नक्षत्ररेषा भाग 6

#कालगर्भ

#नक्षत्ररेषा 3.6

भाग ६ अंतिम अणू

जेजुरीच्या त्या गुप्त, अंधाऱ्या गुहेतील हवेचा दाब एकाएकी प्रचंड वाढला होता. गुहेच्या मध्यभागी असलेला तिच्या खऱ्या आजोबांचा, वेदमूर्ती अच्युतराव जोशींचा तो शतकानुशतके जुना सांगाडा आणि त्यांच्या हातात असलेली ती तांब्याची रोजनिशी शरण्याच्या डोळ्यांसमोर तिच्या संपूर्ण अस्तित्वाचा, तिच्या सात जन्मांचा रक्तरंजित इतिहास उलगडत होती. 

तिच्या कपाळातून वाहणारे गरम रक्त डोळ्यांच्या कडेवरून खाली उतरून गालावर सुकत चालले होते, पण आता तिच्या डोळ्यांत भीतीचा एकही थेंब नव्हता. तिथे आता फक्त आणि फक्त एका न्यायासाठी अंगार पेटला होता. 

ज्या आजोबांनी तिला लंडनमध्ये क्वांटम फिजिक्सचे धडे दिले, ज्यांनी तिला स्पेस-टाईमच्या कठीण थिअरीज अगदी सोप्या करून शिकवल्या, त्यांनी स्वतः सातशे वर्षांपूर्वी तिच्यासाठी, म्हणजेच तिच्या 'वेदिका' या मूळ रूपासाठी आपल्या प्राणांची आहुती दिली होती. 

आणि ज्या माणसाला ती आजवर आपली सावली समजत होती, तो तिचा खरा आजोबा नसून त्यांचा वेष घेतलेला एक क्रूर काळ-यात्री होता, हे सत्य पचवणे तिच्या वैज्ञानिक बुद्धीला असह्य होत होते.

"फारच छान! शेवटी तू माझ्या खऱ्या शत्रूचा, त्या फसव्या अच्युताच्या अवशेषांचा शोध लावलासच, शरण्या!" गुहेच्या प्रवेशद्वारावर उभा असलेला सिद्ध कालनाथ—ज्याने समांतर विश्वातून येऊन तिच्या प्रेमळ आजोबांचे रूप घेतले होते—अत्यंत अमानुषपणे आणि विकट हसला. 

त्याच्या मागे उभे असलेले काळ्या धुराचे ते कालपुरुष जणू काही भौतिक जगाचे सगळे नियम तोडून गुहेच्या आत सरकत होते. त्यांच्या अर्ध-मानवी आकृत्या आणि हातातील प्राचीन, धारदार शस्त्रे अंधारात चमकत होती. गुहेतील वातावरण इतके चुंबकीय झाले होते की, तिथले लहान-लहान दगडही आता हवेत तरंगू लागले होते.

"तुम्ही विज्ञानाचा, निसर्गाचा आणि काळाच्या पवित्र नियमांचा गैरवापर केला आहे, कालनाथ! तुम्ही एका पित्यासारख्या माणसाचा विश्वासघात केला आहे!" शरण्याने आपल्या हातातील तो तांब्याचा ग्रंथ छातीशी घट्ट धरला. तिची वैज्ञानिक बुद्धी या परिस्थितीतही अत्यंत वेगाने गणिते मांडत होती. 

अल्बर्ट आइनस्टाईनच्या 'जनरल थिअरी ऑफ रिलेटिव्हिटी' नुसार, काळ ही कोणतीही अलौकिक किंवा जादुई गोष्ट नसून ते एक चतुर्थ परिमाण आहे, ज्याला उर्जा, वेग आणि गुरुत्वाकर्षणाच्या सहाय्याने वाकवता किंवा नियंत्रित करता येते.

 जर हा सिद्ध कालनाथ जेजुरीच्या या गुहेतील तीव्र चुंबकीय विसंगतीचा वापर करून भूतकाळ आणि वर्तमानकाळ एकाच बिंदूवर गोठवण्याचा प्रयत्न करत होता, तर विज्ञानाच्या नियमांनुसार त्याला याच उर्जा क्षेत्राच्या सहाय्याने रोखणे शक्य होते. प्रत्येक क्रियेला तितकीच आणि विरुद्ध प्रतिक्रिया असते, हाच निसर्गाचा अंतिम नियम होता.

"विज्ञान? क्वांटम फिजिक्स?" कालनाथ अत्यंत उपरोधाने हसला आणि त्याने आपले जड पाऊल पुढे टाकले. "ज्याला तू आजचे 'आधुनिक विज्ञान' समजत आहेस शरण्या, ती माझ्या अथांग काल-साधनेची आणि प्राचीन ज्ञानाची केवळ एक छोटीशी उपशाखा आहे. हा सोन्याचा खंजीर, ही नक्षत्र-अंगठी आणि तुझ्या शरीरामध्ये वाहणारे हे मंत्रसिद्ध नक्षत्रद्रव... हे सगळे मिळून या विश्वाचा 'टाईम-लूप' नेहमीसाठी माझ्या मुठीत बंद करणार आहेत. " 

" तुझा हा आठवा जन्म म्हणजेच काळाचा तो अंतिम अणू आहे, जो आजच्या रात्री फुटला की हे संपूर्ण विश्व माझ्या इशाऱ्यावर चालेल. मीच भूतकाळ असेन आणि मीच भविष्य! चालव खंजीर!"

कालनाथाने आपल्या हातात तो सोन्याचा खंजीर हवेत उगारला आणि तो शरण्याच्या दिशेने एका अमानुष वेगाने धावला. त्याच्या मागून ते काळ्या धुराचे कालपुरुषही एखाद्या विनाशकारी वादळासारखे पुढे सरसावले. 

गुहेच्या भिंती त्या वेगाने हादरू लागल्या.

शरण्याने सेकंदाचाही भाग वाया न घालवता तिच्या बोटातील त्या प्राचीन अंगठीला स्पर्श केला. तिने पाहिले की, जेजुरीच्या गुहेतील ते तांब्याचे महाकाय नक्षत्रचक्र, ज्यावर तिने काही वेळापूर्वीच वाईतून आणलेले निळे नक्षत्रद्रव ओतले होते, ते आता एखाद्या हाय-व्होल्टेज जनरेटरसारखे झनझनझन असा तीव्र आणि कानठळ्या बसवणारा आवाज करत फिरू लागले होते.

 गुहेतील ऑडिओ फ्रीक्वेंसी आता मानवी कानांच्या ऐकण्याच्या क्षमतेपलीकडे म्हणजेच 'इन्फ्रासोनिक' पातळीवर गेली होती, ज्यामुळे हवेत एक प्रकारची कंपने निर्माण झाली होती.

"कालनाथ, जर निसर्गात एखादी क्रिया घडत असेल, तर तिची तितकीच तीव्र प्रतिक्रियाही होणारच!" शरण्याने गुहेच्या पाषाणी भिंतीवर कोरलेल्या एका विशिष्ट अष्टकोनी केंद्रावर, जिथून चुंबकीय लहरींचा विसर्ग सर्वात जास्त होत होता, तिथे तिच्या हातातील ती मंत्रसिद्ध रुद्राक्ष माळ पूर्ण ताकदीने आपटली.

कडकडाट... झळाळळळ!

गुहेच्या आत एकाच वेळी हजारो सूर्यांचा प्रकाश पडावा असा एक प्रचंड इलेक्ट्रोमॅग्नेटिक ऊर्जेचा स्फोट झाला. त्या स्फोटामुळे गुहेची चुंबकीय दिशा क्षणार्धात उलटली. कालनाथाने सोडलेल्या काळ्या उर्जा लहरी त्याच्यावरच उलटल्या. त्याच्या मागे उभे असलेले ते काळ्या धुराचे कालपुरुष त्या तीव्र सुवर्णप्रकाशात कोरड्या पानांसारखे जळून खाक झाले.

 कालनाथाच्या छातीवर त्या ऊर्जेचा तीव्र प्रहार झाला, त्याच्या तोंडातून एक भयंकर वेदनादायक किंकाळी बाहेर पडली आणि त्याच्या हातातील तो सोन्याचा खंजीर जमिनीवर निसटून पडला.

पण हा ऊर्जेचा स्फोट इतका भीषण होता की, जेजुरीच्या त्या डोंगराचा अंतर्गत भाग खचू लागला. गुहेचे पाषाणी छत कोसळत असल्याचे पाहून शरण्याने जमिनीवर पडलेला तो सोन्याचा खंजीर, आजोबांची ती तांब्याची रोजनिशी आणि नक्षत्रद्रवाची रिकामी कुपी एका झटक्यात आपल्या ट्रेकिंग बॅगेत कोंबली आणि ती गुहेच्या बाहेरच्या दिशेने जीवाच्या आकांशाने धावली.

ती जेव्हा गुहेच्या बाहेर आली, तेव्हा सकाळचे सहा वाजत आले होते, पण आकाशात नेहमीचा सूर्य दिसत नव्हता. तिथे आज आकाशात तीन वेगवेगळ्या नक्षत्रांची युती—मृग, रोहिणी आणि कृतिका—एकत्र येऊन एक अद्भूत, प्रकाशमान 'त्रिकोण' तयार करत होती. 

आकाशाचा रंग निळा न राहता गडद जांभळा आणि तांबूस झाला होता. काळाचे अणू आता खरोखरच एकमेकांत मिसळू लागले होते.

 वर्तमानकाळाचा पडदा हळूहळू फाटत चालला होता. शरण्याने धावतच गडाच्या पायथ्याशी येऊन तिच्या कारचा ताबा घेतला. तिला तिच्या आजोबांच्या रोजनिशीवरून समजले होते की, हा अंतिम वेध, काळाचा हा शेवटचा रणसंग्राम इथे जेजुरीमध्ये नाही, तर सिंहगडाच्या त्या ऐतिहासिक कल्याण दरवाजाच्या तळाशी लागणार आहे, जिथे समांतर विश्वांची दारे उघडी पडली होती.

तिने गाडीचा एक्सिलेटर पूर्ण ताकदीने दाबला. सासवड ते कापूरहोळ आणि तिथून थेट सिंहगडाच्या पायथ्याशी जाणारा रस्ता आज पूर्णपणे निर्मनुष्य आणि भयाण होता. 

प्रवासादरम्यान रस्त्याच्या दुतर्फा असलेली झाडे, डोंगर आणि घरे शरण्याला स्थिर दिसत नव्हती; ती कधी भूतकाळातील सातशे वर्षांपूर्वीच्या झोपड्यांसारखी आणि घनदाट जंगलासारखी दिसत होती, तर कधी आधुनिक काळातील डांबरी रस्त्यांसारखी. 'टाईम आणि स्पेस' एकमेकांवर ओव्हरलॅप होत होते, जणू काही सृष्टी स्वतःचे अस्तित्त्व टिकवण्यासाठी धडपडत होती.

सकाळी साडेसातच्या सुमारास शरण्या सिंहगडाच्या टॉपवर, म्हणजेच गडाच्या माथ्यावर पोहोचली. गडावर प्रचंड पांढरे धुकं पसरले होते आणि वारा इतक्या वेगाने वाहत होता की जणू काही तो सह्याद्रीचे महाकाय कडे उखडून टाकेल. 

ती कारमधून उतरली आणि धावतच कल्याण दरवाजाच्या दिशेने पायऱ्या उतरू लागली. कल्याण दरवाजाच्या पाषाणी पायऱ्यांवरून खाली उतरत असताना तिला जाणवले की, तिथली हवा तांब्यासारखी चमकत होती आणि तिच्या शरीरातील प्रत्येक पेशी एका वेगळ्याच फ्रिक्वेन्सीवर थरथरत होती.

त्या ठिकाणी दरीच्या अगदी टोकावर, एका महाकाय काळ्या खडकावर आधीपासूनच कोणीतरी उभे होते.

धुकं थोडे विरळ झाले आणि विजांच्या प्रकाशात शरण्याला समोरचे दृश्य दिसले. 

तिथे सिद्ध कालनाथ उभा होता, पण त्याचे मानवी रूप आता पूर्णपणे नष्ट झाले होते. त्याच्या शरीरातील जखमांमधून रक्ताऐवजी काळा धूर आणि निळी उर्जा वाहत होती. त्याचे डोळे पूर्णपणे काळेकुट्ट आणि अथांग झाले होते. त्याने जेजुरीच्या गुहेतील पराभवाचा बदला घेण्यासाठी आणि अमरत्वाचा तो अंतिम टप्पा गाठण्यासाठी स्वतःच्या शरीरातील काळाचे अणू पूर्णपणे प्रज्वलित केले होते.

"तू या सिंहगडावर येऊन स्वतःच्या मृत्यूचा सापळा स्वतःच पूर्ण केलास, शरण्या! याला म्हणतात काळाचा नियतीबद्ध फेरा!" कालनाथाचा आवाज आता एका सामान्य माणसाचा नव्हता, तर तो हजारो वर्षांच्या जुन्या प्रतिध्वनींसारखा त्या अथांग दरीत घुमत होता. 

"हा सिंहगड म्हणजे केवळ माती आणि दगडांचा किल्ला नाही, तर हा या पृथ्वीवरील सर्वात मोठा 'टाईम-नोड' आहे. आज या नऊ रात्रींच्या साधनेची अंतिम सकाळ आहे. जर या क्षणी तू स्वतःला, तुझ्या शरीरातील नक्षत्रद्रवाला काळाच्या स्वाधीन केले नाहीस, तर हे संपूर्ण सह्याद्रीचे कडे आणि तुझ्यासोबतचे हे वर्तमान जग या काळ्या पोकळीत नेहमीसाठी नष्ट होईल!"

कालनाथाने आपले दोन्ही हात हवेत उगारले. त्याबरोबर सिंहगडाच्या कल्याण दरवाजाच्या खालच्या अथांग दरीतून एक प्रचंड, फिरणारे काळे वलय वर येऊ लागले.

 त्या वलयाच्या आत सातशे वर्षांपूर्वीचे देवगिरीचे युद्ध, ढालींवर आदळणाऱ्या तलवारींचे आवाज, धावणाऱ्या घोड्यांच्या टापांचे आवाज आणि प्राचीन तांत्रिक मंत्रोच्चार स्पष्ट ऐकू येत होते.

 ते समांतर विश्व आणि आजचे वर्तमानकाळ एकमेकांना पूर्णपणे गिळंकृत करायला निघाले होते. 

जर या क्षणी हे चक्र थांबवले नाही, तर मानवी इतिहासाची साखळी कायमची तुटणार होती.

शरण्याच्या बॅगेत असलेला तो सोन्याचा खंजीर आता तिच्या पाठीवर कमालीचा गरम झाला होता, जणू काही तो स्वतःहूनच बाहेर येण्यासाठी धडपडत होता. तिच्या शरीरातील रुद्राक्ष फ्रीक्वेंसी आणि तिच्या मज्जासंस्थेमधील जैविक ऊर्जा आता तिच्या स्वतःच्या नियंत्रणाबाहेर जात होती. तिचा वैज्ञानिक मेंदू तिला सांगत होता की, जर तिने आता या ऊर्जेचा वापर करून कालनाथाच्या त्या 'टाईम-व्हॉर्टेक्स'चा केंद्रबिंदू नष्ट केला नाही, तर काहीच शिल्लक राहणार नाही.

तिने अत्यंत खंबीर आणि जड पावले टाकत कालनाथाच्या दिशेने दरीच्या टोकावर जाण्यास सुरुवात केली. तिच्या कपाळावरील रक्ताचा टिळा आता वाळला होता. तिच्यात आता केवळ विज्ञानाचा तर्क लावणारी लंडनची शरण्या नव्हती, तर सात जन्मांचा सूड आणि आजोबांच्या बलिदानाचा बदला घेण्यासाठी जन्माला आलेली 'वेदिका' पूर्णपणे जागृत झाली होती.

"कालनाथ! निसर्गाचा आणि काळाचा हाच अंतिम नियम आहे की ज्या गोष्टीला सुरुवात आहे, तिचा अंत निश्चित आहे. मग तो अंत तुमचा असो किंवा माझा! मी काळाला तुमच्या मर्जीनुसार गोठवू देणार नाही!" शरण्याने आपल्या हातातील तो सोन्याचा खंजीर बाहेर काढला, ज्यातून निळ्या रंगाच्या ज्वाळा निघत होत्या.

कालनाथाने एका अमानुष, विजेसारख्या गतीने शरण्याच्या दिशेने झेप घेतली. त्याच्या हातातील ती काळी विनाशकारी उर्जा थेट शरण्याच्या छातीचा, तिच्या आयुष्याचा वेध घेण्यासाठी पुढे आली. सिंहगडाच्या त्या ऐतिहासिक आणि रक्तरंजित रणसंग्रामात, विजांच्या आणि काळाच्या अणूंच्या महाभीषण कडकडाटात, दोन वेगळे कालखंड एकमेकांवर आदळणार होते. हा केवळ दोन व्यक्तींमधील लढा नव्हता, तर तो संपूर्ण ब्रह्मांडाच्या अस्तित्वाचा अंतिम लढा होता.

क्रमशः 

सिंहगडाच्या या महाभीषण रणसंग्रामात शरण्या कालनाथाच्या या आसुरी शक्तीचा पराभव कसा करणार? तिला स्वतःचा बळी देऊन हे जग वाचवावे लागणार का? जाणून घेण्यासाठी वाचा: भाग ७

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली तिसरी कथा आहे 

“नक्षत्ररेषा” … 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल