिलिपी वर वाचण्यास उपलब्ध होईल. 

तुमच्या प्रतिक्रियांचे स्वागत आहे. 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल