अद्वैत द कोड भाग 7

#कालगर्भ
#अद्वैत - द कोड
कथा वाचण्यापूर्वी - ही कथा काल्पनिक आहे. मला कल्पनांना इंटरेस्टिंग बनवायला आवडतं. सो जी इन्फो गुगलकडून मिळाली, ती मी बऱ्यापैकी ट्विस्ट केली आहे कथेत रंजकता येण्यासाठी.
भाग ७: विश्वाचे रहस्य
कबीरच्या हातातली ती डायरी थरथरू लागली. त्याने अद्वैतकडे बघितलं. अद्वैतच्या चेहऱ्यावरची प्रत्येक रेषा आता त्याला स्वतःच्या चेहऱ्यासारखी वाटायला लागली होती. एकाच रक्ताच्या माणसांमधलं एक अनामिक साम्य त्याला आता स्पष्ट जाणवत होतं.
"मोठा भाऊ? अद्वैत... हे कसं शक्य आहे? आईने मला कधीच तुझ्याबद्दल सांगितलं नाही!" कबीरने आश्चर्याने सुमतीबाईंकडे बघितलं.
सुमतीबाईंच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले. त्यांनी व्हीलचेअरवरूनच अद्वैतचा हात धरला. "कबीर, अद्वैत हा तुझ्या वडिलांच्या पहिल्या पत्नीचा मुलगा. तुझ्या वडिलांच्या पहिल्या पत्नीच्या निधनानंतर, यतीनने माझ्याशी लग्न केलं. अद्वैत तेव्हा खूप लहान होता. पण जेव्हा तुझ्या वडिलांनी या शोधावर काम सुरू केलं, तेव्हा नागेश आणि सिडपासून अद्वैतचा जीव वाचवण्यासाठी, त्यांनी त्याला एका गुप्त आश्रमात पाठवलं होतं. मी त्याला कधीच बघितलं नव्हतं, फक्त त्याचं नाव ऐकलं होतं. आज जेव्हा त्याने माझ्या मनाला स्पर्श केला, तेव्हा आई म्हणून मला त्या रक्ताची ओळख पटली."
काही नाती फक्त ओळखीवर नाही, तर मनाच्या खोल पातळीवर, शब्दांशिवायच जोडलेली असतात - हेच आज इथे खरं ठरत होतं.
कबीरने अद्वैतला घट्ट मिठी मारली. विज्ञानाचा अहंकार गळून पडला होता आणि भाऊ मिळाल्याचा आनंद त्याच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होता. "अद्वैत... म्हणजेच दादा! तू इतकी वर्षं हे गुपित का लपवून ठेवलंस?"
"कारण कबीर, जर मी आधीच हे सांगितलं असतं, तर तुझ्या वैज्ञानिक मनाने याला 'भावनिक नाटक' समजून नाकारलं असतं," अद्वैत हसून म्हणाला. "तुला विज्ञानाच्या मार्गाने अध्यात्माच्या सत्यापर्यंत पोहोचवायचं होतं. वडिलांची ही डायरी नीट बघ."
कबीरने डायरीची पानं उलटली. डायरीच्या शेवटच्या पानावर प्रा. यतीन यांनी हाताने एक समीकरण लिहिलं होतं.
खाली लिहिलं होतं: "ऊर्जा आणि वस्तू हे विश्वाचं शरीर आहे, पण जाणीव हा त्याचा आत्मा आहे. जर माणसाने स्वतःच्या मनाचा आवाज खरंच ऐकला, तर तो विश्वाच्या कुठल्याही कोपऱ्यातल्या दुसऱ्या मनाशी जोडला जाऊ शकतो. यालाच अध्यात्मात 'परमात्मा' म्हणतात आणि विज्ञान त्याला वेगळ्या शब्दांत सांगण्याचा प्रयत्न करतं."
"कबीर," अद्वैत गंभीर होऊन म्हणाला. "सिडचा लॅपटॉप नष्ट झाला, हे चांगलंच झालं. पण वडिलांचा तो शोध पूर्णपणे नष्ट झालेला नाही. तो डेटा माझ्या मनात अजूनही साठवलेला आहे. पण तो कधीही कुठल्याही मशीनवर उतरवता येणार नाही, अशा प्रकारे मी तो माझ्या मनात कायमचा बंद करून ठेवलाय. आता तो शोध फक्त एकाच पद्धतीने जिवंत राहू शकतो - आपल्या दोघांच्या कामातून."
"आपल्या कामातून? म्हणजे?" कबीरने विचारलं.
"आपण विज्ञान आणि अध्यात्माची एक नवी लॅब सुरू करूया. जिथे विज्ञानाच्या तंत्राने मानसिक रुग्णांवर उपचार केले जातील आणि ध्यानाने त्यांच्या मनाला शांतता दिली जाईल. मानसशास्त्र या दोन्हींमधला पूल असेल," रिया पुढे येत म्हणाली.
ती आता पूर्ण बदलली होती. तिच्या डोळ्यांतली पैशाची हाव संपून तिथे सेवेची भावना आली होती. मोठा धक्का माणसाला कधीकधी चांगुलपणाकडे वळवतो, तसंच तिच्या बाबतीत घडलं होतं.
कबीरने होकार दिला. "हो दादा, आपण हे नक्की करूया. जगाचा चांगुलपणावरचा विश्वास वाढवण्यासाठी हे खूप गरजेचं आहे."
काही महिने उलटले...
मुंबईच्या एका शांत परिसरात 'कुतुहल फाउंडेशन'ची नवी शाखा सुरू झाली - मन आणि आत्मा दोन्हींसाठी काम करणारी लॅब. इथे कोणत्याही महागड्या औषधांशिवाय, फक्त ध्यान, योग्य मानसशास्त्रीय समुपदेशन आणि मनाच्या शांततेच्या तंत्राने डिप्रेशन, टेन्शन आणि क्रूर प्रवृत्तीच्या लोकांवर मोफत उपचार सुरू झाले. शेकडो लोक बरे होऊन समाजात आनंदाने जगू लागले होते.
जगातल्या चांगुलपणाचं एक नवं पर्व सुरू झालं होतं.
एका संध्याकाळी, कबीर आणि अद्वैत लॅबच्या गच्चीवर बसले होते. सूर्य मावळत होता. आकाश सोनेरी रंगाने न्हाऊन निघालं होतं.
"दादा, आज मला एक गोष्ट पक्की समजली. चांगुलपणा हा एका माणसापासून दुसऱ्या माणसापर्यंत आपोआप पसरतो. जेव्हा आपण एका व्यक्तीला मदत करतो, तेव्हा त्याच्या मनातून जी सकारात्मक भावना निर्माण होते, ती समोरच्याच्या मनातही चांगुलपणा जागा करते," कबीर म्हणाला.
अद्वैतने हसून आकाशाकडे बघितलं. "हो कबीर, यालाच अध्यात्मात 'कृपा' म्हणतात."
सगळं काही शांत आणि सुंदर चाललं होतं. नागेश जेलमध्ये होते, सिडवर आंतरराष्ट्रीय न्यायालयात खटला सुरू होता.
तितक्यात कबीरच्या फोनवर एका अनोळखी नंबरवरून मेसेज आला. मेसेजमध्ये एक व्हिडिओ फाईल होती. कबीरने ती फाईल उघडली.
व्हिडिओत एक अंधारी खोली दिसत होती. तिथे एका खुर्चीवर एक माणूस बांधलेला होता, ज्याचा चेहरा दिसत नव्हता. पण त्याच्या गळ्यात एक लॉकेट होतं, जे हुबेहूब प्रा. यतीन यांच्या लॉकेटसारखं होतं!
आणि त्या व्हिडिओखाली एक आवाज ऐकू आला - सिडचा नव्हे, तर एका खूप ओळखीच्या व्यक्तीचा आवाज होता तो, जो म्हणाला:
"कबीर... अद्वैत... तुम्हाला काय वाटलं, १५ वर्षांपूर्वी ज्या कार अपघातात यतीन मरण पावले, ते खरोखर तुमचे वडील होते? नागेश आणि सिडने ज्या माणसाचे अंत्यसंस्कार केले, तो एक पूर्ण वेगळाच, कुणीही ओळखत नसलेला माणूस होता. तुमचे वडील गेली १५ वर्षं माझ्या ताब्यात जिवंत आहेत! आणि जर तुम्हाला त्यांना जिवंत बघायचं असेल, तर अद्वैतच्या मनातला तो शेवटचा कोड मला आणून द्या. ओळखलंत ना मला? मी... तुमचा डॉक्टर काका नागेश यांचाही खरा बॉस, आणि तुमच्या लॅबचा मुख्य ट्रस्टी, डॉ. अविनाश!"
कबीर आणि अद्वैतचे धाबे दणाणले. ज्या माणसाला ते आपला मार्गदर्शक मानत होते, तोच या सगळ्या खेळाचा खरा सूत्रधार निघाला होता!
क्रमशः... २७ जुलै २०२६
नमस्कार मंडळी,
कालगर्भ सिरीजमधली पुढची कथा आहे "अद्वैत द कोड"...
आज या कथेचा सातवा भाग प्रकाशित करत आहे.
ही कथा ब्लॉग आणि प्रतिलिपीवर वाचण्यास उपलब्ध होईल.
२०१६ पासूनचं माझं लिखाण वाचायचं असेल, तर ते प्रतिलिपी या अ‍ॅपवर उपलब्ध आहे.
बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!
स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल



टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

अनाहत भाग 1 - गौरी हर्षल

अनाहत भाग 2

अनाहत भाग 3