नक्षत्ररेषा भाग 5

#कालगर्भ

#नक्षत्ररेषा 3.5

भाग ५: गुहेतील रहस्य

सिंहगडाच्या त्या अरुंद आणि निसरड्या वळणावर विजांचा कडकडाट सुरूच होता. काचेचा चक्काचूर झालेली कार झाडाला आदळलेली होती आणि शरण्या रक्तरंजित अवस्थेत जमिनीवर कोसळली होती. तिच्या समोर उभी असलेली तिचीच हुबेहूब प्रतिकृती—ती दुसरी शरण्या—हातात सोन्याचा धारदार खंजीर घेऊन तिचा जीव घेण्यासाठी पुढे सरसावली होती.

"तू मरशील, तेव्हाच मी या सातशे वर्षांच्या चक्रातून मुक्त होईल!" त्या दुसऱ्या शरण्याच्या आवाजात एक अमानुष क्रूरता होती. तिने पूर्ण ताकदीने तो खंजीर शरण्याच्या छातीवर चालवण्यासाठी खाली आणला.

कडकडडाट! आकाशातून एक महाकाय वीज अगदी त्यांच्या जवळ असलेल्या एका खडकावर कोसळली. त्या विजेच्या प्रचंड प्रकाशाने आणि इलेक्ट्रोमॅग्नेटिक शॉकवेव्हने दोन्ही शरण्यांच्या मधली हवा हादरली. 

शरण्याच्या बोटातील ती प्राचीन सोन्याची अंगठी आणि तिच्या गळ्यातील रुद्राक्ष माळ यांनी एकाच वेळी त्या विजेची उर्जा शोषून घेतली. त्यातून निघालेल्या निळ्या आणि सोन्यासारख्या मिश्र प्रकाशाचा एक तीव्र झोत बाहेर पडला, ज्याने त्या दुसऱ्या शरण्याला थेट दहा फूट मागे फेकून दिले.

त्या धक्कादायक ऊर्जेमुळे त्या दुसऱ्या शरण्याचे रूप धुक्यासारखे विरघळू लागले. तो समांतर विश्वातील तिचा भाग नव्हता, तर ती सिद्ध कालनाथांनी म्हणजेच तिच्या आजोबांच्या रूपात आलेल्या त्या मायेने रचलेली एक 'क्रोनो-इल्यूजन' म्हणजेच काळाची फसवी आकृती होती!

या अपघाताच्या आणि ऊर्जेच्या धक्क्याने शरण्याच्या मेंदूतील सुप्त चेतना जागृत झाली. तिने अत्यंत कष्टाने स्वतःला उठवले. कपाळातून वाहणारे रक्त पुसत ती कारपाशी आली. नशिबाने कारचे इंजिन अजूनही चालू होते, जरी पुढचा भाग चेपला गेला होता. तिने कार रिव्हर्स घेतली आणि सिंहगडाचा घाट उतरून ती थेट सासवड मार्गे जेजुरीच्या दिशेने निघाली. 

तिच्याकडे आता अजिबात वेळ नव्हता. आजोबांच्या त्या तांब्याच्या पटावर लिहिले होते: 'जेजुरी आणि वाईच्या दरम्यान असलेल्या सुळक्यावर दुसरी कळी दडलेली आहे.' वाईतील कुपी तिने मिळवली होती, पण जेजुरीच्या कड्यावरील मूळ बिंदू अजून उलगडायचा बाकी होता.

पहाटेच्या साडेचार वाजण्याच्या सुमारास शरण्या जेजुरीच्या गडाच्या पायथ्याशी पोहोचली. संपूर्ण गड खंडोबाच्या 'येळकोट येळकोट जय मल्हार' या जयघोषाने आणि पिवळ्याधमक भंडाऱ्याने न्हाऊन निघालेला असतो, पण आजची पहाट वेगळी होती. 

त्रिनक्षत्ररेषेची खगोलीय स्थिती आता तिच्या अंतिम टप्प्याकडे सरकत असल्यामुळे जेजुरीच्या मंदिराच्या परिसरात एक अद्भूत चुंबकीय क्षेत्र तयार झाले होते. गडाच्या पायऱ्या चढताना शरण्याला जाणवले की, तिच्या हातातील डिजिटल उपकरणांचे स्क्रीन पूर्णपणे ब्लँक झाले होते.

ती मुख्य मंदिराच्या पाठीमागे असलेल्या एका प्राचीन, निर्जन कड्याच्या दिशेने गेली. तिथे डोंगराच्या कुशीत एक गुप्त भुयारी गुहा होती, जी सामान्य भाविकांच्या नजरेपासून दूर होती. गुहेच्या तोंडाशी येताच तिच्या बोटातील अंगठी प्रचंड वेगाने कंपन पावू लागली. 

तिने टॉर्च ऑन केली आणि गुहेच्या आत पाऊल टाकले.

गुहेच्या आतली रचना थक्क करणारी होती. तिथल्या पाषाणी भिंतींवर साधे कोरीव काम नव्हते, तर संपूर्ण खगोलीय विश्वाचा नकाशा, ग्रहांच्या कक्षा आणि 'ब्लॅक होल' सारख्या दिसणाऱ्या वक्र आकृत्या कोरलेल्या होत्या.

 गुहेच्या मध्यभागी एका उंच पाषाणावर एक मोठे तांब्याचे 'नक्षत्रचक्र' स्थापित होते, जे हुबेहूब नक्षत्रबिंदू मंदिरातील अष्टकोनी आरशासारखेच दिसत होते, पण याच्या मध्यभागी आरसा नसून एक अष्टकोनी खोबण 

 होती.

शरण्याने तिच्या बॅगेतून ती लोखंडी कुपी आणि वाईच्या पाषाणघरातून आणलेला तो तांब्याचा पट काढला. तिने त्या तांब्याच्या पटाचा आकार पाहिला, तो तंतोतंत त्या नक्षत्रचक्राच्या मध्यभागी असलेल्या खोबणीशी जुळणारा होता.

"विज्ञानाच्या भाषेत याला 'की-अँड-लॉक' मेकॅनिझम म्हणतात. म्हणजेच हा पट केवळ संदेश नाही, तर हे चक्र चालू करण्याची ती गुरुकिल्ली आहे!" शरण्या स्वतःशीच पुटपुटली.

तिने तो तांब्याचा पट त्या नक्षत्रचक्राच्या मध्यभागी घट्ट बसवला आणि वाईतून आणलेले ते निळे 'नक्षत्रद्रव' त्या चक्रावर ओतले.

संपूर्ण गुहेत एक तीव्र धातूचा आवाज घुमला. त्या तांब्याच्या चक्रातील रेषांमधून ते निळे द्रव वेगाने वाहू लागले, जणू काही एखाद्या इलेक्ट्रॉनिक सर्किटमध्ये करंट वाहतो आहे. त्याच वेळी गुहेच्या छतावर कोरलेली नक्षत्रांची चित्रे जिवंत झाली. 

मृग आणि रोहिणी नक्षत्रांमधून निघणारा निळा-सोन्यासारखा प्रकाश थेट शरण्याच्या शरीरावर पडला.

अचानक, त्या नक्षत्रचक्राच्या पाठीमागे असलेल्या भिंतीचा पाषाण बाजूला सरकला आणि तिथे एक प्राचीन, दगडी आसन समोर आले. त्या आसनावर एक मानवी सांगाडा बसलेला होता. त्या सांगाड्याच्या गळ्यातही तशीच एक मोठी रुद्राक्ष माळ होती, पण त्या सांगाड्याच्या हातात एक जुनी, अस्सल मोडी लिपीतील रोजनिशी होती, ज्याचे कव्हर तांब्याचे होते.

शरण्याने भीतीने आणि आदराने पुढे होऊन तो सांगाड्याच्या हातातील तांब्याचा ग्रंथ आपल्या हातात घेतला. तिने त्याचे पहिले पान उघडले. ते पान उघडताच तिला जो धक्का बसला, त्याने तिच्या पायाखालची जमीनच सरकली.

त्या ग्रंथाच्या पहिल्या पानावर मोडी लिपीत नाही, तर चक्क इंग्रजीत आणि आजोबांच्या हस्ताक्षरात लिहिले होते:

"शरण्या, जर तू हे वाचत आहेस, तर याचा अर्थ मी समांतर विश्वातील सिद्ध कालनाथाच्या हातून मारला गेलो आहे. हा जो सांगाडा तू पाहत आहेस, तो माझाच... म्हणजेच तुझ्या खऱ्या आजोबांचा, अच्युतराव जोशींचा आहे! सातशे वर्षांपूर्वी सिद्ध कालनाथाने अमरत्वासाठी जो प्रयोग केला, त्यात मी त्याचा मुख्य सहाय्यक होतो. पण जेव्हा मला समजले की तो वेदिकाचा (जी तुझा पूर्वजन्म आहे) बळी देणार आहे, तेव्हा मी त्याचा विश्वासघात केला आणि हे नक्षत्रद्रव घेऊन जेजुरीच्या या गुहेत पळून आलो. कालनाथाने मला इथेच जिवंत भिंतीत चिणून मारले. पण मरण्यापूर्वी मी माझ्या चेतनेचा एक भाग एका समांतर विश्वात पाठवला, जो तुझा आजोबा बनून तुझ्या पाठीशी उभा राहिला. वाड्यात जो तुला भेटला, तो समांतर विश्वातील क्रूर सिद्ध कालनाथ आहे, ज्याने माझ्या चेतनेला नष्ट करून माझे रूप घेतले आहे. आता या महाचक्राचा अंत केवळ तूच करू शकतेस..."

शरण्याच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले. तिचे खरे आजोबा शेकडो वर्षांपूर्वी याच गुहेत वेदिकासाठी, म्हणजेच तिच्यासाठी मारले गेले होते! आणि जो आजोबा तिला वाड्यात भेटला होता, तो त्यांचा वेष घेतलेला कालनाथ होता.

तितक्यात गुहेच्या तोंडाशी एक भयानक हास्य घुमले.

"फारच छान! शेवटी तू माझ्या खऱ्या शत्रूचा शोध लावलास, शरण्या!"

शरण्याने मागे वळून पाहिले. गुहेच्या प्रवेशद्वारावर सिद्ध कालनाथ उभा होता. त्याच्या हातात तोच सोन्याचा खंजीर होता आणि त्याच्या मागे काळ्या धुराचे अनेक कालपुरुष उभे होते. गुहेतील चुंबकीय क्षेत्र आता सर्वोच्च पातळीवर पोहोचले होते.

"आता तिन्ही कळ्या एकत्र आल्या आहेत. ही सोन्याची अंगठी, हे नक्षत्रद्रव आणि तुझा हा शेवटचा आठवा जन्म! चालव खंजीर!" कालनाथ अत्यंत क्रूरपणे ओरडला आणि शरण्याच्या दिशेने वेगाने धावला.

क्रमशः 

आजोबांच्या बलिदानाचे सत्य समोर आल्यानंतर शरण्या आता कालनाथाचा सामना कसा करणार? त्रिनक्षत्ररेषेचा अंतिम वेध कुठे लागणार? जाणून घेण्यासाठी वाचा: भाग ६

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली तिसरी कथा आहे 

“नक्षत्ररेषा” … 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल