नक्षत्ररेषा भाग 7

#कालगर्भ

#नक्षत्ररेषा 3.7 

भाग ७: सातवा फेरा

सिंहगडाच्या कल्याण दरवाजाच्या त्या महाकाय आणि ऐतिहासिक कड्यावर जणू प्रलय अवतरला होता. सह्याद्रीच्या कुशीत वाहणारा वारा आता केवळ वारा राहिला नव्हता, तर तो काळाच्या चक्राचे अस्तित्व उखडून टाकण्यासाठी आलेले एक भीषण वादळ वाटत होते. 

आकाशातील तो अद्भूत जांभळा-तांबूस रंग आणि सिंहगडाच्या अथांग दरीतून वर येणारे ते काळेकुट्ट, गरगर फिरणारे 'टाईम-व्हॉर्टेक्स' एकमेकांत मिसळत होते. 

सिद्ध कालनाथाने अमरत्वाचा तो अंतिम उंबरठा ओलांडण्यासाठी संपूर्ण आसुरी ताकदीने शरण्याच्या दिशेने झेप घेतली होती. त्याच्या हातातील काळी, विनाशकारी उर्जा एखाद्या महाकाय काळसर्पासारखी हवेला चिरत शरण्याच्या छातीचा, तिच्या शरीरातील नक्षत्रद्रवाचा वेध घेण्यासाठी पुढे सरसावली.

कडकडडाट... झंझावात!

ज्या क्षणी कालनाथाचा तो उर्जावान हात शरण्याच्या शरीराला स्पर्श करणार होता, नेमक्या त्याच अति-सूक्ष्म सेकंदाला शरण्याच्या मज्जासंस्थेत साठलेले ते सात जन्मांचे नक्षत्रद्रव आणि तिच्या गळ्यातील त्या प्राचीन रुद्राक्षाची कंपनं सर्वोच्च पातळीवर पोहोचली. 

विज्ञानाच्या नियमांनुसार, जेव्हा दोन परस्परविरोधी आणि प्रचंड उर्जा लहरी एकाच बिंदूवर एकमेकांवर आदळतात, तेव्हा तिथे एक 'स्पेस-टाईम सिंग्युलॅरिटी' म्हणजेच गुरुत्वाकर्षणाचा असा एक अदृश्य बिंदू तयार होतो, जिथे भौतिकशास्त्राचे सर्व ज्ञात नियम काम करणे पूर्णपणे बंद करतात.तिथेही नेमके तेच घडले.

 कालनाथाचा तो जीवघेणा वार शरण्याच्या शरीराला स्पर्श करू शकला नाही. उलट तिच्या सभोवताली त्या रुद्राक्षाच्या निळ्या प्रकाशाचे आणि सोन्याच्या अंगठीच्या सुवर्णकिरणांचे एक मजबूत संरक्षक कवच निर्माण झाले. 

कालनाथाची ती काळी विनाशकारी उर्जा त्या कवचावर आदळली आणि एका कानठळ्या बसवणाऱ्या आवाजासह थेट खाली दरीमध्ये परावर्तित झाली. या प्रचंड आघाताने स्वतः सिद्ध कालनाथ पाच पावले मागे फेकला गेला, पण त्याच्या चेहऱ्यावरचे ते क्रूर, आसुरी हसू अजूनही कायम होते. त्याचे डोळे अधिकच गडद झाले होते.

"शरण्या! माझी लाडकी नात वेदिका..." कालनाथ दरीतल्या त्या वेगाने फिरणाऱ्या काळ्या वलयाकडे बोट दाखवत भीषण आवाजात गर्जला. 

"तू विज्ञानाच्या आणि तांत्रिक बळावर माझ्या एका वाराला रोखू शकशील, पण या काळाच्या चक्रव्यूहाच्या सातव्या फेऱ्याला कसं रोखणार? बघ! देवगिरीचा इतिहास, तुझा सात जन्मांचा बळी, त्या प्रत्येक जन्मात मी केलेले तुझे रक्त सांडण्याचे प्रयोग आणि हा तुझा आठवा जन्म... हे सगळे प्रवाह आता या एकाच रात्री सिंहगडाच्या माथ्यावर एकत्र येत आहेत. या वॉर्महोलचा आकार जसजसा वाढत जाईल, तसतसा तुझा हा संपूर्ण वर्तमानकाळ भूतकाळात खेचला जाईल. हे जग एका मोठ्या पोकळीत बदलेल. तू स्वतःला वाचवशील की तुझ्या या काल्पनिक विज्ञानाच्या जगाला?"

शरण्या जमिनीवर गुडघ्यांवर कोसळली होती. तिच्या डोक्यात जेजुरीच्या गुहेत सापडलेल्या आजोबांच्या त्या खऱ्या, तांब्याच्या रोजनिशीतील शब्द एखाद्या अलार्मसारखे वाजू लागले: 

'कालनाथाने सात जन्मांत वेदिकाचा बळी दिला, कारण त्याला तिच्या रक्तातील आणि नक्षत्रांच्या युतीतील त्या द्रवाचा वापर करून काळाचे अंतिम दार उघडायचे होते. पण या आठव्या जन्मात, जर हे नक्षत्रद्रव सोन्याच्या खंजिराच्या माध्यमातून थेट त्या सिंहगडाच्या टाईम-नोडच्या केंद्रबिंदूवर पडले, तर तो लूप नेहमीसाठी उलटा फिरून नष्ट होऊ शकतो. पण त्यासाठी मोठी किंमत मोजावी लागेल.'

तिला आता या गूढ रहस्याचा अंतिम सुगावा लागला होता. कालनाथाला तिच्या शरीरातील रक्ताची आणि चेतनेची गरज होती, पण ते रक्त त्याला त्याच्या मर्जीनुसार, एका विशिष्ट विधीद्वारे हवे होते. इथे सिंहगडाच्या कड्यावर जर तिने स्वतःच्या शरीरातील अणूंचा वापर एका 'अँटी-कॅटॅलिस्ट' / विरोधी उत्प्रेरक सारखा केला, तर हा सात जन्मांचा चक्रव्यूह उलटा फिरू शकत होता. तिने मनाशी एक अत्यंत कठोर निर्णय घेतला.

"कालनाथ, तुम्ही काळाला स्वतःच्या इशाऱ्यावर गोठवून अमर होण्याचे स्वप्न पाहत आहात ना? पण क्वांटम मेकॅनिक्सचा 'एन्ट्रॉपी' चा नियम सांगतो की, ब्रह्मांडातील कोणत्याही बंदिस्त प्रणालीमध्ये गोंधळ आणि विनाश हा वेळेसोबत वाढतच जातो. तुम्ही या निसर्गाला आणि विश्वाच्या गतीला कधीच स्थिर करू शकत नाही! जे जन्माला आले आहे, त्याचा अंत अटळ आहे!" शरण्याने अत्यंत खंबीरपणे तो प्राचीन सोन्याचा खंजीर आपल्या उजव्या हातात घट्ट पकडला.

तिने कालनाथाला सावरण्याची किंवा दुसरा वार करण्याची कोणतीही संधी न देता, स्वतःच्या डाव्या हाताच्या मनगटावर त्या धारदार खंजिराने एक खोल वार केला. तिच्या मनगटातून लाल रक्तासोबतच मंद निळ्या रंगाचे, चमकणारे ते प्रकाशमान नक्षत्रद्रव बाहेर पडू लागले. तिच्या शरीरात असह्य वेदना होत होत्या, पण तिने तो खंजीर आणि तिच्या मनगटातून वाहणारे ते उर्जावान रक्त एकत्र करून थेट त्या दरीतून वर येणाऱ्या काळ्या वलयाच्या मुख्य केंद्रबिंदूच्या दिशेने झोकून दिले.

"नाही! मूर्ख मुली, हे तू काय करत आहेस? थांब!" कालनाथाच्या डोळ्यांत सातशे वर्षांत पहिल्यांदाच मृत्यूचे आणि पराभवाचे खरे भयंकर भाव उमटले. तो तिचे रक्त रोखण्यासाठी एका अमानुष वेगाने पुढे धावला.

पण आता खूप उशीर झाला होता. शरण्याच्या रक्तात मिसळलेले ते निळे नक्षत्रद्रव हवेत तरंगत थेट त्या काळ्या वल्याच्या मध्यभागी, म्हणजेच त्या वॉर्महोलच्या गाभ्यात गेले.

 जेजुरीच्या गुहेत तिने जी चुंबकीय दिशा उलटी केली होती, त्याचा अंतिम परिणाम आता इथे दिसून आला. त्या निळ्या द्रवाचा थेंब त्या काळ्या पोकळीत पडताच, संपूर्ण सिंहगडाचा डोंगर एखाद्या महाभयंकर भूकंपासारखा हादरला. कड्याचे मोठे-मोठे दगड दरीत कोसळू लागले.

ते काळे वलय जे काही वेळापूर्वी वर्तमानकाळाला गिळंकृत करत पुढे येत होते, ते आता स्वतःच्याच गुरुत्वाकर्षणामुळे आतल्या बाजूने आकुंचन पावू लागले. त्या वलयातून निघणाऱ्या काळ्या, अदृश्य लहरी आता थेट कालनाथाच्या शरीराकडे खेचल्या जाऊ लागल्या; कारण त्याने अमरत्वासाठी आपले संपूर्ण अस्तित्व आणि आत्म्याची ताकद त्या काळ्या वलयाशी आणि टाईम-लूपशी कायमची जोडली होती.

"शरण्या! जर मी या काळाच्या पोकळीत खेचला गेलो, तर तूही वाचणार नाहीस! हे लक्षात ठेव! तूही माझ्यासोबत काळाच्या या अथांग, अनाकलनीय गर्भात नेहमीसाठी नष्ट होशील!" 

कालनाथाचे पाय आता जमिनीवरून सुटले होते. त्याचे शरीर हवेत तरंगत त्या वॉर्महोलच्या केंद्रबिंदूकडे वेगाने ओढले जात होते. त्याचे अवयव धुरासारखे विरघळू लागले होते.

त्याच वेळी, सिंहगडाच्या त्या जांभळ्या आकाशातून आणि धुक्यातून तिच्या खऱ्या आजोबांचा—वेदमूर्ती अच्युतराव जोशींचा—एक अत्यंत शांत, प्रकाशमय चेहरा समोर आला. तो चेहरा त्या समांतर विश्वातील तिच्या खऱ्या पाठीराख्याचा होता. त्यांनी शरण्याकडे अत्यंत अभिमानाने, वात्सल्यपूर्ण नजरेने आणि प्रेमाने पाहिले.

"शरण्या, माझी लाडकी नात... घाबरू नकोस! काळाचा हा सातवा फेरा आहे. चक्रव्यूहाचा हा वेध अंतिम आहे. स्वतःच्या विज्ञानावर, तुझ्या पूर्वजांच्या बलिदानावर आणि तुझ्या आत्म्यावर विश्वास ठेव. तू या काळाच्या मर्यादेच्या पलीकडे जाण्यास सक्षम आहेस. हा शेवट नाही, ही एक नवीन सुरुवात आहे..." आजोबांचा तो धीरगंभीर आवाज थेट तिच्या कानात आणि मनात घुमला.

कालनाथाने मरता-मरता आपला शेवटचा क्रूर प्रयत्न म्हणून शरणाचा हात पकडण्यासाठी आपली उरलेली काळी उर्जा हवेत सोडली. त्या काळ्या लहरींनी शरण्याच्या पायाला अत्यंत घट्ट विळखा घातला. 

त्या गुरुत्वाकर्षणाच्या आणि कालनाथाच्या ऊर्जेच्या प्रचंड ताकदीमुळे शरण्याचे शरीरही त्या दरीतील आकुंचन पावणाऱ्या काळ्या पोकळीकडे वेगाने ओढले जाऊ लागले. तिचा पाय कड्याच्या निसरड्या टोकावरून घसरला. ती थेट त्या अथांग, निळ्या-काळ्या रंगाच्या फिरणाऱ्या काळ्या पोकळीत कोसळली!

ती जेव्हा त्या वलयाच्या आत वेगाने जात होती, तेव्हा तिला तिच्या सभोवतालची संपूर्ण हवा आणि वेळ थिजल्यासारखी, गोठल्यासारखी वाटली. तिचा वैज्ञानिक मेंदू तिला सांगत होता की ती आता एका 'आईन्स्टाईन-रोजेन ब्रिज' मधून प्रवास करत आहे. तिच्या सभोवताली तिचा पहिला जन्म, दुसरा जन्म, देवगिरीचा तो जुना किल्ला, वाईचे ते जुने पाषाणघर, जेजुरीची ती गुप्त गुहा... हे सगळे प्रसंग एखाद्या चित्रपटाच्या रीलसारखे किंवा डिजिटल स्क्रीनसारखे वेगाने मागे जाताना दिसत होते. 

तिचे शरीर अणूंच्या आणि मॉलिक्युल्सच्या पातळीवर विघटित होत असल्याचा एक अद्भूत भास तिला होत होता.

तिच्या एका बाजूला सिद्ध कालनाथ वेदनेने ओरडत, जळत त्या पोकळीच्या गर्भात कायमचा नष्ट होत होता. त्याचा तो सात जन्मांचा अहंकार तिथे विरघळत होता.

पण दुसऱ्या बाजूला, शरण्या त्या अंधाऱ्या पोकळीतून एका तीव्र, पांढऱ्या प्रकाशाच्या बोगद्याकडे वेगाने फेकली जात होती. तिची शुद्ध आता पूर्णपणे हरपत चालली होती. तिला समजणे कठीण झाले होते की तिचे अस्तित्व आता संपणार आहे की ती जिवंत राहणार आहे. तिचा हा काळाच्या गर्भातील प्रवास कुठे थांबणार होता? 

आजच्या या आधुनिक वर्तमानकाळात की थेट सातशे वर्षांपूर्वीच्या त्या मूळ सुरुवातीला, जिथे वेदिका उभी होती? रहस्याचा पडदा अजूनही पूर्णपणे उघडला नव्हता...

क्रमशः 

काळाच्या त्या अथांग पोकळीत कोसळलेली शरण्या आता कोणत्या कालखंडात पोहोचणार? सिद्ध कालनाथाचा अंत खरोखरच झाला आहे का, की काळाने नवीन डाव टाकला आहे? आणि 'कालगर्भ नक्षत्ररेषा' या महाप्रवासाचा अंतिम उलगडा कसा होणार? जाणून घेण्यासाठी वाचा या कथेचा अंतिम, सर्वात मोठा आणि मुख्य भाग: भाग ८: नक्षत्ररेषेचा अंतिम वेध...

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली तिसरी कथा आहे 

“नक्षत्ररेषा” … 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल