अद्वैत द कोड भाग 3
#कालगर्भ
#अद्वैत द कोड
कथा वाचण्यापूर्वी - ही कथा काल्पनिक आहे. मला कल्पनांना इंटरेस्टिंग बनवायला आवडतं. सो जी इन्फो गुगलकडून मिळाली, ती मी बऱ्यापैकी ट्विस्ट केली आहे कथेत रंजकता येण्यासाठी.
भाग ३: मनाचे कैदी
लॅबमधली हवा झपाट्याने कमी होत होती. कॉम्प्युटर स्क्रीनवर लाल अक्षरात इशारा चमकत होता - ऑक्सिजन पातळी: १४% आणि सतत खाली जातेय.
कबीर पूर्ण घाबरला. तो धावत जाऊन दरवाजा तोडायचा प्रयत्न करू लागला, पण दरवाजा पूर्ण लॉक होता आणि सिस्टीम कुणीतरी हॅक केली होती. विज्ञानाचा एवढा मोठा डॉक्टर आज स्वतःच्याच लॅबमध्ये अडकला होता.
जेव्हा माणूस अशा बंद जागेत अडकतो, तेव्हा त्याची सारासार बुद्धी काम करणं बंद करते आणि फक्त भीतीच उरते. कबीरचा श्वास वेगाने वाढत होता, छाती धपापत होती.
पण अद्वैत मात्र एकदम शांत होता. तो जमिनीवर मांडी घालून बसला. "कबीर, शांत व्हा. भीतीमुळे शरीरातली हवा जास्त वेगाने संपते. मन घाबरलं की फुफ्फुसं जास्त हवा मागतात. दीर्घ श्वास घ्या. मन शांत करा."
"अद्वैत, तू वेडा झाला आहेस का? आपण मरतोय! आणि माझे काका... नागेश काका या सगळ्यात सामील आहेत? मला विश्वासच बसत नाहीये!" कबीर ओरडला.
"विश्वास आणि सत्य यात फरक असतो, डॉक्टर. तुमचे काका मोठ्या उद्योगातलं मोठं नाव आहेत. तुमच्या वडिलांचा शोध त्यांना लोकांच्या भल्यासाठी नाही, तर लोकांच्या मनावर ताबा मिळवून स्वतःचं साम्राज्य उभं करण्यासाठी हवा आहे. पण आधी आपल्याला इथून बाहेर पडायला हवं. डोळे बंद करा आणि माझ्याकडे लक्ष द्या," अद्वैतने ठाम आवाजात सांगितलं.
कबीरने नाईलाजाने डोळे बंद केले. अद्वैतने त्याचा हात धरला. अद्वैतने त्याच्या ध्यानाच्या ताकदीने स्वतःच्या शरीराला अगदी कमी हवेत टिकून राहायला शिकवलं होतं - जुन्या काळातले योगी अशीच साधना करायचे. आणि जेव्हा दोन माणसं एकमेकांशी घट्ट भावनिक बांधलेली असतात, तेव्हा एकाची शांतता दुसऱ्यालाही शांत करू शकते.
हळूहळू कबीरचं हृदय शांत झालं. त्याचा श्वास संथ झाला. मन शांत होताच त्याला अचानक आठवण झाली - लॅबच्या कोपऱ्यात एक जुनी हवा खेळवायची नळी आहे, जी तो पूर्णपणे विसरून गेला होता.
"अद्वैत! तिकडे बघ, ती जुनी नळी हाताने उघडणारी आहे. तिथे कुठलीही डिजिटल सिस्टीम नाही!" कबीर म्हणाला.
दोघांनी मिळून जोर लावून ती नळीची जाळी काढली. कबीरने आत घुसून बाहेरून मुख्य वीजपुरवठा बंद केला. लॅबचं लॉक आपोआप उघडलं आणि दोघेही सुखरूप बाहेर आले. दोघांनी मोकळ्या हवेत मोठा श्वास घेतला. विज्ञानाच्या समजुतीने आणि अध्यात्माच्या संयमाने त्यांचा जीव वाचला होता.
पण आता वेळ कमी होती. डेटा नागेश यांच्या ताब्यात गेला होता. नागेश हे कबीरच्या वडिलांनी सुरू केलेल्या 'कुतुहल फाउंडेशन'चे आताचे मुख्य होते - एक अत्यंत हुशार आणि तितकाच निर्दयी माणूस, जो बाहेरून स्वतःला मोठा समाजसेवक म्हणवून घ्यायचा. आतून मात्र त्याला दुसऱ्यांच्या भावनांशी काहीही देणंघेणं नव्हतं, त्याला फक्त स्वतःचा फायदा दिसायचा.
"आपल्याला काकांकडे जावं लागेल. पण थेट गेलो, तर ते आपल्याला पोलिसांच्या ताब्यात देतील किंवा आणखी काहीतरी वाईट करतील. त्यांच्याकडे पैसा आणि सत्ता दोन्ही आहे," कबीर म्हणाला.
"कबीर, तुमच्या वडिलांनी त्या डेटामध्ये एक खबरदारी ठेवली होती. तो डेटा फक्त एक फॉर्म्युला नाही. तो माणसाच्या मेंदूतला चांगुलपणा जागा करणारा एक खास आवाज आहे. पण जर हा आवाज चुकीच्या माणसाने ऐकला, तर त्याचा मेंदूवर उलटा परिणाम होऊ शकतो. नागेश यांना वाटतंय की त्यांनी जग जिंकलंय, पण त्यांना माहीत नाही की त्यांनी सिंहाच्या तोंडात हात घातलाय," अद्वैत गूढपणे म्हणाला.
ते दोघे रात्रीच नागेश यांच्या मोठ्या बंगल्याकडे निघाले. बंगल्याभोवती कडक सुरक्षा होती. पण अद्वैतने त्याच्या खास शक्तीने मुख्य गेटवरच्या रक्षकाच्या मनातली काळजी ओळखली. त्या रक्षकाचा मुलगा आजारी होता आणि तो खूप काळजीत होता.
अद्वैतने त्याच्याजवळ जाऊन त्याचा हात धरला आणि म्हणाला, "काळजी करू नका, तुमचा मुलगा बरा होईल. त्याला फक्त योग्य औषधाची गरज आहे, जे मी तुम्हाला उद्या देईन." त्या रक्षकाला अद्वैतच्या आवाजात इतकी आपुलकी आणि खरा चांगुलपणा जाणवला की त्याचं मन विरघळलं. त्याने नकळत त्यांना आत जाऊ दिलं.
खरी माया दाखवली की समोरच्याचा विरोध आपोआप संपतो - हेच अद्वैतने पुन्हा एकदा दाखवून दिलं.
कबीर आणि अद्वैत गुपचूप नागेश यांच्या खाजगी लॅबच्या खिडकीजवळ पोहोचले. आत नागेश एका मोठ्या स्क्रीनसमोर बसले होते. स्क्रीनवर तो चोरलेला डेटा दिसत होता. नागेश यांच्या चेहऱ्यावर एक निर्दयी आनंद होता.
"शेवटी... यतीनचा शोध माझा झाला! आता या आवाजाचा वापर करून मी माझ्या कंपन्यांतल्या कामगारांना पूर्ण ताब्यात घेईन. ते कधीच थकणार नाहीत, कधीच संप करणार नाहीत. फक्त काम आणि काम!" नागेश स्वतःशीच हसत म्हणाले.
त्यांनी तो खास आवाज लॅबच्या मोठ्या स्पीकरवर वाजवला. एक विचित्र, खोल आवाज लॅबभर घुमू लागला. कबीर आणि अद्वैत खिडकीतून हे बघत होते. कबीर घाबरला, "अद्वैत, त्यांनी तो आवाज वाजवला! आता ते लोकांवर ताबा मिळवतील!"
पण अद्वैत शांतच राहिला.
लॅबच्या आत, तो आवाज ऐकताच नागेश यांच्या चेहऱ्यावरचं हसू अचानक गायब झालं. त्यांचे डोळे मोठे झाले. ते स्वतःचं डोकं दोन्ही हातांनी दाबून धरू लागले. वेदनेने ओरडू लागले.
स्क्रीनवर अचानक प्रा. यतीन यांचा एक जुना रेकॉर्ड केलेला व्हिडिओ सुरू झाला. व्हिडिओत यतीन म्हणत होते, "नागेश, मला माहीत होतं तू एक दिवस हा डेटा चोरशील. हा फॉर्म्युला फक्त त्याच मेंदूवर काम करतो, ज्याच्या मनात प्रेम आणि चांगुलपणा आहे. जर हा आवाज एखाद्या क्रूर आणि स्वार्थी माणसाने ऐकला, तर तो त्याच्या मनातल्या सगळ्या वाईट आठवणी आणि चुकांची जाणीव इतकी तीव्र करेल, की तो माणूस स्वतःच्याच मनाचा कैदी होईल!"
नागेश जमिनीवर कोसळले आणि ओरडले, "यतीन... मला माफ कर! तो अपघात मी मुद्दाम घडवला नव्हता!"
कबीरने हे ऐकलं आणि त्याला मोठा धक्का बसला. पण त्याच वेळी लॅबच्या मागून बंदूक लोड झाल्याचा आवाज आला. कबीरने मागे वळून बघितलं, तर त्याची असिस्टंट रिया तिथे बंदूक रोखून उभी होती!
क्रमशः... २६ जुलै २०२६
नमस्कार मंडळी,
कालगर्भ सिरीजमधली पुढची कथा आहे "अद्वैत द कोड"...
आज या कथेचा तिसरा भाग प्रकाशित करत आहे.
ही कथा ब्लॉग आणि प्रतिलिपीवर वाचण्यास उपलब्ध होईल.
२०१६ पासूनचं माझं लिखाण वाचायचं असेल, तर ते प्रतिलिपी या अॅपवर उपलब्ध आहे.
बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा