अद्वैत द कोड भाग 4

#कालगर्भ
#अद्वैत द कोड
कथा वाचण्यापूर्वी - ही कथा काल्पनिक आहे. मला कल्पनांना इंटरेस्टिंग बनवायला आवडतं. सो जी इन्फो गुगलकडून मिळाली, ती मी बऱ्यापैकी ट्विस्ट केली आहे कथेत रंजकता येण्यासाठी.
भाग ४: मनाचा खेळ
रियाच्या हातात बंदूक बघून कबीर स्तब्ध झाला. रिया त्याची सगळ्यात विश्वासू असिस्टंट होती. गेली तीन वर्षं ती त्याच्या लॅबमध्ये प्रत्येक कामात त्याच्यासोबत होती. कबीरचा तिच्या हुशारीवर आणि प्रामाणिकपणावर पूर्ण विश्वास होता.
"रिया... तू? हे सगळं काय आहे?" कबीरने आश्चर्याने विचारलं.
रियाच्या चेहऱ्यावर कुठलाही पश्चात्ताप नव्हता. तिचे डोळे थंड आणि गार होते, जणू ती एखादं काम पार पाडतेय.
"सॉरी कबीर," रिया म्हणाली, बंदूक कबीरवर रोखून धरत. "तुला काय वाटलं, नागेश स्वतः कॉम्प्युटर हॅक करत होते? मी गेली तीन वर्षं तुझ्या लॅबमध्ये फक्त एकाच गोष्टीसाठी होते - तुझ्या वडिलांचा तो हरवलेला शोध शोधण्यासाठी. नागेश सरांनी मला यासाठी कोट्यवधी रुपये दिले आहेत."
लॅबच्या आत नागेश अजूनही जमिनीवर पडून वेदनेने विव्हळत होते. तो आवाज त्यांच्या मनातल्या सगळ्या जुन्या भीती आणि आठवणी इतक्या तीव्रतेने जागवत होता, की त्यांच्या आयुष्यातली सगळी वाईट कृत्यं, त्यांचा स्वार्थ आणि त्यांनी दिलेले धोके एखाद्या भयानक स्वप्नासारखे त्यांच्या डोळ्यांसमोर उभे राहत होते.
याला अध्यात्मात 'कर्माचं फळ' म्हणतात, आणि विज्ञानाने हेच वेगळ्या पद्धतीने सिद्ध केलं होतं - मन आणि शरीर एकमेकांशी किती घट्ट जोडलेले असतात, हे यातून दिसत होतं.
"रिया, नागेश सरांची अवस्था बघ! हा शोध त्यांना पूर्ण संपवून टाकेल. असा गैरवापर करू नकोस. तो डेटा डिलीट कर," कबीरने समजावण्याचा प्रयत्न केला.
"मी वेडी नाहीये कबीर. नागेश सरांनी हा आवाज फक्त स्वतःसाठी वाजवला म्हणून त्यांची ही अवस्था झाली. जर या आवाजात थोडे बदल केले, तर तो माणसाला खोटा आनंद देऊ शकतो. आपण ड्रग्जशिवाय लोकांना या आवाजाचे व्यसनी बनवू शकतो. विचार कर, अख्खं जग आपल्या इशाऱ्यावर नाचेल!" रियाच्या डोळ्यांत पैशाची आणि सत्तेची हाव स्पष्ट दिसत होती.
अद्वैत अजूनही शांत उभा होता. त्याने रियाकडे बघितलं. त्याचे डोळे तिचं मन वाचण्याचा प्रयत्न करत होते.
"रिया," अद्वैत मऊ आवाजात म्हणाला. "तुझ्या उजव्या हाताच्या बोटांत किंचित थरथर आहे. तुझा श्वास वेगवान आहे. जेव्हा माणूस खूप मोठ्या दबावाखाली असतो, किंवा आतून खूप दुःखी असतो, तेव्हाच शरीर असे संकेत देतं. तू वरून जितकी कठोर दिसतेस, तितकी आतून नाहीस. तुझ्या भूतकाळात असं काहीतरी घडलंय, ज्यामुळे जगातल्या चांगुलपणावरचा तुझा विश्वासच उडून गेलाय."
रिया क्षणभर विचारात पडली, तिची बंदुकीची पकड किंचित सैल झाली. जेव्हा तुम्ही एखाद्याच्या लपवलेल्या वेदनेला थेट स्पर्श करता, तेव्हा त्याचं वरचं कठोर कवच आपोआप कमकुवत होतं - अद्वैतने हेच केलं होतं.
"तू गप्प बस!" रिया ओरडली, पण तिच्या आवाजात आता भीती जाणवत होती. "माझ्या भूतकाळाबद्दल बोलायची तुझी लायकी नाही. मला आयुष्याने शिकवलंय की इथे फक्त ताकदवान माणसंच जगू शकतात. चांगुलपणा हा फक्त कमकुवत लोकांचा बहाणा आहे."
"असं नाहीये रिया," कबीर पुढे सरसावला. "माझ्या वडिलांनी हा शोध याचसाठी लावला होता, की माणसाच्या मनातला तो चांगुलपणा, ती माया परत जागी व्हावी. नागेश यांनी माझ्या वडिलांचा खून केला, हे ऐकूनही मला त्यांचा बदला घ्यावासा वाटत नाहीये. मला त्यांना वाचवायचं आहे. हाच खरा माणुसकीचा चांगुलपणा आहे."
नागेश यांचा ओरडण्याचा आवाज आता कमी झाला होता. ते बेशुद्ध पडण्याच्या मार्गावर होते. आणखी दोन मिनिटं तो आवाज तसाच वाजत राहिला असता, तर त्यांच्या मेंदूला कायमचं नुकसान झालं असतं.
रिया गोंधळात पडली होती. एकीकडे कोट्यवधी रुपये आणि सत्तेची हाव होती, तर दुसरीकडे कबीर आणि अद्वैतच्या शब्दांतलं सत्य आणि शांतता होती. तिचं मन दोन्हींमध्ये अडकलं होतं.
"रिया, बंदूक खाली कर. आपण एकत्र मिळून नागेश सरांना वाचवूया आणि हा शोध जगाच्या भल्यासाठी वापरूया," कबीरने हात पुढे केला.
रियाने कबीरकडे बघितलं. तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं. तिने हळूहळू बंदूक खाली केली. "मला माफ कर कबीर... मला..."
पण ती वाक्य पूर्ण करणार, तितक्यात लॅबचा मुख्य दरवाजा जोरात उघडला गेला.
नागेश यांचे खाजगी सुरक्षारक्षक आणि त्यांच्यासोबत एक उंच, सूट घातलेली व्यक्ती आत आली. त्या व्यक्तीच्या हातात एक आधुनिक लॅपटॉप होता.
नागेश यांचे बॉडीगार्ड्स धावून आले आणि त्यांनी कबीर, अद्वैत आणि रिया तिघांनाही पकडलं.
ती सूट घातलेली व्यक्ती हसली आणि नागेशकडे न बघता सरळ कॉम्प्युटर स्क्रीनकडे गेली. त्याने नागेश यांच्या हाताचे ठसे स्कॅन केले आणि सगळा डेटा स्वतःच्या लॅपटॉपमध्ये कॉपी केला.
"थँक यू रिया, तू बंदूक खाली ठेवून चांगलं केलंस. नागेश आता म्हातारे झाले होते, त्यांची जागा घेण्याची वेळ आली होती," ती व्यक्ती म्हणाली.
कबीरने त्या व्यक्तीला ओळखलं. तो दुसरा कोणी नसून एका मोठ्या फार्मा कंपनीचा मुख्य अधिकारी, डॉ. सिड होता!
सिडने कॉम्प्युटरवरचा डेटा पूर्ण डिलीट केला, जेणेकरून तो फक्त त्याच्याकडेच राहील. त्याने कबीरकडे बघून एक निर्दयी हास्य केलं आणि म्हणाला, "डॉक्टर कबीर, तुम्हाला वाटलं की नागेश मुख्य सूत्रधार आहेत? १५ वर्षांपूर्वी तुमच्या वडिलांच्या गाडीला ज्या काळ्या गाडीने धडक दिली होती, ती नागेश यांची नव्हती... ती माझी होती! नागेश फक्त माझं प्यादं होते. आणि आता, हा शोध जगाला विकून मी अब्जावधी डॉलर्स कमावणार. पण त्याआधी... या तिघांना त्या खोल दरीत नेऊन टाका, जिथे हे सगळं एक साधा अपघात वाटेल!"
क्रमशः... २६ जुलै २०२६
नमस्कार मंडळी,
कालगर्भ सिरीजमधली पुढची कथा आहे "अद्वैत द कोड"...
आज या कथेचा चौथा भाग प्रकाशित करत आहे.
ही कथा ब्लॉग आणि प्रतिलिपीवर वाचण्यास उपलब्ध होईल.
२०१६ पासूनचं माझं लिखाण वाचायचं असेल, तर ते प्रतिलिपी या अ‍ॅपवर उपलब्ध आहे.
बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल


टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

अनाहत भाग 1 - गौरी हर्षल

अनाहत भाग 2

अनाहत भाग 3