नक्षत्ररेषा भाग 8 अंतिम भाग

#कालगर्भ

#नक्षत्ररेषा

भाग ८: नक्षत्ररेषेचा अंतिम वेध (अंतिम भाग)

सिंहगडाच्या त्या अथांग दरीतील काळ्या पोकळीत कोसळताना शरण्याला स्वतःच्या शरीराचे अस्तित्व पूर्णपणे विरघळल्यासारखे वाटत होते. काळाचा तो सातवा फेरा अत्यंत भयानक होता. 

आयन्स्टाईन-रोजेन ब्रिजच्या त्या गूढ बोगद्यात स्पेस आणि टाईमचे सगळे नियम कागदासारखे फाटले होते. तिच्या एका बाजूला सिद्ध कालनाथाचा तो सात जन्मांचा अहंकार आणि आसुरी चेतना त्या वॉर्महोलच्या केंद्रबिंदूत कायमची चक्काचूर होऊन नष्ट होत होती. त्याचे शेवटचे ओरडणे विश्वाच्या अनंत पोकळीत विलीन झाले होते. शरण्या मात्र त्या तीव्र पांढऱ्या प्रकाशाच्या झोतात एखाद्या अणूंसारखी वेगाने पुढे फेकली जात होती. तिचे डोळे मिटले गेले आणि तिची चेतना एका अथांग शांततेत बुडाली.

*टिक... टिक... टिक...*

कानाचा पडदा फाडणाऱ्या विजांच्या कडकडाटानंतर आता शरण्याच्या कानावर फक्त एका जुन्या घड्याळाच्या काट्यांचा संथ आवाज येत होता. तिला तिच्या हाता-पायांना मऊ कापडाचा स्पर्श जाणवला. वातावरणात सिंहगडावरील मुसळधार पाऊस किंवा गोठवणारी थंडी नव्हती, तर तिथे एक मंद, सुगंधी धूप आणि चंदनाचा वास पसरला होता.

तिने अत्यंत कष्टाने आपले जड झालेले डोळे उघडले. तिच्या कपाळावर किंवा मनगटावर कोणतीही जखम नव्हती, रक्ताचा एकही थेंब नव्हता. ती एका लाकडी पलंगावर निजलेली होती. तिने सभोवताली पाहिले आणि तिचे हृदय वेगाने धडधडू लागले. 

ती पुण्याच्या त्या जुन्या वाड्यात नव्हती, लंडनच्या तिच्या प्रयोगशाळेत नव्हती, की सिंहगडावर नव्हती. ती एका विशाल पाषाणी महालात होती, जिथल्या खिडक्यांमधून बाहेर अथांग सह्याद्रीचे कडे दिसत होते आणि खाली एक प्राचीन समृद्ध नगर वसलेले होते.

"तू जागी झालीस का वेदिका?" एका अत्यंत परिचित, धीरगंभीर आणि प्रेमळ आवाजाने शरण्याने दचकून मागे पाहिले.

तिच्या समोर एक वृद्ध गृहस्थ उभे होते. पांढरी दाढी, कपाळावर त्रिपुंड्र आणि डोळ्यांत अथांग ज्ञान... ते हुबेहूब तिचे आजोबा अच्युतराव जोशी होते! पण त्यांनी घातलेले कपडे सातशे वर्षांपूर्वीच्या यादवकालीन पंडितांसारखे होते.

"आजोबा...?" शरण्याच्या तोंडातून शब्द फुटला, पण तिचा आवाज वेगळा, अधिक कोमल आणि अनुनासिक वाटत होता. तिने आपले हात पाहिले, तिच्या हातात सोन्याच्या जड बांगड्या होत्या आणि तिने नऊवारी पैठणी परिधान केली होती. ती 'शरण्या' नव्हती... ती वेदिका होती!

ते वृद्ध गृहस्थ मंद हसले आणि त्यांनी तिच्या डोक्यावर हात ठेवला. "वेदिका, माझी लाडकी कन्या... तू मला 'आजोबा' का म्हणत आहेस? काळाच्या त्या अंतिम प्रयोगातून तुझी चेतना परत आली तर? मी तुझा पिता, आचार्य अच्युत आहे."

शरण्याच्या वैज्ञानिक मेंदूला आता कळून चुकले होते. तिने सिंहगडाच्या कड्यावर स्वतःचे रक्त आणि नक्षत्रद्रव एकत्र करून तो 'टाईम-लूप' नष्ट केला होता, त्यामुळे काळाची सुई थेट त्या मूळ बिंदूवर येऊन थांबली होती, जिथून हे सगळे चक्र सुरू झाले होते. हा इसवी सन १३०० चा कालखंड होता—देवगिरीच्या साम्राज्याचा शेवटचा टप्पा!

"पिताश्री..." शरण्याने (आताची वेदिका) स्वतःला सावरत विचारले. "सिद्ध कालनाथ कुठे आहे? तो प्रयोग..."

आचार्य अच्युत यांनी खिडकीबाहेर बोट दाखवले. "कालनाथ? त्या अमरत्वाच्या लोभी तांत्रिकाने जेव्हा नक्षत्रांची युती पाहून तुझा बळी देण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा तूच तुझ्या हातातील त्या सोन्याच्या खंजिराने गडाच्या मुख्य केंद्रबिंदूवर प्रहार केलास. त्या प्रहाराने एक असा प्रकाश निर्माण झाला की, सिद्ध कालनाथ स्वतःच्याच तंत्रात जळून खाक झाला. काळाने त्याचा बळी घेतला, वेदिका! 

पण त्या स्फोटानंतर तू नऊ दिवस बेशुद्ध होतीस. तू काहीतरी अद्भूत स्वप्न पाहत होतीस, ज्यामध्ये तू कोणत्यातरी 'विज्ञान' आणि 'लंडन' नावाच्या परकीय नगराचा उल्लेख करत होतीस."

वेदिकाने खिडकीपाशी जाऊन खाली पाहिले. देवगिरीचा तो अभेद्य किल्ला सूर्याच्या सोनेरी किरणांत चमकत होता. तिच्या बोटातील ती सोन्याची नक्षत्र-अंगठी आता अगदी साधी दिसत होती, त्यातील ते अद्भूत तेज आता शांत झाले होते. तिच्या गळ्यातील रुद्राक्ष माळही आता साधी लाकडी माळ वाटत होती. तिने सात जन्मांचा तो भयानक शाप आणि चक्रव्यूह एकाच झटक्यात मोडीत काढला होता. तिने स्वतःचा बळी न देता, कालनाथाचा पराभव केला होता.

पण... मग तिचे ते 'शरण्या' म्हणून जगलेले आयुष्य? तिची ती कार, तिची आई-वडील, तिचे लंडनचे शिक्षण, पुण्याचा तो वाडा... ते सगळे काय होते?

तिची वैज्ञानिक बुद्धी तिला सांगत होती: क्वांटम फिजिक्समधील 'पॅरलल युनिव्हर्स' आणि 'मल्टिव्हर्स' च्या सिद्धांतानुसार, जेव्हा तिने सिंहगडावर तो लूप तोडला, तेव्हा एक नवीन 'टाइमलाईन' तयार झाली. 

ज्या टाइमलाईनमध्ये कालनाथ सात जन्मांपर्यंत जगूच शकला नाही, कारण त्याचा अंत सातशे वर्षांपूर्वीच झाला होता! म्हणजेच, भविष्यात शरण्या नावाच्या मुलीचा जन्म एका सामान्य कुटुंबात होईल, तिचे आजोबा खरोखरच तिचे प्रेमळ आजोबा असतील, आणि तिला कोणत्याही कालनाथाशी लढावे लागणार नाही. ती तिचे आयुष्य विज्ञानाच्या जगात शांततेत जगेल. 

आणि इथे, या मूळ टाइमलाईनमध्ये, वेदिका इतिहास बदलून आपल्या पित्यासोबत जगेल. काळाने स्वतःला संतुलित केले होते.

"वेदिका, काय विचार करत आहेस?" आचार्य अच्युतांनी विचारले.

वेदिकाने मागे वळून आपल्या पित्याकडे पाहिले, ज्यांच्या चेहऱ्यात तिला तिच्या त्या लाडक्या आजोबांचे रूप दिसत होते. तिच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहू लागले. तिने पुढे होऊन त्यांच्या चरणांना स्पर्श केला.

 "काही नाही पिताश्री. मी विचार करत होते की, विज्ञानाचा तर्क आणि काळाचा डाव याहून मोठी या जगात एकच शक्ती आहे... आणि ती म्हणजे 'नियती'! नियती कधीच चुकत नाही."

तिने तिच्या खोलीतील एका तांब्याच्या पटावर आणि भोजपत्रावर स्वतःच्या हाताने काही ओळी कोरण्यास सुरुवात केली. तिला माहित होते की, जरी इतिहास बदलला असला, तरी काळाच्या कुठल्यातरी कोपऱ्यात तिची ही कथा एका रहस्याच्या रूपात जिवंत राहिली पाहिजे. तिने लिहिले:

'काळ कधीच सरळ रेषेत चालत नाही. तो एका वलयासारखा आहे. जर तुम्ही काळाला बांधण्याचा प्रयत्न केला, तर काळ तुमचा अंत करतो. पण जर तुम्ही काळाच्या प्रवाहात न्यायाने चाललात, तर नक्षत्ररेषा स्वतः तुमचा मार्ग उजळून टाकतात.'

पाच वर्षांनंतर... (वर्तमानकाळ - वर्ष २०२६)

लंडनच्या रॉयल ऑब्झर्व्हेटरीमध्ये एक तरुण खगोलशास्त्रज्ञ मुलगी टेलिस्कोपमधून आकाशातील मृग आणि रोहिणी नक्षत्रांचा अभ्यास करत होती. तिच्या चेहऱ्यावर एक अद्भूत शांतता होती. तिचे नाव होते डॉ. शरण्या जोशी!

तिच्या आयुष्यात कोणतीही गुप्त डायरी नव्हती, कोणताही वाईचा पाषाण वाडा नव्हता, की सिंहगडावरील तो भयंकर अपघात नव्हता. ती तिच्या माता-पित्यासोबत एका अत्यंत सुखी आणि सामान्य वातावरणात मोठी झाली होती. तिचे आजोबा, वेदमूर्ती अच्युतराव जोशी दोन वर्षांपूर्वी वयोमानानुसार पुण्यात शांततेत निमूटपणे वारले होते, कोणत्याही तंत्र-मंत्राशिवाय!

अचानक, शरण्याच्या लॅपटॉपच्या स्क्रीनवर एक जुना डिजिटल डेटा बॅकअप उघडला. तो डेटा भारताच्या पुरातत्व विभागाने देवगिरी किल्ल्याच्या उत्खननात सापडलेल्या एका सातशे वर्षे जुन्या तांब्याच्या पटाचा होता. त्या पटावरील मोडी लिपीचे इंग्रजीत भाषांतर स्क्रीनवर आले.

शरण्याने कुतूहलाने ते वाचण्यास सुरुवात केली. त्या पटाच्या शेवटी लिहिले होते:

"माझे नाव वेदिका आहे. मी काळाचा चक्रव्यूह भेदून हा संदेश लिहीत आहे. भविष्यातील खगोलशास्त्रज्ञ शरण्या जोशी... तुझ्या शांत आणि वैज्ञानिक आयुष्यासाठी सात जन्मांचा लढा मी इथे यशस्वी केला आहे. नक्षत्रांकडे बघताना नेहमी स्मरणात ठेव, तू केवळ विज्ञानाचा भाग नाहीस, तू स्वतः काळाचा एक अणू आहेस..."

ते वाचून शरण्याच्या अंगावर एकाएकी काटा आला. तिच्या मनाच्या कुठल्यातरी सुप्त कोपऱ्यात सिंहगडाचा तो मुसळधार पाऊस, तो काळा धूर आणि 'कालपुरुषाचे' ते अष्टकोनी चिन्ह एका सेकंदासाठी चमकून गेले. तिच्या नकळत तिच्या उजव्या हाताचे बोट तिच्या डाव्या हाताच्या मनगटावर गेले, जिथे जन्मापासूनच एक लहानशी, फिकट निळ्या रंगाची जन्माची खूण होती... जी हुबेहूब एका अष्टकोनी नक्षत्रासारखी दिसत होती!

तिने खिडकीबाहेर पाहिले. रात्रीच्या त्या काळोखात आकाशात मृग, रोहिणी आणि कृतिका ही तिन्ही नक्षत्रे एकत्र येऊन एक अत्यंत सुंदर आणि प्रकाशमान त्रिकोण तयार करत होती. जणू काही ती नक्षत्रे शरण्याला पाहून मंद हसत होती आणि साक्ष देत होती की... काळाचा तो वेध शेवटी पूर्ण झाला होता!

समाप्त

नमस्कार मंडळी 

कालगर्भ सिरीज मधली तिसरी कथा आहे 

“नक्षत्ररेषा” … 

नवीन कथा लवकरच… 

2016 पासूनचे माझे लिखाण वाचायचे असेल तर ते प्रतिलिपी ह्या अँप वर उपलब्ध आहे. 

बाकी सगळं काही दत्तात्रेयार्पणमस्तु!!! शुभं भवतु!!!

स्वतःला शोधताना - गौरी हर्षल